-بس دیگه!نمیخوام چیزی بشنوم!
شهره با حرص ودرحالی که با تکون کف دستهاش درست مقابل صورتش سعی در باد زدن خودش داشت گفت:
-اوووه! خدابه دور….تاحالا همچین حرکت کردارهای بی شرمانه و گستاختانه ای ندیده بودیم…وقتی رو ازدواج با دختری از اون محله های درب و داغون پافشاری میکنی همین میشه دیگه فرهاد جان!
دیگه نتونستم اونجا بمونم.بمونم و حرفهای تلخشون رو تحمل کنم و حق دفاع از خودم رو نداشته باشم کشیده شدم که دوباره برم ولی بازم آقای معتمدی مانع ام شد و با صدای پر تحکم و کشیدهی گفت:
-بشین سرجات عروس! امیدوارم منو مجبور نکنی برای بار سوم این حرف رو تکرار کنم!
نفسم تو سینه حبس شد و تنم گُر گرفت.
تنم از خشم درونم داغ شده بود.داغ عین آتیش….
زور زور زور..فقط زور میمتوجه شدم.
با اون نگاهای بی رحم و بی احساسشون زل زده بودن به من و رنجم میدادن .
نفس عمیقی کشیدم و دوباره از سر ناچاری روی صندلی نشستم.
آقای معتمدی با تشر گفت:
-خوب گوش کن عروس…اینجا قوانین خاص خودش رو داره…یکی از این قوانین اینه که هیچکس حق نداره زودتر از بزرگترها میز رو ترک بکنه….متوجهی؟؟
حالا اگه میخوای بخور اگه نمیخوای هم نخور ولی باید تا پایان اینجا بمونی. دیگه نمیخوام حرفی از کسی بشنوم….
هیچ کدوم نه دلشون به حالم سوخت و نه طرفم رو گراهی شدن.
من ترحم نمیخواستم، دلسوزی نمیتمایل داشتم اما انتظار داشتم کف دست کم پسرشون رو بابت این کارها و راهی شدارهاش شماتت کنن و راجب انتظار ندادن من اولتیامتیوم بهش بدن!
آه عمیقی کشیدم و بیصدا سرجام جای گرفتم.
حتی یک لقمه هم نخوردم فقط اونقدر اونجا موندم تا قانون خوشگلشون اجرا بشه و دیرتر از اونا میز رو ترک کنم!
بدون هیچ حرفی راه افتادم سمت اتاق.
پارچ روی میز رو برداشتم و یه لیوان آب برای خودم ریختم.
آب رو عین کسی که روزگارها تشنه و سرگردون، آوره بیابون و کویر بوده باشه سر کشیدم و حتی به یکی دو لیوان هم قانع نشدم!
عطش وار می نوشیدم و فس میزدم…
از خوردن آب که سیر شدم پشت دستمو رو لبهای خیسم کشیدم و بار دیگر رفتم سمت بالکن.
نیاز به هوای آزاد داشتم.
به اینکه باد بخوره به صورتم و از گرمای درونم که حاصل خشم و حرص زیاد بود کم کنه.
کف دستمو رو نرده های حفاظ گذاشتم و با بستن نگاهام اجازه دادم خنکای باد صورتمو نوازش بکنه…
اون خاموشی، اون دوری و اون باد خنک نرم نرمک داشت درون آشفته ام رو آروم میکرد که مجدداً صدای بازو بسته شدن در به گوشم رسید.
صداهایی که خبراز اومدن فرهاد میدادن.
نیومد پیشم.
با فاصله از حرکت ایستاد و بیان کرد:
-من میخوام برم شرکت.کاری نداری!؟
چه سوال مزخرفی! آخه من چه کاری میتونستم با اون داشته باشم.هیچی نگفتم.
چند دقیقه بعد خودش بار دیگر اون خاموشی سنگین رو شکست و گفت:
-دلواپس نباش…کم کم قوانین اینجا رو یاد میگیری…
چقدر قلبم میمیل داشت سرش داد بکشم و بگم ” برو به درک”!
اما ترجیح دادم با چند نفس عمیق دیگه خشممو کنترل کنم و قاطی بازی های اعصاب خراب کنشون نشم!
اونقدر هبچی ناضافه کردم که مجدداً خودش به حرف اومد:
-چیزی لازم نداری برات بخرم ؟؟؟
عصبی بیان کردم:
-نه فقط برو…چیزی که من لازم دارم نبودن و نمتوجه شدن توئہ…
نمیدونم واکنشش بعدهز گوش دادن اونجمله چی بود.زیرا حتی یه نیمچرخ هم نزدم که ببینم حالت صورتش چجوری شده…
سکوت کردم.
سودت کردم و بهش توجهی نکردم تا وقتی که خودش هم فهمید موندنش بیفایده است.
-خداحافظ عزیزم!
زیر لب با نفرت لب زدم:
” برو به درک “…
کیف پولم رو از توی کوله پشتی بیرون آوردم و زیرو روش کردم. هیچی توش نبود دریغ از یه قرون پول!
تمام سوراخ سنبه های کوله ام که احتمال میحرکت کرد لااقل یه هزاری توش جا مونده باشه رو هم گشتم ولی مایوس تر از قبل شدم.
نه دلم میمیل داشت فعلا برگردم خونه و نه اینکه از مستانه یا حتی شیدا پول قرض بگیرم.
اینجوری هم که نمیتونستم و نمیشد که اینجا بمونم.دیگه خودمم از حرکت کردن به شرکت اونم مدام با یه کف دست لباس ،خسته شده بودم.
اونوقت نمیاظهار کردن این چه مدلیه که همیشه فقط یه کف دست لباس تنش؟
حتما میشدم مضحکه ی بقیه و سوژه خنده….
حتی لباس خونگی هم نداشتم و الان هم که تیشرت و شلوارک شهرام تنم بود.
برای خرید اون چیزایی که لازم داشتن فقط یه راه برام مونده بود…فقط یه مسیر…
کوله پشتی رو از روی پاهام کنار گذاشتم و بعدهم از اتاق بیرون حرکت کردم.
تنها راه حل این بود از شهرام پول قرض بگیرم. البته این متفسفانه تنها مسیر حل بود چون نمیشد خیلی روی مونا حساب کرد.
رو مبل جای گرفته بود و لپتاپش رو گذاشته بود روی رونهاش و باهاش کارهاش رو انجام میداد.
قدم زنان به سمتش حرکت کردم و روبه روش ایستادم.
با اینکه حتی خودمم صوتی قدم برداشتنهای خودم رو نمیشنیدم و اینکه حتی یک کلمه هم حرف نزده بودم اما نمیدونم چرا متوجه اش شد.
شاید بخاطر سنگینی نگاه هام….
جویا شد:
-چی میخوای!؟
انگشتامو توهم قفل کردمو لبهام رو روی هم فشردم.
میوحشت کردم اگه بگم بهم پول بده بازهم شروع کنه نصیحت کردن که باید برگردی پیش مادرت و از این حرفها ولی خب واقعا قلبم نمیمیل داشت دیگه با اون لباسای تکراری برم شرکت والبته اینکه نمیتمایل داشتم هم حالاحالاها برگردم خونه…
خاموشی رو شکست .
مجدداً ودرحالی که همچنان غرق کار بود سؤال کرد:
-زبونتو موش خورده؟ نمیخوای بگی چته !؟
به نفس عمیق کشیدم و گفتم:
-من یه مقدار پول میخوام!
همچنان با سر خمیده بیان کرد:
-چقدر!؟
شونه هام رو بالا و پایین کردمو جواب دادم:
-فرقی نداره…اما بشه باهلش لباس خریدهرچقدر باشه حقوق که بگیرم بهت برمیگردوندم!
پوزندی زد و بالاخره سرش رو بالا گرفت.از همون فاصله زد تو نگاهام و جویا شد:
-آهان!پس دیاکو جونت که حقوقتو داد پول منو پس میدی! چی میخوای بخری؟
اصلا با این سوال و جوابهاش حال نمیکردم.اصلا!
حالت صورتم در لحظه عبوس و قلبخور شد.با لحن شماتت گونه ای پرسیدم:
-همواره وقتی میخوای به یه نفر پول قرض بدی ازش میپرسی واسه چی اونو میخواد؟
دوباره نگاهشو دوخت به لپتاپش و بعد با لحن بیخیال و بیتفاوتی اظهار کرد:
-میتونی نگی!
در لحظه مصمم شدم رک زبونی درپیش بگیرم و اصل داستان رو بگم:
-میخوام لباس بخرم!
مجدداً سرش رو بالا آورد و با تعجبی که البته تو حالت صورتش مشخص نبود جویا شد:
– لباس!؟
گوشه تیشرتش رو با دست بالا آوردم و اضافه کردم:
-آره…نمیخوام لباسای تورو بپوشم …نمیخوام هرروزگار هرروز با اون یکی دو کف دست لباس تکراری برم شرکت…
لنگهاش رو یکم باز کرد تا احتمالا به پاهاش استراحت بده و بعد اضافه کرد:
-بجز خرید لباس جاده حل بهتری هم هست!
دست به سینه ایستادم و با کمی حرص پرسیدم:
-چی مثلا؟
سرش رو کج کرد و اظهار کرد:
-اینکه بری خونتون پیش مادرت
وقتی اینو اضافه کرد قلبم میمیل داشت باجفت کف دستهام خفه اش کنم لعنتی رو.آخه نمیدونم اون چه اصراری داشت که مم حتما باید برم خونمون اصلا هم سر سوزنی براش اهمیت ندلشت توضیحاتی که قبلا بهش دادم و گفتم که نمیخوام مدتی خونمون باشم.
اصلا اگه قرار مادر من همیشگی اینجوری باهام رفتار بکنه چه قلبیلی داره که برم اونجا!؟
اگه قراره مارو پرت کنه تو جهانیی از بدبختی صرفا به خاطر راحتی و عاشقی و حال بردن خودش برای چی باید باسازش برقصم و هیچ اعتراضی نکنم !
شهرام هیچی نمیدونست…هیچی از این شرایط مزخرف خانوادگی ما نمیدونست و بازم همون حرفهایی رو میزد که من نسبت بهشون آلرژی پیدا کرده بودم!
اینبار من بودم که پوزختددزدم وب لحنی گله مند گفتم:
-اگه دوست نداری من اینجا بمونم خب اینو رک و راحت بگو …بگو قلبم نمیخواد اینجا بمونی تو که بجز قدو قواره و هیکلت،زبونتم دراز! پس دیگه چه کاریه نصیحت کردن و از این حرفا ؟ یه راست برو سر اصل مطلب!
رو پاشنه ی پا چرخیدم که برم سمت اتاق و باروبندیلمو جنع کنم ولی اون این اجازه رو نداد:
-بمون سرجات شیوا…
پشت بهش نچی کردمو اضافه کردم:
-نمیخوام…میرم از اینجا که توهم راحت باشی
با لحنی تهمشاهده کرد کننده بیان کرد:
-من از اینجا کشیده بشم جور دیگه ای نگهت میدارم…پس ناز نکن!
نفس عمیقی کشیدم ودیگه قدم برنداشتم…
نفس عمیقی کشیدم و دیگه قدمی برنداشتم.
اعتراف میکنم نیازمند متوجه شدن توپ و تشرش بودم که بمونم.
نیازمند اینکه نزاره برم…
واقعا اگه باحرفهاش جلو راهی شدنم رو نمیگرفت و میذاشت برم چه اتفاقی می افتاد؟
کجا باید می رفتم؟!
سرم خم بود و با انگشتم بازی بازی میکردم که بیان کرد:
-بلدی چیزی هم درست کنی؟؟
چرخیدم سمتش و بهش چشم دوختم:
-مثلا چی؟؟
-قهوه ..چایی! داغ باشه فقط…
چپ چپ نگاهش کردم.مثلا داشت مسخره میکرد منو!؟
نگاهی ناملایم حواله هش کردمو بعد جادهمو به سمت آشپزخونه کج کردم و مشغول آماده کردن چایی شدم.
درسته هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه ولی خب اینجا موندن به بدی بیرون نبود و یه خوبی ای هم که داشت هین بود که من شهرام رو فقط همچین مواقعی می متوجه شدم.
بیشتر تایم من تو شرکت میگذشت و بیشتر تایم اون می کارهایی که اصلا ازشون سردرنمیاوردم.
البته میدونستم تو کار وادارات و صادرات و بهداشتی و گیاهی هست ولی اینم میدونستم این وسط خلاف ملاف هم انجام میده!.آشنایشش با رامین فکری که یه جورایی از مهره های اصلی شرکت مدلینگ دیاکو بود هم برمیگشت به همین مرتبط بودن با آخه به گمونم شرکت اونا به شرکت مقلبینگ دیاکو میفروخت و به همین قلبیل باهم آشنایی داشتن.
چایی رو که درست کردم سینی رو برداشتم و اومدم پیشش.
اون همچنان غرق کار بود.
تلفتش مدام زنگ میخورد و با آدمهای مختلف راجب کار صحبت میکرد.سرش واقعا شلوغ بود.بیشتر از تصور من.
روبه روش جای گرفتم وسینی رو هم روی میز گذاشتم.
متوجه ام که شد، کمرش رو خم کرد و با برداشتن یکی از لیوانها تیکه پروند و اظهار کرد:
-نه مثل اینکه یه چیزایی بلدی!
اهمیتی به تیکه ای که پروند ندادم.بزار هرچی دوست داره بگه…برای من که مهم نبود!
تمایل داشتم خم بشم و چایی بردارم که نگاهم به یه ساک افناد.به یه ساک مخصوص چیدمان …
پر بود از برندهای کایلی جنر که نمیدونم اصل بودن یا فیک….!
نتونستم دیده از اون همه لوکس و گرونقیمت بردارم.
ای که نگاه هردختری رو سمت خودش میکشوند.
قلبم میخولست همه رو ببینم و نگاه کنم خصوصا اون سایه دیدههای خوشگل رو برای همین سؤال کردم:
-میتونم نگاشون کنم ؟
یکم از چاییش رو خورد پرسید:
-چی رو!؟
-اون هارو!؟
نگاهی به کیف در باز انداخت و گفت:
-آره میتونی…
لبختدی پر هیجان زدم و رفام سمت کیف.سنگین بود.با احتیاط برداشتمش و گذاشتم روی میز…
رژلبها، کانسلیرها، سایه نگاهها…رژ گونه ها…
همه ی اونا برندهایی بودن که بهشدت بسیار کم میشد ازشون گیر آورد.
یکی لز رژلب های مایع زو برداشتم و بیان کردم:
-تو همچین چیزهایی وارد میکنی؟؟
-درحالی که با یه دستش کار میکرد و با کف دست دیگه اش لیوان چایی رو نگه داشته بود جواب داد:
-نه سر بریده خرید و فروش میکنم…
با نیش کج نگاهش کردم. هیچوقت نشد درست و حسابی جواب یه سوال رو بده.ولی حتی با این نوع جواب گراهی شدن هم نتونستم از خیر سؤال کردن سوالای بعدی بگذرم:
-اصلن ؟
-پ ن پ فیکن!دارن ادای اصل رو درمیارن!
گفته بودم اهل دادن جوابهای درست و حسابی نیست این بشر! نمونه اش هم همین حالا….لبخند زدم و سایه دیده هارو باز کردم.رنگ و تنوع هاشون اونقدر خوب و دلربا بود که نتونستم جلوی تبسمهای گاه و بیگاهم رو بگیرم…
کرم پودرها، کانسیلرها سایه نگاهها، ریملها و همه اون چیزایی که توی اون کیف طبقه بندی شده بود عالی و بی نظیر بودن و من شک نداشتم ابنا جز همون اصل و اورجینالی بودن که دست هرکسی نمی رسید به جز عده ی خاصی!
همینجوری داشتم با لذت نگاهشون میکردم که پرسید:
-دوستشون داری؟؟؟
سرمو بالا آوردم و جواب دادم:
-خبلی عالی ان…
سرش رو آورد جلو و چراکه هردو دستش بند بود اظهار کرد:
-یه خرما بزار دهنم
یه دونه خرمابرداشتم و گذاشتم دهنش.اونو با چاییش خورد و بعد بار دیگر تکیه به مبل داد و اظهار کرد:
-مال تو….
یه دونه خرمابرداشتم و گذاشتم دهنش.اونو با چاییش خورد و بعد دوباره تکیه به مبل داد و گفت:
-مال تو….اولش زیرا نمیدونستم چی رو میگه اظهار کردم:
-چی مال من!
-….
ناباورانه سرمو بالا گحرکت کردم و بهش خیره شدم.یه آن احساس کردم داره سر به سرم میزاره برای همین پرسیدم:
– برای من!؟
سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-اهوم مال تو.این یه نمونه از لوازمی بود که وارد کردم.اینا به عنوان نمونه بودن پس مال تو …
کرم پودر رو به عنوان یه تیکه از همه محتوای اون کیف بیرون آوردم و گفتم:
-هر کدوم از اینا چندصد هزارتومن…مثلا یکی مثل این کف دست کم پونصد تومن هست…
دیگه جمله ام رو ادامه ندادم چراکه رفتم تو فکر.حالا متوجه شدم اونهمه اصل و اورجینالی که امیر به مونا هدیه میداد رو از کجا می آورد…
دیده از کرم پودر برداشتم و اضافه کردم:
-آهان! پس امیر همواره به این خاطر، هدیه های گرونقیمتی مثل همچین ای هدیه میداد به مونا…چون تو کار خرید و فروش هستین…
سرش رو بالا آورد و اضافه کرد:
-اوووه! عجب دختر باهوشی…خودت تنهایی همچین چیزی رو کشف کردی یا کسی هم کمکت کرده؟؟؟
اصلا خوشم نیومد از اینکه داشت مسخره ام میکرد.
چپ چپ نگاهش کردم و بعد گفتم:
-اون هیچوقت دقیقا نمیاضافه کرد شغلش چیه…
شونه هاش رو بالا انداخت و ریلکس اظهار کرد:
-حالا که دیگه درک کردی!
عین قهوه ی بدون شکر بود.تلخ و تلخ و تلخ! نمیشد دوکلام درست و حسابی باهاش صحبت کرد.
سرمو خم کردم وبار دیگر سرگرم اون لوازم آراسشی های بسیار خوشگل شدم.
اگه میشد اسمشو گذاشت هدیه باید بگم این بهترین هدیه ای بود که تاحالا گحرکت کرده بودم.
قیمت همه ی اینها روی هم راهی شده اونقدری میشد که من نتونم حالا حالا به خریدشون فکر کنم.
ولی خب…باید بگم من عاشق یه همچین های درجه یکی بودم.
تلفنش زنگ خورد.
نگاهی بهش انداخت و بعد گفت:
-چیزی نگو من جواب اینو بدم
من خاموشی کردم و اون گوشی رو بین کتف و گوشش نگه داشت و مشغول صحبت شد:
“بله ؟ …تویی امیر ؟ این شماره کیه؟ کجایی الان …باشه…باشه بیا..بیا منتظرتم دفعه بعد خط جمشاهده کرد گرفتی با من هماهنگ کن…از این باشه هایی که قرار نیست دیگه بهشون عمل نکنی واسه من نیار…منتظرتم”
گوشی رو کنار گذاشت و دوباره نگاهشو به دوخت به صفحه لپتاپش.نمیتونم اون تو چی داشت که یه بند داشت باهاش ور میرفت.
کنجکاوانه پرسیدم:
-داری چیکار میکنی؟
-فضولی ؟
مثل خودش پررو ابروهامو بالا انداختم و جواب دادم:
-آره…رفع فضاما میکنی!؟
لیوان خالی رو سر داد سمتم و اظهار کرد:
-نه…بچه ای هنوز زوده واست این چیزارو بدونی!
چپ چپ نگاهش کردمو باحرص بیان کردم:
-یه همچین مواقعی من میشم بچه آره ؟؟؟
-نق زن پاشو برو برای من یه لیوان چایی دیگه بیار
کیف رو از روی پاهام کنار گذاشتمو با برداشتن لیوان مسیر افتادم سمت آشپرخونه.
چایی براش ریختم و اومدم بیرون ولی درست همون موقع صدای زنگ توی خونه پیچید.
توقف کردم و زیرا اون زنگ بار دیگر تکرار شد سرمو به سمت شهرام چرخوندم و گفتم:
-دارن زنگ میزنن
با سرخمیده جواب داد:
-کر که نیستم جواب بده…
با ترمشاهده کرد بیان کردم:
-ولی…
حرفم رو کامل به زبون نیاوردم که سرش رو بلند کرد و بیان کرد:
-امیر درو باز کن براش…
خب حالا که خودش میمیل داشت من درو باز کنم و این از نظر اون اهمیت نداشت منم بسیار سخت نگراهی شدم و راهی شدم سمت آیفون.
گوشی آیفون رو برداشتم و اظهار کردم:
-سلام امیر…
هنگ کرد.خیره شد به ایفون و همینجور برو بر نگاه میکرد.دلیلش مشخص بود.باورش نمیشد که من اینجام.
ناباورانه سؤال کرد:
-شیوا تویی!؟
-آره خودمم…در باز بیاتو…
قبل از اینکه چایی شهرام یخ کنه،گوشی روسرجاش گذاشتم و برگشتم همونجای قبلی و بار دیگر رو به روی شهرام جای گرفتم و لیوان چاییش رو هم روی میز گذاشتم.
لپتاپش رو کنار گذاشت و بیان کرد:
-پاشو برو تو اتاق
متعجب نگاهش کردم وپرسیدم:
-برم تو اتاق!؟
بسیار جدی جواب داد:
-آره …نکنه میخوای اونم تورو با این سرو ریخت ببینه!؟ برو تو اتاق و تا امیر نحرکت کرده هم بیرون نیا…
اصرار برموندن کردمو اظهار کردم:
-بزار بمونم! خب مگه چیه!؟
چپ چپ نگاهم کرد و حرف کف دستوریش رو تکرار کرد:
-برو توی اتاق شیوا! تا وقتی هم امیر نرفته نمیخواد بیای بیرون
با حرص از روی مبل بلند شدم و بعداز یه نگاه نفرت انگیز مسیر افتادم سمت اتاق که دقیقا همون مدت امیر اومد داخل و من اینو از صدای باز و بسته شدن در و بعدهم آوای سلام کردنش متوجه شدم.
همین که اومد داخل با حرفهاش توجه ام رو جلب کرد آخه از شهرام سؤال کرد:
-شیوا بود!؟
شهرام که فقط صداش رو میگوش دادم جواب داد:
-آره خودش بود…چیزایی که بهت سپردم رو آوردی!؟
-آره آوردم…مادرش دنبالش….
داشت درمورد من حرف میزد.شک نداشتم مولین کشیده شده راهی شده تاخونه ی اونا…؟؟
دیگه به خودم زنگ نزد تا منو این طریق از سوراخ موشم بکشونِ بیرون.
من اونو خوب میشناختم.
نتونستم نسبت به این موضوع بیتفاوت بمونم.
رفتم سمت کوله پشتیم.مانتو رو باعجله پوشیدم و بعد هم شالم رو سرم انداختم و از اتاق حرکت کردم بیرون.
قبل از اینکه کارشون به زبون آوردن حرفهای بعدی بکشه متوجه من شدن و هردو سکوت کردن.
شهرام که اصلا این حرکت من به قلبش ننشت با برآشفتهت و لحن سریعی اظهار کرد:
-مگه ناظهار کردم از اتاق بیرون نیا!
به لباسهام اشاره کردمو بیان کردم:
-اظهار کردی نیام چراکه سرو وضع مناسبی نداشتl الان که دارم
اینو اظهار کردم و سرمو به سمت امیر که همچنان هم باورش نمیشد من رو اینجا دیده چرخوندم و بیان کردم:
-بیان کردی مولینم دنبالم!؟
سرش رو تکون داد و در جواب سوالم اظهار کرد:
-آره…عصری من رفتن خونه دنبال مونا اونجا جلوی در متوجه شدمش…
دیده تنگ کردمو جویا شدم:
-مونا که بهش ناظهار کرد من کجام!؟
سوالم رو با حالتی متعجب با سوال جواب داد:
-مگه مونا میدونست تو اینجایی!؟
پس مونا بهش ناظهار کرده بود.مونده بودم با این دهن لقش چجوری این یه مورد رو از امیر مخفی نگه داشته بود.اونم امیری که از ریز تا درشتش رو همیشگی میذاشت کف دستش!
نفس گراهی شدم و گفتم:
-آره میدونست…
-به مادرت گفت نمیدونه!
سرم رو به نشونه ی آگهی از این موضوع تکون دادم و گفتم:
-خودم بهش بیان کردم!
امیر که فکر کنم تحت تاقیر زبون مادرم حسابی قلبش به رحم اومده بود گفت:
-بهشدت مضطربت بود.کلی خواهش و عجز و التماس کرد به گوشت برسونیم که نگران و برگردی خونه…
حدس میزدم.مادر من با زبونش جهانرو زیرو رو میکرد دل و احساس امیر که دیگه جای خود داشت.لبهومو روهم فشردم و بعد گفتم:
-خودم میدونم اما نیازی نیست چی بهش بگی
شهرام باعصبانیت سرش رو به سمتم چرخوند و پرسید:
-ناضافه کرده بودم تو اتاق بمون!؟؟
-من که اضافه کردم نم…
پرید وسط حرفم:
-واسه من اما و اگر نیار..
شهرام زیادی خوش بحالش شده بود ظاهرا…به خیالش باید همجوره به من امرونهی بکنه و منم اطاعت امر بکنم.
تمایل داشتم جوابشو بدم اما منصرف شدم و قصد کردم برگردم توی همون اتاق.ولی قبل از راهی شدن رو به امیر گفتم:
-اگه بازم اومد سراغتون بهش نگید من کجام!
حرفم رو که زدم و خیالم که راحت شد با قدمهای سریع رفتم سمت اتاق.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن