گاهی به سرم میزد از اینجا بزنم و برم…
برم یه جای دور.یه جای بسیار دور!
دور از همه ی آدمای دور اطرافم!
تو حال و هوای خودم بود که بار دیگر یه نفر به در زد.مشخص بود خدمتکارِ و این از نحوه ی در زدنش مشخص بود.
دو سه بار دیگه هم به در زد و بعد خودش با اذن خودش اومد داخل و اظهار کرد؛
-خانم…ببخشید! شهره خانم بیان کردن بهتون بگم احتما برای ناهار تشر…
حرفش رو با صدای قد بلندم ناتموم گذاشتم:
-چندبار یهت بگم من کوفت هم نمیخورم…
کف دستاشو روی هم گذاشت و بار دیگر شروع کرد اصرار کردن:
-شهره خانم گفتن.وقتی شهره خانم میگن نمیشه نه آورد.
پوزخند زدم.هی شهره شهره شهره…انگار اینجا رئیس و همکاره اون بود.اون زن افریطه ی لعنتی که لذت میبرد از رنج کشیدن من!
پرده رو کنار زدم و اومدم داخل اتاق…
دست به سینه با اون صورت کبود و زخمی رو به روش از حرکت ایستادم و گفتم:
-چندبار باید یک حرف رو برای تو تکرار کنم!؟؟من که اضافه کردم…چیزی نمیخورم برو اینو به شهره جونت و بقیه بگو..
دهن باز کرد حرفی برنه ولی من با توپ و تشر نذاشتم چیزی بگه:
-برو بیرون! حالا….
یکم خیره نگاهم کرد.ظاهرا خشمگینت و جدی بودن من بالاخره مجابش کرد اصرار زیاد رو بزاره کنار…
اونم گیر کرده بود.بین یه مشت آدم خودخواه و منی که دیگه تو حال خودم نبودم.
سر خم کرد و زیر لب با گفتن یه “ببخشید”آروم از اتاق بیرون رفت.
رفتم سمت تخت.کف دستامو دور بدنم حلقه کردم و زل زدم به فرش…
اول پسرشون به جون سروتنم میفتاد و بعد بااون قیافه دعوتم میکردن به خوددن ناهار!
هه! مسخره های عوضی!
تو ماتم و عزای حس و حالم بودم که بازهم در باز شد اینبار اما فرهادبود…
سنگینی نگاه ها و قدمهاش رو حس میکردم.بهشدت خوب هم حس میکردم.
نه تکون خوردم نه حتی سرم رو بلند کردم.
اومد سمتم و میل داشت کنارم بشینه که با خشم و برآشفتهت دستمو به سمتش دراز کردمو با صدای پرتحکمی که از خشم زیاد به لرزش افتاده بود اظهار کردم:
-به من نزدیک نشو لعمتی…قسم میخورم اگه نزدیک بشی خودمو از اونجا پرت میکنم پایین….
تهمتوجه شدم کار خودش رو کرد و بی حرف موند.
یک قدم عقب رفت و بعد از دقایقی اضافه کرد:
-ما دوست داریم توهم کنارمون باشی…
لبخند زدم و وسط خنده هام گریه ام گرفت. گریه ای که بخاطر بدختی هام بود.
اسممو صدا زد.اونقدر عاشقانه که هرکی ندونست فکر میکرد اون کشته مردمه…از اون مردهای عاشق پیشه که زنش هر کی هست از ملکه ی انگلستان هم شدت غرق رفاه بودنش بیشتر…
بار دیگه اسمم رو صدا زد اینبار همراه با یه پسوند عاشقانه:
-شیدا. .عزیز قلبم!
وای خدااا روانی میشدم وقتی اینجوری جوری آوام میزد درست عین اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده باشه….عصبی و کلافه غریدم:
-من عزیز تو نیستم…برو بیرون فرهاد بروووو….
روانی میشدم وقتی اینجوری جوری صوتم میزد درست عین اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده باشه.
انگار که نه انگار تا یک ساعت پیش عین یه وحشی افسار گریخته سر هیچ و پوچ افتاده بود به جونم.
با چشمهایی لباب از اشک از لای دندونام با حرص و خشم بیان کردم:
-به من نگو عزیزم به من نگو..نگو…ازم دور شو..فاصله بگیر…نمیخوام ببینمت!
اصلا به حرفهام توجهی نکرد و حتی خودش رو یکم نزدیکتر کرد.اشک از چشمام سرازیر شد.
افتاده بودم تو تله ای که به آدم وحشی افسارگریخته ی روانی برام پهن کرده بود.
پشت کف دستمو رو چشمام کشیدم که گفت:
-تو الان برآشفته هستی من میدونم…
سرمو با خشم به سمتش چرخوندم و اشک و عصبیت گقتم:
-من الان عصبانی ام؟؟ من خشمگین ام ؟؟ تو خون منو فاسد کردی…زندگی کنار تو ازجهنم هم بدتر…عین اینکه هزاربار تو جهنم بکشنمو زنده ام بکنن.کف دست از سرم بردار…راحتم بزار…
سرم رو پایین انداختم و بیصدا اشک ریختم.نمیتمایل داشتم نگاهای خیسمو ببینه.
ازش متنفر بودم.
حالمو بد میکرد.اونقدر حالمو بد میکرد که منو به تهوع مینداخت.
بعداز چنددقیقه سکوت صوتی نفس عمیقش به گوشم رسید.
نمیدونستم چطور میتونم توصیفش کنم درحالی که هیچ درکی از شخصیت چند قطبیش نداشتم.
انگشتاشو توهم قفل کرد و اظهار کرد:
-نباید منو عصبانی کنی.تو که دیگه خلق خوی منو میشناسی هی به پروپام میپیچی هی من میگم نباید اینکارو بکنی دقیقا رو همون کار پافشاری میکنی..تقصیر خودته…
مسخره نبود!؟ اون بجای اینکه بیاد اینجا و بگه غلط کرده یا اظهار پشیمونی بکنه با کمال پررویی منو مقصر خطاب میکرد.
پوزخند زدم و با عصبانیت اضافه کردم:
-من مقصرم…؟اون مقدمه چینی واسه این بود که تهش باخودت به این نتیجه برسی که من مقصرم !؟ آره…؟ کشیدهشو برو…برو نمیخوام صدات رو بشنوم…
پاهاش رو تکون داد.هروقت عصبیانی میشد همچین تیک هایی بهش دست میداد.
این رو توهمین مدت زیستن درخشانمون متوجه شده بودم.
چندنفس عمیق کشید و اضافه کرد:
-من شوهرتم…دوست دارم…عاشقتم دختر! نمیخوام بری تو اون محله های پایین شهر چون اونجا پر گرگ…پر آدمای هیز عوضی…
من قلبم نمیخواد کسی تورو دید بزنه…
قلبم نمیخواد کسی تو رو بد نگاه کنه.تو فقط مال منی…
روان پریش بود.میاظهار کرد نمیخواد کسی منو ببینه…این یعنی چی؟؟ یعنی باید منو اینجا تو خونه اش حبس کنه تا کسی نبینم!؟؟
خدایاا…من کم کم داشتم متوجه میشدم گیر چه آدم سادیسمی و دیوانه ای افتادم!
این شدت از بدبختی ناعاقلبانه بود.واقعا ناعادلانه بود…
اشک زیر دیدهمو کنار زدم و گفتم:
-نظرت چیه منو بزاری تو الکل!؟ هان…آره آره…فکر خوبیه….منو بنداز تو الکل بزارم رو طاقچه اتاق …اینجوری جز خودت هیچکس نمیبینم…
سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-لعنتی من فقط میخوام مواظب تو باشم
ولوم صوتم رو بالا بردم و طعنه زنان پرسیدم:
-با دور کردنم از خانواده و جهانی بیرون میخوای مواظبم باشی!؟؟با کتک زدنم؟؟
بهم نزدیکتر شد و سعی کرد کف دستمو بگیره.با عصبانیت کف دستشو پس زدم و اظهار کردم:
-به من نزدیک نشو.بهم دست نزن وقتی لمسم میکنی چندشم میشه میفهمی!
از کنارم بلند شد درحالی که صورتش دوباره خشمگین و برافروخته شده بود.
حالتها و تیک های عجیبی بهش دست داد.
چشماش رو میبست و سرش رو تکون میداد.
کف دست کرد توی جیبش و با بیرون آوردن یه قوطی کوچیک به دونه قرص بیرون آورد و گذاشت لای دندوناش…
چقدر ترسناک شده بود.
اونقدر که من مدام از خودم میپرسیدم من واقعا با کی ازدواج کرده بودم.با کی!؟
قرصش رو که جوید و خورد شمرده شمرده اظهار کرد:
-میرم پایین….لباس بپوش و بیا…
با حرص اظهار کردم:
-من هیچ جا با تو نمیام…
گردنش رو باحالتی عصبی تکون داد و اضافه کرد:
-ببین…میرم پایین…اگه تا پنج دقیقه ی دیگه اومدی که هیچ اگه نیومدی میام و…
مکث کرد.عقب عقب رفت و گفت:
-نزار یه بار دیگه کاری رو بکنم که نه تو دوست داری و نه خودم…
کف دستش رو رو به روم گراهی شد.راهی شد سمت در و با باز کردنش اضافه کرد:
-فقط پنج دقیقه ی دیگه! فقط پنج دقیقه
چشمام روی صورت بی نهایت جدی و عجیبش به گردش دراومد.
میترسیدم ازش…همچین وقتهایی با اینکه قلبم نمیخواست این حس تو وجودم شکل بگیره و تبدیل به یه عادت بشه ولی تو اون لحظه خیلی ازش هراسیدم و تو درونم واهمه ای به وجود اومد که نتونستم برای از بین بردنش باخودم بجنگم….
نه میتونستم ونه میل داشتم که کبودی ها و زخم های صورتم رو بپوشونم.
میتمایل داشتم با نگاهای خودشون ببینن پسرشون چه بلایی سرم آورده…
ببینن و بدونن من دارم اینجا بیخ گوششون چی میکشم!
گرچه اگه زور بالای سرم نبود پام رو از اون اتاق بیرون نمیذاشتم..نگاه متوجه شدن هیچکدوم از آدمای این خونه رو نداشتم.هیچ کدوم.
لباس بلند سفید رنگی که پراز گلهای زرد بود رو پوشیدم و با برداشتن شال حریر ساده ای سمت آینه حرکت کردم و مقابلش توقف کردم.
لب بالا و پایینم زخم بود و بجز زیر نگاهم رو فکمم میشد خراشهایی که بخاطر کشیده شدن روی زمین بود رو مشاهده کرد.
این اامانبارنبود که اون کتکم میزد و من مجبور میشدم تحمل کنم و دم نزنم.
تحمل هم نمیکردم جاده پس و پیش نداشتم. افتاده بودم تو مسیری که نه میشد به عقب برگردم و نه امیدی به ادامه داشتم.
پوزخندی به تصویر درب و داغون خودم توی آینه انداختم.
من این شکلی نبودم.اینقدر رنجور و ناراحت….
مسرور بودم.شاد بودم.دوستای زیاد داشتم ..میگشتم، میچرخیدم و از زیستن لذت میبردم ولی…ولی الان چی؟؟
شده بودم یه دختر دپرس و عصبی که اینجا باید مدام باید با یه دیوانه به اسم فرهاد سرو کله میزدم!
شال رو روی سرم انداختم و نگاه از آینه برداشتم.
تماشا کردن این ریخت و قیافه ی جمشاهده کرد چیزی جز بیشتر شدن حس افسردگی نبود.
از اتاق بیرون اومدم و با گام های آروم به مسیر افتادم.
وقتی من به ناهار خوری رسیدم هرسه نفرشون اونجا پشت میز نشسته بودن و باهم پچ پچ میکردن.
هربار که فرهاد با من بدحرکت کرداری میکرد اونا هیچکدوم هیچ واکنشی نشون نمیدادن و حتی بهش تذکر هم نمیدادن!
با کمی فاصله ایستادم و اضافه کردم:
-سلام…
متوجه حضور من که شدن نگاهشون به سمت صورتم سوق پیدا کرد.
کبودی ها و زخمهای صورتم بخاطر سفیدی پوستم و شالی سیاهی که تضاد زیادی با پوست صورتم داشت زیاد به دیده میومدن اما اونا هیچ توجهی نکردن!
حالتهای صورتشون کاملا بیفاوت بود و همونطور که فکرش رو میکردم ذره ای براشون مهم نبود چه بلایی سر من اومده!
فرهاد به صندلی کناری خودش اشاره کرد و با لحن و صدایی عاشقانه گفت:
-بیا بشین عزیزم!
عزیزم! هه! چه واژه ی نفرت انگیزی! کدوم آدمی با عزیزش همچین کاری میکنه! کتکش میزنه و رنجش میده.حبسش میکنه تو خونه و نمیزاره خواهر و مادرش رو بیینه ؟ کدوم آدمی.. ؟؟
نفس عمیقی کشیدم و به سمت میز رفتم ولی نه کنار فرهاد بلکه از عمد روی یه صندلی دیگه با کمی فاصله نشستم.
نگاه های سنگینش نشون از ناراضیتیش
میداد اما اصلا برای من مهم نبود که اون از این کار من قلبگیر وخشمگین شده!
بالاتر از سیاهی رنگی نبود بود؟!
شهره خانم مادر فرهاد پوزخندی زد و همزمان که ظرفش رو سمت خدمتکار میگراهی شد تا کمی سوپ براش بریزه اظهار کرد:
-چه عجب خانم افتخار دادن بیان پایین!
خواستم جواب کوبنده ای یپبهش بدم که فرهاد از زیر میز لگد آرومی یه پام زد و بهشدت یواش بیان کرد:
-هیس! قانونهای اینجا یادت نره!
قانونهای مسخرشون حال منو بهم میزد.باید تحقیر میشدم و تشر میشنیدم ولی دم نمیزدم زیرا قانون این بود رو حرف شهره خانم نباید حرف زد.
لب گزیدم و خشمم رو اینجوری کنترل کردم.چاره ی دیگه ای نداشتم.آدمای این خونه هم عجیب بودن و دهم غیرقابل تحمل ….
انگار همشون درحال پنهون کردن یه چیزایی بودن .آدمایی با رازهای مخوف….
آدمای که مبهم بودن و همشون اتفاقهایی برای پنهان کردن داشتن و من اینو از دیدهها و حالت نگاه هاشون کاملا احساس میکردم.
خدمتکار به سمتم اومد و برام کمی سوپ ریخت سر به زیر ظرف سوپ رو نگاه میکردم که پدر فرهاد اضافه کرد:
-تو از این به بفد عروس این خاندان بزرگ هستی…رفتار تو باید در شان خانواده ی ما باشه….باید بدونی
تو دیگه اون دختری نیستی که تو محله های پایین شهر زیستن میکنه
نباید شامگاهیه به اونها راهی شدار بکنی.شبیه یه دختر ندار و سختی کشیده به هرحال تو بزرگ شده ی یه فضای مشمئز کننده ای….متوجهی که!؟
سرم رو بلند کردم و جواب دادم:
-نه متوجه نیستم! چراکه بخاطر نمیارم که شکل و ریخت حیاتم در گذشته اونقدری بد باشه که بخوام منفی نگهش دارم!
نگاه متحیر هر سه نفرشون به سمت من چرخید.
جوری بهم خیره شده بودن که انگار حرف از قتل کسی یه میون آورده بودم.
شهره خانم با لحن بهشدت سریعی گفت:
-هنوز یاد نگرفتی نباید رو حرف بزرگترت حرف بزنی؟ گستاخی تو ذاتت…
قاشق توی کف دستم از لای انگشتان سر خورد و افتاد روی میز
کف دستام رو مشت کردم و مصمم شدم بجای اونجا موندن و چرت و پرت متوجه شدن قد بلند بشم و برگردم به همون اتاق لعنتی ولی با داد پدرفرهاد ناتمایل داشته سرجام نشستم:
-بشین سرجات دختر…گستاخی و حرف نشنوی جز رسم و رسومات خونه ی ما نیست
هرچی متوجه شدی باید یک کلمه بگی …نگاه!
سرمو بالا گرفتم وباخشم سؤال کردم:
-حتی اگه بهم گفتین بمیر!؟؟حتی اگه بهم گفتین زیر مشت و لگدهای پسرتون تامرزمردن برم و دم نزنم!؟؟
با بغض به صورتم اشاره کردم:
-شما هیچ صورت منو دیدین؟
شما اصلا کجا بودین وقتی پسرتون سر هیچ و پوچ اینجوری افتاد به جون صورت من؟؟؟
آزار ندادن بقیه جز قوانینتون نیست؟؟؟
نگاهای شهره از متوجه شدن حرفهای من اونقدری گشاد شده بود که حس میکردم قراره از حدقه دربیاد.
رسمشون رسم مرخرفی بود….
شکنجه میدادن و از اونی که شکنجه میشد انتظار داشتن تحمل کنه و دم نزنه…
میشد؟؟ میشد تحمل کرد و دم نیاورد؟؟؟
شکنجه میدادن و از اونی که شکنجه میشد انتظار داشتن تحمل کنه و دم نزنه…
میشد؟ میشد تحمل کرد و دم نزد؟
اونا من رو تو همین مدت کوتاه پیر و کورم کرده بودن…
شیدایی که خودم میشناختم این شخصیت عصبی، افسرده و مایوس الان نبود.
من حرف میزدم و اونا گوش میدادن اما گوششون گوش شنوا نبود.
با اینکه سر صورت زخمی و کبودم رو می مشاهده کردن اما اصلا براشون اهمیت نداشت چه بلایی سرم اومده!
بعداز اونهمه صحبت از دردهای غمباد شده توی قلبم،شهره خانم پشت چشمی نازک کرد و با لحن گزنده ای اظهار کرد:
-میخوای بگی ما پسر خودمون رو هنوز نمیشناسیم؟ فرهاد ما هیچوقت همچین کاری نمیکنه مگه وقتی که کارد به استخونش رسیده باشه…
باورش ناممکن بود.واقعا اون داشت این حرفهارو میزد؟؟
پوزخندی از سر تاسف زیاد زدم و با حالتی جاخورده اظهار کردم:
-من ؟ من ؟ من با حرکت کردارهام کاری کردم کارد به استخون اون برسه…. ؟؟
سرمو به سمت فرهاد برگردوندم و با خشم ،گله مندانه پرسیدم:
-چرا چیزی نمیگی هان؟؟ چرا حرف نمیزنی؟ چرا نمیگی بیخود و بی جهت تنها بخاطر اینکه گفتم میخوام برم پیش خواهر و مادرم این بلارو سرم آوردی؟؟؟
فرهاد کف دست مشت شده اش رو با خشم روی میز کوبوند و اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜