اونقدر من من کرد تا بالاخره خودم کارش رو آسون کردم و گفتم:
-آره کنار شهرام دیدمت….
رنگش پرید.مضطرب تر شد هر چند این اضطرابش بیخودی بودآخه من واقعا براش مسرور بودم.
مسرور از اینکه مرد قلبخواهش رو پیدا کرد و دلیلی وجود نداشت که اون بخواد دچار واهمه بشه.
در واقع من برای همه آدمهایی که آدم قلبخواه و باب قلبشون رو پیدا میکنن احساس خوشایندی داشتم.
بعد از چند دقیقه خاموشی جویا شد:
-از کی !؟
تبسمی زدم و گفتم:
-از وسطهاش فکر کنم…از اونجا که داشتین همو میبوسیدین…
لب گزید وزیر لب زمزمه کرد:
“واااای…”
با ترسی که نمیدونم دلیلش چی بود ایستاد و سرش رو برگردوند سمتم و با گحرکت کردن کف دستم بیان کرد:
-شیدا…میشه چیزی به مامان و بقیه نگی؟ ازت خواهش میکنم ؟
جون من؟ تورو روح بابا به هیچکس هیچی نگو…هیشکی نباید هیچی بدونه
متعجب نگاهش کردم.من نمی درک کردم قلبیل این ترس اون چی بود از فاش شردن این موضوع.
چرخیدم سمتش و جویا شدم:
-چرا نباید کسی چیزی بدونه !؟
یا همون کف دستپاچگی که توی تمام حرکاتش مشخص بود جواب داد:
-خب …چراکه…زیرا…زیرا نمیخوام کسی بدونه
برای پایان به پریشونی هاش اضافه کردم:
-نترس...خیالت راحت! من به هیچکس هیچی نمیگم!به هیچکس…در ضمن…بسیار پسر خوش قیافه ایه!
اینو اظهار کردم و با زدن یه لبخند به راه افتادم….
اینو اضافه کردم و با زدن یه تبسم به مسیر افتادم.
به کمی تاخیر دنبالم اومد.
هی هر چند ثانیه یکبار مضطرب نگاهم میکرد.
مشخص بود هموز خیالش راحت نشده از بابت دهن قرص بودن من، مِن باب اون موضوع خاص.
خسته از ایننگاه هاش جویا شدم:
-فکر میکنی من دهن لقم ؟یا خبر چین؟یا یه خواهر خبیث!؟
خیلی زود سرش رو به طرفین تکون داد و جواب داد:
-نه اصلا!
بدون اینکه بهش نگاه بندازم گفنم:
-پس اینقدر مضطرب نباش. من درمورد چیزی که متوجه شدم هیچی به هیچکس نمیگم!
انگشتهاش رو دور بند کوله اش حلقه کرد و بازم به نگاه هاش ادامه داد و آرام و نامطمئن بیان کرد:
-میدونم نمیگی….میدونم که قلبت نمیخواد من آسیب ببینم….
اینبار دیگه به جای رو به رو خودشو چشم دوختم.اگه میدونستم با مشاهده کردن من خوشیاش پر میکشن اون زمان و اون لحظه از خودم رونمایی نمیکردم که اینطور مضطرب بشه.
شبیه کسی بود که مچش رو سر صحنه ی قتل گرفته باشن.
کنجکاو سؤال کردم:
-چرا باید آسیب ببینی؟
آب دهنشو قورت داد و بعد سر به زیر انداخت و آهسته و دمغ جواب داد:
-زیرا شهرام نامزد داره….
متعجب پرسیدم:
-چی؟نامزد داره…؟؟؟
با لب و لوچه ی آویزون سرش رو جنبوند و اظهار کرد:
-اهوممم…همون وزه ای که تو عروسی همش بهش میچسبید و عین میمون ازش آویزون میشد
با لب و لوچه ی آویزون سرش رو جنبوند و گفت:
-اهوممم…همون وزه ای که تو عروسی همش بهش میچسبید و عین میمون ازش آویزون میشد
حقیقتا اصلا خبر خوشی نبود.
انگار همواره تو هر مسیری که ختم میشه به یه اتفاق به اسم عاشق شدن کلی سنگ وجود داشت.کلی مانع!
واقعا وجود داشتن آدمایی که راحت و بدون دردسر به هم رسیده باشن ؟
من که هیچ درک و تصوری از همچین چیزی نداشتم.
آه عمیقی کشیدم و پرسیدم:
-تورو دوست داره یا اونو ؟!
خیلی زود جواب داد:
-خب معلومه که منووووو…شهرام اصلا علاقه ای به اون دختره نداره شهرام همیشه منو دلبسته شد همیشه عاشق من بود.
همیشه دنبال این بود مهر منو به دست بیاره شهرام اصلا از اون دختره خوشش نیماد.
همواره عاشق من بوده!
وقتی اون داشت پشت سر هم از علاقه ی شهرام به خودش حرف میزد پوزخندی زدم و جویا شدم:
-میتونم بپرسم داستان چیه!؟ اینکه این آقا شهرام پیگیر چطور نامزدش یکی دیگه اس وقتی به قول تو همیشه خاطر تورو میتمایل داشته!؟
وقتی اینو اظهار کردم ساکت شد.نمیخواستم غمگینش کنم ولی واقعا برام سوال بود
بعد از چنددقیقه جواب داد:
وقتی اینو اظهار کردم ساکت شد.نمیتمایل داشتم ناراحتش کنم ولی واقعا برام سوال بود
بعد از چنددقیقه جواب داد:
-خودمم نمیدونم…یه اجبار بود…یه رابطه ی تحمیلی…یه رابطه توافقی بین پدرهاشون! ولی میدونم که منو میخواد.شهرام بهشدت منو دوست داره شیدا.
همیشه هوامو داشت….همیشه تو لحظات سخت کنارم بود.
مکث کرد و بدون احساس خجالت ادامه داد:
-منم عاشقشم! حز اون به هیچکس دیگه ای نمیتونم فکر کنم ولی اگه بقیه بدونن ما باهمیم اوضاع خیلی خیت میشه!
خندیدم واظهار کردم:
-حالا تا کی میخواین همچی رو از همه مخفی بکنین؟ بالاخره که چی؟ تا همیشه که نمیتونین اینطوری پیش برین…
سرش رو جنبوند و جواب داد:
-میدونم…یعتی هردومون اینو میدونیم ولی خب شهرام میگه باید سر فرصتش اتفاق بیفته
سرم رو به نشونه ی درک کردن منظورش تکون دادم و با زدن یه تبسم گفتم:
– اهوووم! امیدوارم که بهش برسی…خیلی بهممیاین
لبخند زد و اضافه کرد:
-مرسییییی! واقعا ؟
بازم تبسم زدم و گفتم:
-اهوووم…خیلی….
اینو بیان کردم و روبه روی در خونه توقف کردم.یه نفس عمیق کشیدم و به رو به رو خیره شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن