با اینکه شهرام اصولا عادت به زدن حرفهای عاشقانه نداشت اما اون لحظه بیان کرد:
-اون روزگار روزگار مرگم….
آب دهنمو قورت دادم و واسه بوسیدنش پیشکش شدم.
سرم رو از بالش فاصله دادم و با یکم بلند کردنش چشمهامو بستم و لیهاسو بوسیدم.
به همون سرعتی که اینکارو کردم به همون سرعت هم رهاش کردم و نفس زنون اضافه کردم:
-خیلی دوست دارم…
آب دهنشو قورت داد و اظهار کرد:
-دیگه نمیتونم تحمل کنم…
اینو گفت و دراز کشید رو تنم و به سرعت نور لبهاشو قفل لبهام کرد.
اون چرخش و سابیده شدن لبها روی هم دیگه، اون مکیدنها اون چشیدن شیره ی جوون لبها….آخ نگم براتون!
شد اون چیزی که میتمایل داشتم.
شد!
کف دستهامو دور بدنش حلقه کردم و با کمال میل همراهیش کردم….
*شیدا*
کنار پنجره توقف کردم و با نوشیدن مقدار کمی از آب توی کف دستم بیرون رو تماشا کردم.
حالا که زمستون کم کم داشت جاش رو به بهار میداد این خونه حیاطش روز به روزگار سرسبزتر میشد حتی این قسمتی که پنجره ی اتاق ما بهش دید داشت اما چه فایده وقتی عشقی تو این چهار دیواری در جریان نبود.
تو هیچکدوم از اتاق های این خونه….
کف دستمو به آرومی رو گلبرگها کشیدم و بهآرامی زمزمه کردم:
” بزنم به تخت روز به روزگار داری بزرگتر میشیا گل جان! خوشامگاهحالت…تا حالا کسی بهت بیان کرده ای کاش جای تو بودم؟
من میگم…ای کاش جای تو بودم…”
فرهاد که پشت سرم توقف کرده بود و آماده ی بیرون حرکت کردن میشد با بیرون آوردن یه پیرهن و بستن در کمد گفت:
فرهاد که پشت سرم توقف کرده بود و آماده ی بیرون حرکت کردن میشد با بیرون آوردن یه پیرهن و بستن در کمد گفت:
-من بهشدت در ذهنش گذراندم شیدا…من میخوام زیستن جدیدی رو باهم شروع کنیم.
بچه دار میشیم…هرچی که تو گذشته اتفاق افتاد و نیفتاد رو فراموش میکنم و روزگارهای بهتری رو میگذرونیم…
وسط خزعبلاتش تلفنش زنگ خورد.عصبی چرخید و نگاهی به موبایلش انداخت و باز رد تماس داد.
احساس میکردم باید همون دختره باشه.
همونی که مچشو باهاش گراهی شدم و با افتخار میاضافه کرد بودنش با اون دختره به هیچکس ربطی نداره.
شروع به بستن دکمه های پیرهنش کرد و ادامه داد:
-من دیگه با اون دختره کات کردم…بهش اظهار کردم دیگه نمیخوام ببینمش….میخوام فقط باتو باشم شیدا.
میخوام رندگی خوبی باهم داشته باشیم.
بخاطرت هرکاری میکنم شیدا…هرکاری!
دیده از آینه برداشت و سرش رو چرخوند سمتم و سؤال کرد:
-گوشت به حرفهای من هست شیدا؟؟
هیچی نگفتم.
آهسته اظهار کرد:
-میدونم که داری گوش میدی…
پوزخند زدم و با کشیدن یه نفس عمیق زیرلب زمزمه کردم:
” هیچکدوم از حرفهای تو واسه من جالب نیستن”
دوباره تلفنش زنگ خورد.
گوشی رو برداشت و عصبی اظهار کرد:
“مگه نبیان کردم دیگه بهم زنگ نزن؟ هااااان؟مگه ناضافه کردم دیگه نمیخوام شماره تو رو گوشمب ببینم؟هااااان،؟………تو بهشدت غلط میکنی……..سگ کی باشی بخوای تهددی کنی……..زر نزن بابا…..زد نزن……فکر کردی میتونی با این دروغ خرم بکنی؟ بازم زنگ بزنی پدرتو درمیارم”
تماس رو قطع کرد و موبایلشو انداخت رو تخت و اومد سمت من…
تماس رو قطع کرد و موبایلشو انداخت رو تخت و اومد سمت من.
این روزگارها دیگه حتی حس و حال دور کردن اون رو هم از خودم نداشتم چون هر بار از خودم میسؤال کردم خب که چی !؟
تا کی باید از اون فرار بکنم!؟
از طرف دیگه وقتی اون صحنه هایی که با نگاه خودم مشاهده کرده بودم واسم مرور میشدن و جلو چشمهام رژه میرفتن نفرتی که ازش داشتم دوباره برام تازگی پیدا میکرد.
پشت سرم ایستاد و کف دستهاش رو گذاشت روی شونه هام و گفت:
-شیدا….
در من نه علاقه ای به آواش بود و نه خودش و نه حرفهاش.
روح مچاله شده ای بودم در جسمی بی انگیزه و خالی از شوق!
آرام و با صوتی خیلی ضعیفی جواب دادم:
-بله ..
امیدوارانه اظهار کرد:
-بگو…بگو شیدا…بگو که همه چیز رو فراموش میکنی! بهم بگو تا واسه حیات جمشاهده کردمون بجنگم….
قبل از اینکه بخوام کاری بکنم یا حرفی بهش بزنم آوای داد و بیداد از بیرون به گوش هردومون رسید.
اون داد و بیداد ها لحظه به لحظه داشتن بیشتر و بیشتر میشدن.
دستهاش رو از روی شونه هام برداشت و خیلی آروم چرخید سمت در.
گوش تیز کرده بود بفهمه چه خبره و وقتی یه حدسهایی زد بیان کرد:
قبل از اینکه بخوام کاری بکنم یا حرفی بهش بزنم صدای داد و بیداد از بیرون به گوش هردومون رسید.
اون داد و بیداد ها لحظه به لحظه داشتن بیشتر و بیشتر میشدن.
کف دستهاش رو از روی شونه هام برداشت و بهشدت آروم چرخید سمت در.
گوش تیز کرده بود بفهمه چه خبره و وقتی یه حدسهایی زد گفت:
-همینجا بمونم…میام پیشت
راستش خودمم کنجکاو شده بودم بدونم چه اتفاقی افتاده واسه همین بدون توجه به گوشزدش، وقتی با عجله سمت در حرکت کرد من هم دنبالش کردم.
پامو که از در اتاق بیرون گذاشتم اون صوتها و اون حرفها برام روشنتر و واضحتر شدن:
“آخه این درسته؟ درسته که بچه ی خودشو نامشاهده کرده بگیره…نه نه من ساکت نمیشم…من به این سادگیا پا پس نمیکشم…”
فرهاد بدو بدو حرکت کرد پایین و منم بسیار بهسرعت خودمو رسوندم به نرده ها.
دستهامو همونجا گذاشتم و کمی سرم رو خم کردم و به مرکز سالن خیره شدم.
به جایی که همون دختر آشنا ایستاده بود و داد و بیداد میکرد.
صدای پر تشرش تو خونه پیچیده بود و تمام اهالی خونه رو کشونده بود تو سالن.
خط و نشون میکشید و گاهی هم خودش رو مظلوم و فریب خورده جلوه میداد.
درست وسط سالن توقف کرده بود و من خوب میشناختمش.
مگه میشد اونو نشناخت !؟
همونی بود که مچ فرهاد رو باهاش گحرکت کردم.
یه دختر که پر واضح بود دلش میخواد به هر قیمتی شده فرهاد رو به دست بیاره!
شاید هم مال اموالش رو.
هه!
خدا خوب کسی رو نصیبش کرد.
شهره خانم رو به روش ایستاد و جویا شد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن