در باز شد و خدمتکار اومد داخل.نگاهی به صورت آشفته ام انداخت و اضافه کرد:
-خانم فرمودن بیاین پایین…
بهش خیره شدم.
چرا باید بعد از چند ساعت از من بخوام برمپیششون!؟در هر صورت من یکی
تحملشون رو نداشتم برای همین گفتم:
-برو بگو من حالم خوب نیست و نمیتونم بیام!
نرفت.موند و با سماجت اضافه کرد:
-خانم تاکید واصرار کردن که حتما برید پایین…
جویا شدم:
-باهام چیکار دارن !؟
سرش رو به نشانه ی ندونستن تکون داد و جواب داد:
-من اطلاعی ندارم خانم…من نمیدونم…من فقط مامورم به شما بگم
دستمو تکون دادم و گفتم:
-بسیار خب برو خودممیام…
نفس عمیقی کشیدم و از روی تخت بلند شدم.
نمیدونم باز چه خوابی برام دیده بودن و میتمایل داشتن وادارم کنن چه کاری انجام بدم ولی هرچی که بود حس خوبی نداشتم.
اصلا کی تو این خونه اتفاق خوبی افتاد که این دومین بار باشه؟
این خونه واسه من یکی که جای امنی نبود.
از اتاق بیرون راهی شدم و خودم رو رسوندم جایی که گرد هم قرار گرفته بودن.
حالا جز اون دختر و شهره و فرهاد میشد آقای معتمد رو هم دید.
حالا جز اون دختر و شهره و فرهاد میشد آقای معتمد رو هم دید.
از این جمع از آدمهاش بیزار و متنفر بودم.
دیگه قلبم نمیخواست اینجا بمونم.قلبم نمیخواست این آدمارو تحمل کنم و کنارشون زیستن کنم و ببینمشون!
واسه اینکه این اتفاق بیفته چه کاری باید میکردم !؟
چه کاری !؟
در فاصله ی چند قدمیشون توقف کردم و تماشاشون کردم.
چیزی که در نگاه اول نظرم رو جلب کرد این بود که اون دختره همچنان اینجا تشریف داشت.
اون هم بعد از چتد ساعت.
شهره پشت نگاهی نازک کرد و با اشاره به یکی از صندلی ها گفت:
-بشین!
از گوشه نگاه فرهاد رو تماشا کردم.
آدمی که نمیدونم میشد اسمش رو گذاشت تاوان گناه یا نه !؟
ولی آره…حتما من یه جایی تو زندگیم یه غلطی کردم که اون نصیبم شد.
بدون اینکه حرفی بزنم جلو راهی شدم و روی یکی از مبلها جای گرفتم.
سرم رو خم نکردم.این من نبودم که باید سرم زیر باشه.اونا هستن که باید خجل و شرمگین باشن.اونا هستن که باید سرهاشون به زیر باشه نه من…
چنددقیقه ای سکوت سنگینی برقرار شد.
انگار مونده بودن که چه جوری سر صحبت رو باز بکنن.
اما در نهایت این شهره بود که لب از لب باز کرد و خطاب به من اظهار کرد:
-چه بخوایم چه نخوایم، چه خوشمون بیاد چه بدمون بیاد این دختر صیغه ی فرهاد و از اون حامله است!
-چه بخوایم چه نخوایم، چه خوشمون بیاد چه بدمون بیاد این دختر صیغه ی فرهاد و از اون حامله است!
فاصله ی مابین ابروهام کم شد و صورتم طرح اخم گحرکت کرد.
ببین چطور تو نگاههام خیره میشد و با وقاحت همچین حرفهایی میزد.
اینا…اینا همون آدمایی بودن که وقتی فرهاد اون کار رو باهم کرد اون هم به جرم و گناه نکرده هیچ کدوم حاضر نشدن حتی جلوش رو بگیرن و حالا شک نداشتم میخواستن ازم بخوان با این قضیه کنار بیام.
بدون حرف بهش خیره موندم.
میتمایل داشتم بدونم در نهایت میخواد به چی برسه.
خاموشی وقفه ای ایجاد شده رو شکست و در ادامه بی هیچ شرم و خجالتی
اظهار کرد:
-اون حامله است…از فرهاد و…و از اونجایی که تو با گذشت اینهمه وقت باردار نشدی ما میخوایم که از اون تا وقت به جهان اومدن بچه مراقبت بکنیم…توی همین خونه
هاج و واج بهش خیره شدم.با اینکه خودمم همچین حدسی زده بودم اما حالا که با گوشهای خودم میمتوجه شدم واقعا شوکه شده بودم.
تصورم این بود شاید دست کم ازم بخوان فرهاد رو بابت اینکارش ببخشم نه اینکه با حضورش تو خونه بسازم!
متحیر و جاخورده پرسیدم:
-شما دقیقا از من چی میخواین؟ هان ؟!
شهره پا روی پا انداخت و با ریلکس ترین حالت ممکن جواب داد:
– ما چیزی از تو نمیخوایم! فقط میخوایم در جریان باشی که این دختر تا پایان بارداریش کنار ما و تو این خونه می مونه!
عرق سردی روی پیشونیم نشست.
رنگم عین گچ سفید شد و نفسم سنگین.
واقعا همچین چیزی ازم میخواستن اینکه با حضور اون دختر تو این خونه کنار بیام !؟
برام باورنکردنی بود…
شوکه و سردرگم سرم رو به سمت فرهاد چرخوندم.
توقع داشتم اون یه چیزی بگه.
یه حرفی بزنه…اما…
اما حقیقت این بود که صم بکم یکجا جای گرفته بود و زمین رو نگاه میکرد.
انگار قصد نداشت کلمه ای به زبون بیاره ودر مورد این مسئله حرف بزنه.
البته که واسه من واضح بود افسار این مرد کاملا دست مادرش هست و اگه اون ازش بخواد بمیره نه نمیاره!
سرم رو به تندی سمت شهره برگردوندم و درحالی که نفسهام از خشم و حرص به شماره افتاده بودن سؤال کردم:
-شما از من میخواین بودن اونو اینجا تحمل کنم !؟
شما میخواین اونو اینجا نگه دارین تا بچه اش به دنیا بیاد!؟
قبل از اینکه اون حرفی بزنه پدر فرهادبود که اظهار کرد:
-فرهاد باید صاحب فرزند بشه و تو وقتی این وظیفه رو نتونستی انجام بدی چاره ای جز پذیرش این زن نیست.
این دختر حتی اگه یه زن صیغه ای و موقت هم باشه باز فرزند فرهاد رو بارداره و این بهترین تصمیم در مورد اون هست!
سرم رو دوباره به سمت فرهاد چرخوندم و بهش خیره شدم و با عصبیت ازش سؤال کردم:
-چرا حرف نمیزنی !؟ چرا ساکتی؟ هاااان !؟چراااا ؟!
توی لعنتی منو به خاطر یه سوتفاهم ساده به روز سیاه نشونده بودی بعد حالا کف دست زن صیغه ایت رو گحرکت کردی آوردی اینجا میگی من باید با حضورش کنار بیام!؟؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن