تمام احساسات ناجوری که درتلاش بودم از خودم دورشون نگه دارم که دست کم ذره ای اعصاب برام باقی بمونه با خبری که مونا بهم داد دوباره تو سرم جون گرفتن و پررنگتر از همیشگی شدن.
من چه جوری میتونم با خیال راحت کنارشهرام باشم وقتی منفور ترین آدم این قصه و ماجرا منم !؟
میتونم تصور کنم که تصور میکنن چه شخصیتی ام!
یک هرزه که پریده وسط زیستن مردی که نامزد داشته و همه هم اینو میدونستن!
همینطور تو سرم باخودم حرف میزدم که خاموشی خونه با صدای زنگ در شکست.
نمیدونم چرا ناخوداگاه تنم از ترس لرزید اینبار بیشتر از وقتی که مونا بی سروآوا اومد خونه و شونه ام رو فشرد.
ولی ما انتظار اومدن کسی رو نداشتیم.
هیچکس!
مونا که از آشپزخونه بیرون اومد فورا جویا شدم:
-کیه !؟ نکنه تو آدرس اینجارو به مولینم داده باشی! هان!؟
لقمه ی توی دانش رو قورت داد و چپ چپ و معنی دار نگاهم کرد. میدونم سوالم از اون که این چند روزگار در تک تک لحظات کنارم بود یه نمه ناجور به نظر می رسید ولی من واقعا از اینکه بی هوا زنگ این خونه رو بزنن و آقا رهام و مولین و ژینوس تو قاب قرار بگیرن وحشت داشتم با این حال خلی هم نق و غرولند حواله ام نکرد و فقط بعد بیان کرد:
-حرفها میزنیاااا…چی خیال کردی راجب من!؟
با قورت دادن آب دهنم جویا شدم:
-پس کیه!؟
به سمت در راهی شد و جواب داد:
-امیر! ولی تو راحت باش داخل نمیاد.با من کار داره
خیالم که راحت شدآرام گفتم:
-باشه
و بعد دوباره سرم رو گذاشتم رو زانوهاج و نگاهامو بستم و این حالت تا وقتی ادامه پیدا کرد که احساس کردم یک نفر کنارم جای گرفته …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن