پامو که از شرکت بیرون گذاشتم تو پیاده رو توقف کردم و سرمو رو به آسمون گرفتم.
هوا سرد بود و بارون میبارید اما سرد تر از قلب من که نبود.
قدم زنان توی همون پیاده زو به جاده افتادم.
بسیار ها بدو بدو می دویدن که خودشونو به ماشینهاشدن برسونن و خیس نشن و خیلی ها یه گوشه ای پناه میگحرکت کردن.
یه عده هم چتر داشتن و یه عده ی دیگه هم واسه زودتر گیر آوردن یه تاکسی واسه هر ماشینی کف دست تکون میدادن….
من ولی جز اون کف دسته ای بودم که خیس شدن اصلا واسم اهمیت نداشت زیرا حالم خوب نبود.
پشیمون بودم از اون کار احمقانه ای که با دیاکو انجام داده بودم.
پشیمون بودم!
کاش اون کارو انجام نمی دادم.کاش جور دیگه ای جلوش رو میگراهی شدم.
بارون شمشاهده کردتر شده بود ولی من همچنان داشتم تو خیابون راه می راهی شدم درحالی که تمام لباسهام خیس قطرات شدید بارون شده بود.
تو خودم بود که ماشینی کنار پام ترمز گراهی شد.
یه لندرور رنجرور مشکی رنگ درست نزدیک به جایی که داشتم جاده می راهی شدم.
هیچ تصور و حدسی نداشتم جز اینکه بازهم یکی از این مزاحمهای خیابونی باشه که احتمالا الان هم به قصد پیدا کردن یه دختر قلب به جاده زده و شک هم نداره با این ماشین مدل بالاش حتما میتونه یه هفت هشتا مخ بزنه …
همه ی پسرا همین بودن.همیشه دنبال سوراخن.یه سوراخ تنگ !
خواستم برم و فاصله بگیرم که شیشه پایین اومد و صوتی شهرام بهشدت رسا به گوشم رسید:
-هوووووی! چرا این موقع شامگاه تو خیالون ول میچرخی؟
از حرکت ایستادم و سرمو به سمتش برگردوندم.
از مشاهده کردنش پشت فرمون اون ماشین یکم تعجب کردم.
تا اونجایی که من میدونستم همچین ماشینی نداشت!
باهمون حالت بیحالی پرسیدم:
-به تو باید توضیح بدم!؟
اخم کرد وبهشدت جواب داد:
-معلومه که باید جواب بدی!
پوزخندی عصبی زدم و پرسیدم:
-دقیقا چرااا!؟
با همون حالت عبوس و نچسب همیشگیش جواب داد:
-تا برگشتن ننه ات اختیار کف دست منه! حالا بیا سوار شو یالاااا
با همون حالت عبوس و نچسب همیشگیش جواب داد:
-تا برگشتن ننه ات اختیار دست منه! حالا بیا سوار شو یالاااا
آااای می چسبید برآشفتهتم از اون دیاکوی لعنتی رو که عین دخترا واسم ناز میومد ، سر این دیوث غول تشن که اصلا نمیدونم سرو کله اش از کجا پیدا شده بود خالی کنم!
چند قدمی به سمت ماشینش رفتم.
سرمو کج کردم و با نگاه به شکل و شمایل ماشین خاص و زیباش ، طعنه زنان و محض تمسخر سؤال کردم:
-حیف این ماشین نیست نسناسی مثل تو پشت فرمونش جای گرفته باشه!؟
سرشاخ نشد.یعنی میتونست بشه ولی نشد.
شستشو کنج لبش کشید و بعد گفت؛
-مثل اینکه زبونت تمایل زیادی واسه بریده شدن و رهایی و بیرون پریدن از توی دهنت داره.با کمال میل حاضرم آزادش کنم!
ابروهام کج و کوله شدن و فاصله شون با نگاههام کم.رفتم جلو و یه ضربه به چرخ ماشینش زدم و بعدهم عقب اومدم و با عصبانیت اضافه کردم:
-چرا هرجا من میرم تو باید باشی؟ من ازت خوشم نمیاد جرا بجای تو اونایی که ازشون خوشم میاد جلو مسیرم سبز نمیشن….
عقب حرکت کردم و بهش خیره شدم.بارون اونقدر شمشاهده کرد شده بود که حتی چشمهام رو هم نمیتونستم درست و حسابی وا بکنم.
زیر لب غر غر کنان بیان کرد:
-کی من حلوای تورو میخورم!؟
پا روی گاز گذاشت و حرکت کرد.ایستادم و دور شدن ماشینش از خودم رو توی اون هواییی که از نظر خودم جز اون کف دسته هواهای طولانی به حساب میومد رو تماشا کردم.
پس آقا مشتاق بود مردن منو ببینه.
امیدوارم که این آرو رو به گور ببره.
همونطور بی حرکت ایستاده بودم و تماشاش میکردم که چند متر دورتر، ماشینش توقف کرد و بعداز یه مکث کوتاه مجدداً دنده عقب به سمتم اومد.
حس کردم اول نیت کرده بره اما وقتی هوا جوری شمشاهده کرد شد ترجیح داد برگرده.
وقتی بار دیگر نزدیکم ماشین رو نگه داشت و بلافاصله
پیاده شد و اومد سمتم.
درو باز کرد و با گراهی شدن پشت پالتوم عین پر کاه بلندم کرد وبعد هم پرتم کرد داخل ماشین و گفت:
-کره خر!
داد زدم :
-گوش دادم چیگفتی!
صداش رو برد بالا و اضافه کرد:
-به درک که شنیدی! زبون نفهم…عین گاو میمونه…
تو ماشین، پشت فرمون قرار گرفت و هممدت حین رانندگی کف دستشو سمتم دراز کرد و با کج کردن پالتوی خیسم گفت:
-درش بیار…
سرمو برگردوندم سمتش و با کنار زدن دستش از لباسم بیان کردم:
-به من کف دست نزن شهرام.من ازت خوشم نمیاد!
خیلی محکم بلند کشیده اظهار کرد:
-اتفاقا من درحد حالت تهوع از تو بدم میاد حیف که فعلا وبال گردنمی…
بار دیگر کف دستشو دراز کرد و اینبار با خشونت بیشتری پالتوی تنم رو کج کرد و تکرارکنان اضافه کرد:
-دربیار اینو…اون کلاهتم دربیار…
-دربیار اینو…اون کلاهتم دربیار…
بابت اوضاع پیش اومده با دیاکو، بابت کم محلی هاش و بسیار موردای دیگه که صوتلبته بیشترشون به اون مربوط میشدن چندان رو فرم نبودم و دقیقا با همین برهان، واسه اینکه بیخیالم بشه وکف دست از سر کچلم برداره پالتو و کلاه خیسم رو درآوردم.
اونارو ازم گحرکت کرد و پرت کرد رو صندلی های عقب و بعد هم با برداشتن کاپشت و کلاه بافتنی خودش اونارو سمتم گرفت و اظهار کرد:
-اینارو بپوش…
چندثانیه ای نگاهش کردم.خب بگو تو که میخوای راجو بازی دربیاری دیگه چرا با خلق تنگ اینکارو میکنی لامصب!
کاپشنش رو پوشیدم و کلاهشو سر کردم و بعد سرمو برگردوندم سمت شیشه.هاااااه کردم تا بخار دهنم واسم حکم دفتر نقاشی پیدا کنه وبعدهم با سر انگشت روش نوشتم:
-سگ هار…
چرخیدم سمتش.گمونم حز من هیشکی هیچوقت جرات نکرده بود حتی به شهرام بگه بالا چشمش ابروئہ…
من نقطه ضعفش بودم چراکه دوستم داشتم.
انگشت اشاره ام رو به سمت نوشته ی روی شیشه برگردوندم و بیان کردم:
-توووو…
رد کف دستمو دنبال کرد و بعد پوزخندی زد و اضافه کرد:
-آدم سگ هار باشه ولی گاو و نفهم و احمق نباشه عین تو!
چیزی نبیان کردم.من نمیتونستم حواس خودمو از پکر بودنم پرت کنم
امروزگار اصلا از اون روزگارایی بود که حال و هواش به قلب نمی نشست.
.دوباره سرمو به سمت شیشه برگردوندم نوشته های قبلی رو با سر آستین محو کردم و دوبار با بخار دهنم رو شیشه شراسطی واسه نوشتن فراهم کردم.
اینبار روش نوشتم حیات خر است….
آه کشیدم و سرمو به عقب تکیه دادم.
نگاهی به نوشته ام انداخت و پرسید:
-چته؟ چه مرگته؟
صنقلبی رو خم کردم که لم بدم روش و بعد زل زدم به سقف و بیان کردم:
– از لحاظ روحی به کشتن یکی دو آدم و کشیدن چند نخ سیگار احتیاج دارم.
نیم نگاهی بهم انداخت و بعد پوزخند زد و دوباره نگاه دوخت به مسیر ولی به طعنه اضافه کرد:
-تو بیشتر به یه روانپزشک و چندماه بستری شدن توی تیمارستان احتیاج داری….
نیم نگاهی بهم انداخت و بعد پوزخند زد و مجدداً نگاه دوخت به مسیر ولی به طعنه بیان کرد:
-تو بیشتر به یه روانپزشک و چندماه بستری شدن توی تیمارستان احتیاج داری….
پیشونیم رو چسبوندم به شیشه.بعد سرم رو خم تر کردم و چپ چپ نگاهش کردم و پرسیدم:
-فکر میکنی من روانی ام!؟
بسیار ریلکس جواب داد:
-فکر نمیکنم مطمئنم !
یه موسیقی گذاشت. یه اهنگ از سلین دیون. با اینکه عاشق این زن افسانه ای بودم اما اون لحظه اون آوا رو مخم بود واسه همین سرم رو از تکیه به شیشه برداشتم و بعد کمرمو کش آوردم و باخاموش کردن موسیقی اضافه کردم:
-ازت بدم میاد!
-همچنین.
با دادن این جواب دوباره دستشو دراز کرد و آهنگ رو برای دومین بار پلی کرد. دندونهام رو روی هم فشردم و بعد با عصبیت اضافه کردم:
-رو مخمه…روشنش نکن!
از کنج چشم نگاهم کرد وبعد اضافه کرد:
-کسی که صوتی سلین رو مخش باشه قطعا روانیه!
کمربند رو وا کردم و چهارچنگاما مثل دیوونه ها روی صنقلبی به سمتش چرخیدم و تو صورتش داد زدم:
-اینقدر به من نگو روانی!اینقدر به من نگو…نگونگو نگو نگو…
سرش رو چرخوند سمتم.زل زد تو نگاههام.فکر کنم نیت کرده بود هر دومون رو به کشتن بده.
دیدهاشو ریز کرد و بیان کرد:
-چیزی زدی!؟ چرا کس*خل بازی درمیاری!؟
-چیزی زدی!؟ چرا کس*خل بازی درمیاری!؟
همچنان بهش خیره بودم درحالی که سوالش هی توی سرم رژه می رفت.
من لعنتی واقعا چم شده بود!؟
شاید زیرا حس میکردم در شرف از کف دست دادن مردی هستم که یکی از قلبایل ورودم به این صنعت به خاطر خودش بوده.
و حالا…اول که یه تجربه ی متفاوت ترسناک باهاش داشتم و حالا هم یه سردی حرکت کردار که البته از طرف اون بود.
نفس عمیقی کشیدم و بعد
دوباره بهشدت سریع خودم رو کشیدم عقب و جای گرفتم روی صنقلبی.
پاهامو جمع کردم و کف دستهامو به دورشون پاهام حلقه.
زیراه ام رو گذاشتم روی زانوم و زل زدم به رو به رو.
فکر کنم اون چیزی که من ازش واهمه داشتم بیتوجهی بود.
هر وقت اونی که بسیار واسم مهم بود بهم بی توجهی میکرد من همینقدر تو خودم غرق میشدم یا بقول اون روانی…
شهرام که فکر کنم یه نموره داشت نگرانم میشد اظهار کرد:
-مخت خورده به جایی؟ میخوای ببرمت دکتر!؟
سرمو کشیده کردم.نگاهی بهش انداختم و بعد بدون جواب دادن به سوالش بار دیگر روی شیشه با بخار دهانم و سر انگشتم چندتا شکلک کشیدم.
از همون لحظه ای که داشتم اینکارو میکردم چشمش دنبالم بود.
تموم که شد پرسید:
-این چه کوفتیه که کشیدی!
انگشت اشاره ام رو به سمت خشتکش دراز کردم و جواب دادم:
-اونجاته!
سگرمه هاش رو زد تو هم و بیان کرد:
-از اونجایی که چندبار جرت داد احتمالا باید سایزش کف دستت باشه! اینی که تو کشیدی دماغته!
از اونجایی که چندبار جرت داد احتمالا باید سایزش کف دستت باشه! اینی که تو کشیدی دماغته!
این یکی رو حدف نکردم.دراز کشیدم و سرمو گذاشتم روی پاهاش و لنگهامو روی صنقلبی دراز کردم و یه نفس عمیق کشیدم.
سرش رو خم کرد و متعجب نگاهی بهم انداخت و با قلدری گفت:
-بینم… کسی بهت بیان کرده بالا دیدها ابروئہ!؟
خیره به آثار هنریم جواب داد:
-مثلا اگه اضافه کرده باشن چی میشه و چیکار میکنی!؟
همونطور خونسرد ولی با قلدری جواب داد:
-تو عکسشو میدی من جنازه اش رو به تو تحویل میدم!
نیشخندی زدم.
من از چیزی رنجیده خاطر شده بودم که از کف دست کسی کاری بر نمیومد حتی آدم پر نفوذ و قلدری مثل اون.
انگشتامو تو هم قفل کردم و گفتم:
-من قلبم نمیخواد بریم خونه
خیره به مسیر سؤال کرد:
-پس قلبت میخواد کجا بریم؟
تو همون حالت شونه هام رو بالا و پایین کردم و بعد جواب دادم:
-نمیدونم…هرجایی غیر از خونه.دلم میخواد خسته بشم.اونقدر خسته بشم که وقتی رسیدیم خونه عین یه جنازه غش بکنم ….
نفس عمیقی کشید و بهآرامی با خودش زمزمه کرد:
” پاک خل و چل شده ”
با اینکه کلا آدم بدقلقی بود ولی اینبار بخاطر من حاضر شده بود هی توی شهر بچرخونم بدون اینکه سوال و جوابم بکنه و حرفی بهم بزنه.
بیشتر از چند ساعت بود که فقط دور میزد و من رو میچرخوند تا آروم بگیره.
سرم هنوز روی پاهاش بود و فقط گه گاهی سر خم میکرد و نگاهم میکرد.
اینبار هم همینکارو کرد متوجه نگاهش شدم و بیان کردم:
-زنده ام همچنان!
نفس عمیقی کشید و بعد کف دست دراز کرد و از توی داشامگاهورد سیگار و فندکش رو بیرون آورد.یه نخ سیگار مایین لبهاش گذاشت و بعد فندکو زیرش گراهی شد و بعد از زدن پک اول بیان کرد:
-نبودی هم موردی نداشت!
بااینکه شیوای همیشگی نبودم و اصلا حس و حال حرف زدن هم نداشتم ولی شوخ طبعانه و بیشتر واسه اینکه سر به سرش بزارم گفتم:
-غمگینی؟ فکر کنم سرم بد جاته ! فشار نیاد بهت!
چپ چپ نگاهم کرد که بترسونتم اما من دیگه ازش نمیترسیدم.
شهرام هرچقدر واسه دیگران ترسناک و مخوف باشه دیگه واسه من نبود.
انگشتامو توهم قفل کردم و پاهامو بهآرامی جنبوندم و اظهار کردم:
-شهراااام….
با بدجنسی جواب داد:
-مررررگ !
حتی به این نوع جواب دادنش هم عادت کرده بودم.
اون که اهل جان اضافه کردن نبود.
اهل عزیزم اضافه کردن هم نبود. برای همین بدون نق زدن گفتم:
-یه چیزی بخوام !؟
-یه چیزی بخوام !؟
-بخواه
لبم رو زیر دندون فشار دادم و با مکث گفتم:
-ماشینت رو یه گوشه نگه دار و بریم پیاده قدم بزنیم.دلممیخواد جاده برم….جونمن…
بی چک و چونه ماشینش رو یه گوشه نگه داشت و بعد با بالا دادن شیشه گفت:
-باشه!
اووووه! چه حرف گوش کن شده بود این بچه!شمشاهده کردا هم مشکوک میزد آخه هرچی که من میبیان کردم یه جورایی مطیعانه به روی چشم میگذاشت و قبول میکرد!
شامگاهیه کسی بودم که انقدر اوضاع زندگیش آرومه که بود مطمئن شد قراره بمیره!
آره…حسم در همون حد داغون و بهم ریخته بود اما شایدهم دلش به حال این حال نامعلومم سوخته بود.
ماشین رو نگه داشته بود اما من همچنان سرم روی پاهاش بود و انگار هرچند پیشنهاد دهنده خودم بودمولی حس و حال کشیده شدن نداشتم.
دو سه بار زد رو پیشونیم و گفت:
-خب… پاشو…
زبونمو بیردن آوردم و اظهار کردم:
-نمیپاشم…
اخم کرد و بیان کرد:
-تو خودت مسخره هستی نیازی به نمک ریختن نداری!پاشو ببینم…
بجای اینکه قد بلند بشم چشمامو بستم.هوا سرد بود اما بدن شهرام گرم.
شاید بخاطر سیگاری بود که مدام ازش کام میگراهی شد و دودش نصیب من میشد.
درهرصورت حتی تو اون شرایط نامیزون هم حس میکردمجای راحتی دراز کشیدم.
بعد از یه خاموشی کوتاه پرسیدم:
-داره بارون میباره!؟
آوای بم و آرومش که تن گرم ولی آرومی داشت بهآرامی به گوشم رسید و اضافه کرد:
-آره…نم نم!
صوتی بم و آرومش که تن گرم ولی آرومی داشت بهآرامی به گوشم رسید و گفت:
-آره…نم نم!
نگاههامو وا کردم و گفتم:
-بارون دوست دارم …تو چی؟
-من چی؟
-دوست داری؟
سکوت کرد.چنددقیقه ای هیچی نبیان کرد اما درنهایت جواب داد:
-آره خوبه…دوست دارم
بسیار تند نیم خیز شدم و خودم رو کشیدم جلو و اضافه کردم:
-پس بزن بریم
از ماشین پیاده شدم و بی توجه به اینکه شهرام هم پیاده شده یا نه کف دستهامو تو جیبهای لباسم فرو بردم و به راه افتادم.
چقدر قلبم گحرکت کرده بود.
یه روزایی هستن تو زیستن آدم قلبش بهشدت میگیره.
یعنی همچی دست به دست هم میدن که حالش بد بشه…
داغون بشه.مچاله شه تو خودش و بره تو فکر.درست عین افسرده ها…
اینجور مواقع آدم خودش هم نمیدونه چه مرگشه.
میدونه یه چیزیش هست ولی نمیدونه دقیقه چشه و من هم اون لحظه، اون شامگاه و اون ساعت یه همچین حالی داشتم!
کف دستای مشت شده ام رو تو جیب لباسی که مال شهرام بود و خودش تنم کرده بود نگه داشته بودم که گرم بشن. نگاه دوختم به رو به رو…
به خیابون تاریک و خیس…
شهرام کنارم توقف کرد.
سیگارش کف دستش بود و همچنان بهش پک میزد.نفس عمیقی کشیدم و پرسشی گفتم:
-شهرام…؟
بازم همون جواب زننده رو داد که البته واسه من یکی خیلی توفیری نداشت:
-مرگگگگ!
بیان کرده بودم! تقریبا عادت داشتم به این راهی شدارهاا.به این نوع جوابها.بدون اینکه سرمو به سمتش برگردونم گفتم:
-سیگار آدمو آروم میکنه!
بعداز زدن یه پک عمیق و بیرون فرستادن دود جواب داد:
-این سوال مثبت دوهزده سال به درد تو نمیخوره!
چپ چپ نگاهش کردم.حتی حالا هم نمیتمایل داشت دست از تیکه پروندن و مسخره کردن من برداره.
این نگاه رو چنددقیقه ای ادامه دادم و بعد گفتم:
-من جدی ام!
سیگاری که خیلی هم چیزی ازش باقی نمونده بود بین انگشتاش گحرکت کرد و به لبهاش نزدیک کرد و بعداز یه پک عمیق آرام و خیره به مسیر اضافه کرد:
-اتفاقا منم جدی ام…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن