حالا دیگه حای دیدنش هم حالمو بد میکرد.
هیچ ویژگی و خصلتی در این مرد نمی متوجه شدم که بخوام این شرایط رو تحمل کنم.
هیچ امیدی…
هیچ دلخوشی ای….
داشتم فرسوده میشم.فرسوده و زهوار درحرکت کرده!
دندونامو روهم سابیدم و بی مقدمه اضافه کردم:
-هر کاری بخوای انجام میدم و هرچی بگی میگم چشم فقط در حقم یه کار کن…
پیش از اینکه کرواتش رو کنار بزاره به منی که اون حرفهارو زده بودم خیره شد و بعد هم سؤال کرد:
-چی !؟
با نفرت جواب دادم:
-نه سراغم بیا و نه تو گوشم حرفهای عاشقانه بزن و نه حتی جلو دیدهم ظاهر شو!
همینکه به حال خودم راحتم بزاری ازت ممنونم!
فقط همین یه کارو درحقم کن!
سگرمه هاشو زد توی هم و سریع شتابزده پرسید:
-چراااا؟ هاااان ؟ چراا؟ چرا این حرفهارو بهم میزنی؟ چرا ازم دوری میکنی؟
مگه من شوهرت نیستم ؟
چرا باید همچین حرفهایی رو ازت بشنوم ؟
با صراحت جواب دادم:
-زیرا زیستن باآدمی مثل تورو نمیخوام….
پوزخندی زد و اضافه کرد:
-نکنه هوش و حواست جای دیگه اش که همش دنبال بهونه ای تا این چرندیات رو تحویلم بدی…؟
با غیظ اظهار کردم:
-هر جور دوست داری برداشت کن….
چون اینو گفتم کروات و کتش رو با عصبانیت کوبوند رو تخت و داد زد:
-همیشه یا حرفهات گند زدی به اعصاب و حیاتم.همیشگی…
دستهامو رو گوشهام گداشتم تاحرفهاش رو نشونم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن