من باز کشیده قد بلند لبخند زدم و اون از روی صنقلبی قد بلندشد و به سمتم اومد.
عه عه! مثل اینکه همچی رو جدی گحرکت کرده بود.
کف دستهامو به صورت حائل مابین خودمون نگه داشتم و بعد گفتم:
-شوخی بود…به جون خودت شوخی بود…
اما انگار واسه اون شوخی نبود.
دوتا بازوم رو گحرکت کرد واظهار کرد:
-دیگه فایده نداره شیوا خانم باس مسئامات کرم ریختنهاتو به عهده بگیری…یه دور که همچین سفت و سخت شدی حالیت میشه دیگه نباید با همچین موردی شوخی کنی
ملتمس اما خنده اضافه کردم:
-شهرام…جون من….
ابرو بالا انداخت و اظهار کرد:
-نوووچ….خودت شروع کردی خودت بیدارش کردی خودت هم باید بخوابونیش..
من ریز خندیدم و اون سرش رو آورد جلو تا لبهاش رو بزاره روی لبهام ولی درست همون لحظه صدای زنگ تو خونه پیچید و اون رو از بوسیدنم منصرف کرد.
سرش رو چرخوند سمت آیفون و بعد چراکه اون صدا مجدداً هم تو فضا پیچید فکم رو رها کرد و بیان کرد:
-بزار ببینم کیه!
قد بلند شد و قدم زنان سمت آیفون حرکت کرد.
زیرا نه اون و نه من انتظار اینجا اومدن کسی رو نداشتیم کنجکاو دنبالش کردم.
کف دستهاش رو به پهلوهاش تکیه داد و به تصویر اونای که پشت در بودن خیره شد.
خودمو بهش رسوندم و درحالی که بعش نزدیک و نزدیک تر میشدم پرسیدم:
-کیه شهرام !؟
نفس عمیقی کشید و جواب داد:
-بابام و ژینوس!
حرف از این دونفر شد کف دستپاچه شدم و سؤال کردم:
-وای! اینجا چیکار میکنن!؟
شونه بالا انداخت و درحالی که مشخص بود از اینجا بودن اونها اصلا خوشحال نیست،کف دست راسشتو عصبی لای موهاش کشید و جواب داد:
-چ میدونم!
سرم رو کج کردم و از پشت قامتش نگاهی به پدرش و ژینوس که کنارهم از حرکت ایستاده بودن انداختم.
ناخوداگاه دچار ترس و قلبهره شدم.
آخه این لعنتیا چرا اینجا اومدن !؟ مرده شور این شانس رو ببرن…
کف دستشو گراهی شدم و جویا شدم:
-شهرام…چیکار کنم من الان!؟
سوال من همزمان شد با بار دیگر پیچیدن زنگ.
جواب نداد و یه نفس عمیق کشید.
سری تکون داد و بعد اب چنددقیقه درحالی که نگاهش همچنان خیره به اونها بود بهآرامی زمزمه کرد:
“نمیدونم…”
بسیار زود گفتم:
-درو باز نکن.. شهرام…بزار برن! یه چنددقیقه که بمونن مطمئن میشن نیستی خودشون خسته میشن…
خیلی سریع گفت:
-نمیشه…
نگاهش کردم و جویا شدم:
-چرا نمیشه !؟
کلافه جواب داد:
– نمیتونم درو باز نکنم چراکه ماشینم جلوی در خونه پارک هست
مضطرب تر جویا شدم:
-خب پس باید چیکار کنیم!؟
چرخید سمتم و با گرفتن دستم کشون کشون سمت اتاق خواب بردم و هموقت بیان کرد:
-تنها راه اینه فعلا قایم بشی.
متعجب جویا شدم:
-چی !؟ قایم بشم؟
تا نزدیک اتاق خودش پیش بردم و همزمان جواب داد:
-آره…حالا برو داخل اما بزار در باز بمونه قفلش نکن!
پیشنهاد عجیبی بود.برم تو اتاق ولی درو قفل نکنم !؟
پس فایده ی این قایم شدن چیه!؟
بردم وسط اتاق و همون جا رهام کرد.
از همین حالا احساس بدی نسبت به اومدن پدرش و اون دختره ی سلیطه داشتم.
قبل از اینکه از اتاق بیرون بره،چرخیدم سمتش و متعجب جویا شدم:
-اینجا بمونم ولی درو نبندم!؟؟؟ متوجهی چی میگی شهرام !؟
اینجوری که ممکنه منو ببینن!
شونه هاش رو به منظور نداشتن چاره و فور دیگه ای بالا و پایین کرد و اضافه کرد:
-چاره ی دیگه ای نیست! تو ژینوس رو هنوز نمیشناسی!
هر چیزی که از نظرش غیر عادی باشه میکشونش سمت خودش حتی یه در بسته!
در بسته باشه پیگیر میشه که چرا بسته و قفل…
آوای زنگ بازم به صوت در اومد و من دستپاچه تر پرسدم:
-خب من الان چیکار کنم!؟
به کوله ام اشاره ای کرد و بیان کرد:
-اونو بردار و برو تو کمد بیرون نیا تا وقتی که برن!
عاجز و دلخور و گله مند جویا شدم:
-تو کمد آخه !؟؟؟
خیلی جدی جااب داد:
-آره چراکه تو جیبم جا نمیشی که بزارمت! پس زود باش! بجنب!
بسیار تند رفتم سمت کوله پشتیم و همزمان غر غر کنان بیان کردم؛
-آخه چرا من باید به خاطر اون فضول خانم برم تو کمد آخه! اه اه اه!
اون کفشهای منم قایم کن!
اینو بیان کردم و راهی شدم توی کمد پنهون شدم.
کیفم رو پرت کردم ته کمد و خودمم با جمع کردن پاهام همونجا تو تاریکی و لای لباسها جای گرفتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن