گرچه گرمی حضور اون شخص متفاوت ودرعین حال آشنا بود ولی با این وجود من بازهم تو همون حالت موندم و از اونجایی که مطمئن بودم مونا هست هیچ واکنشی نشون ندادم و فقط بیان کردم:
-خوشامگاهحالت مونا…خوشامگاهحالت که امیر کنارته!
خوشامگاهحالت که کسی فکر نمیکنه دختر بد و مزخرفی هستی!
خوشبحالت که مادر امیر رفیقته و پدرش مثل یه دوست صمیمی باهات رفتار میکنه.
خوشبحالت که دوست دارن.
خوشبحالت که این فرصت رو داری تا بغلش کنی…
خوشامگاهحالت که کنارته…
خوشامگاهحالت که مجبور نیستی ازش دوری کنی!
مگث کردم و با بالا کشیدن دماغم و آوایی که کم مونده بود بغضمو آشکار بکنه با افسوس اضافه کردم:
-دلم برا شهرام تنگ شده…
اون کف دست دور شونه ام حلقه شد و بعدهم که در کمال ناباوریم، صوتی خود شهرام رو بیخ گوشم گوش دادم:
-اگه قلبت برام تنگ شده چرا جواب تلفنهامو نمیدی!؟ هان…؟!
تا آواش رو شنیدم شوکه و متحیر سرم رو بالا گرفت و بهش خیره شدم.
به اون که صورتش با صورتم فاصله ای نداشت…
به اون که چشمهاش زوم شده بودن رو دیدههام.
لبهای قفل شده از هممو به سختی وا کردم و زمزمه کنان گفتم:
-شهرام !؟
نیشخندی زد و بیان کرد:
-نه روحم نه خیال و نه توهم…خودمم بابا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن