من باز کشیده بلند خندیدم و اون از روی صندلی قد بلندشد و به سمتم اومد.
عه عه! مثل اینکه همچی رو جدی گحرکت کرده بود.
کف کف دستهامو به صورت حائل مابین خودمون نگه داشتم و بعد گفتم:
-شوخی بود…به جون خودت شوخی بود…
ولی انگار واسه اون شوخی نبود.
دوتا بازوم رو گحرکت کرد واضافه کرد:
-دیگه فایده نداره شیوا خانم باس مسئامات کرم ریختنهاتو به عهده بگیری…یه دور که همچین سفت و سخت شدی حالیت میشه دیگه نباید با همچین موردی شوخی کنی
ملتمس ولی خنده اظهار کردم:
-شهرام…جون من….
ابرو بالا انداخت و بیان کرد:
-نوووچ….خودت شروع کردی خودت بیدارش کردی خودت هم باید بخوابونیش..
من لبخند زدم و اون سرش رو آورد جلو تا لبهاش رو بزاره روی لبهام ولی درست همون لحظه صوتی زنگ تو خونه پیچید و اون رو از بوسیدنم منصرف کرد.
سرش رو چرخوند سمت آیفون و بعد زیرا اون صدا دوباره هم تو فضا پیچید فکم رو رها کرد و اظهار کرد:
-بزار ببینم کیه!
بلند شد و قدم زنان سمت آیفون رفت.
زیرا نه اون و نه من انتظار اینجا اومدن کسی رو نداشتیم کنجکاو دنبالش کردم.
کف دستهاش رو به پهلوهاش تکیه داد و به تصویر اونای که پشت در بودن خیره شد.
خودمو بهش رسوندم و درحالی که بعش نزدیک و نزدیک تر میشدم جویا شدم:
-کیه شهرام !؟
نفس عمیقی کشید و جواب داد:
-بابام و ژینوس!
حرف از این دونفر شد کف دستپاچه شدم و پرسیدم:
-وای! اینجا چیکار میکنن!؟
شونه بالا انداخت و درحالی که مشخص بود از اینجا بودن اونها اصلا مسرور نیست،کف دست راسشتو عصبی لای موهاش کشید و جواب داد:
-چ میدونم!
سرم رو کج کردم و از پشت قامتش نگاهی به پدرش و ژینوس که کنارهم ایستاده بودن انداختم.
ناخوداگاه دچار ترس و قلبهره شدم.
آخه این لعنتیا چرا اینجا اومدن !؟ مرده شور این شانس رو ببرن…
کف دستشو گحرکت کردم و پرسیدم:
-شهرام…چیکار کنم من الان!؟
سوال من هموقت شد با بار دیگر پیچیدن زنگ.
جواب نداد و یه نفس عمیق کشید.
سری تکون داد و بعد اب چنددقیقه درحالی که نگاهش همچنان خیره به اونها بود آهسته زمزمه کرد:
“نمیدونم…”
خیلی زود اظهار کردم:
-درو باز نکن.. شهرام…بزار برن! یه چنددقیقه که بمونن مطمئن میشن نیستی خودشون خسته میشن…
خیلی سریع گفت:
-نمیشه…
نگاهش کردم و سؤال کردم:
-چرا نمیشه !؟
کلافه جواب داد:
– نمیتونم درو باز نکنم زیرا ماشینم جلوی در خونه پارک هست
مضطرب تر سؤال کردم:
-خب پس باید چیکار کنیم!؟
چرخید سمتم و با گرفتن دستم کشون کشون سمت اتاق خواب بردم و هممدت اظهار کرد:
-تنها راه اینه فعلا قایم بشی.
متعجب سؤال کردم:
-چی !؟ قایم بشم؟
تا نزدیک اتاق خودش پیش بردم و هممدت جواب داد:
-آره…حالا برو داخل اما بزار در باز بمونه قفلش نکن!
پیشنهاد عجیبی بود.برم تو اتاق ولی درو قفل نکنم !؟
پس فایده ی این قایم شدن چیه!؟
بردم وسط اتاق و همون جا رهام کرد.
از همین حالا احساس بدی نسبت به اومدن پدرش و اون دختره ی سلیطه داشتم.
قبل از اینکه از اتاق بیرون بره،چرخیدم سمتش و متعجب سؤال کردم:
-اینجا بمونم اما درو نبندم!؟؟؟ متوجهی چی میگی شهرام !؟
اینجوری که ممکنه منو ببینن!
شونه هاش رو به منظور نداشتن چاره و فور دیگه ای بالا و پایین کرد و گفت:
-چاره ی دیگه ای نیست! تو ژینوس رو هنوز نمیشناسی!
هر چیزی که از نظرش غیر عادی باشه میکشونش سمت خودش حتی یه در بسته!
در بسته باشه پیگیر میشه که چرا بسته و قفل…
صدای زنگ بازم به صدا در اومد و من دستپاچه تر پرسدم:
-خب من الان چیکار کنم!؟
به کوله ام اشاره ای کرد و بیان کرد:
-اونو بردار و برو تو کمد بیرون نیا تا وقتی که برن!
عاجز و دلخور و گله مند سؤال کردم:
-تو کمد آخه !؟؟؟
بسیار جدی جااب داد:
-آره چراکه تو جیبم جا نمیشی که بزارمت! پس زود باش! بجنب!
بهشدت بهسرعت راهی شدم سمت کوله پشتیم و هممدت غر غر کنان بیان کردم؛
-آخه چرا من باید به خاطر اون فضول خانم برم تو کمد آخه! اه اه اه!
اون کفشهای منم قایم کن!
اینو بیان کردم و راهی شدم توی کمد پنهون شدم.
کیفم رو پرت کردم ته کمد و خودمم با جمع کردن پاهام همونجا تو تاریکی و لای لباسها نشستم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن