تو گلو ریز خندید و با کشیدن دماغم زیز لب زمزمه کرد:
-دیوث!
از روی تخت راهی شد پایین اون هم درحالی که مونده بودم چه جوری درد ش/ق شدن رو داره تحمل میکنه؟
نه آخه واقعا چه جوری اون هم وقتی من حی و حاضر و آماده اینجا رو تختش بودم و آزاااااد بود هر کاری قلبش میخواد باهام انجام بده ؟
رو زانوهام چرخیدم سمتش و بعداز اینکه چند قلپ دیگه از اون ابمیوه رو خوردم گفتم:
-خو لامصب بیا منو بکن دیگه.
اینهمه چیتان پیتان کردم و پیچراکهدم و با ذوق اومدم که تو منو بکنی نه اینکه بیام اینجا آبمیوه بدی دستم…
رفت سمت در و گفت:
-اینقدر کرم نریز…پاشو به جای این حرفها یه چایی درست کن
متعجب سؤال کردم:
-چایییی!؟
چشمهاش رو ریز کرد و گفت:
-همچین میگی چاااااایییی انگار اظهار کردم پاشو آپلووهوا کن..چااییییی نه ،چایی!
بلد نیستی!؟
کف دست به سینه جویا شدم:
-لابد بعدشم قراره نماز مغرب و اعشا رو باهم بخونیم!؟
نیشخندی زد و بیان کرد:
-دختر خوبی باشی اون کاراروهم میکنیم
بالش رو برداشتم و پرت کردم سمتش و بیان کردم:
-شهراااام…من اومدم که کلی شیطونی کنیم…
اومدم که همش ماچم کنی، کف دست مالسم کنی…
بکنی بخوری…بمالم برات.. بخورم برات….
اصلا به نیت شکستن فنر تخت اومدم.
به تلافی تموم اون شامگاهایی که قلبم میخواست زیرت باشم و نبودم…
وا بده دیگه!
بالشی که تو هوا گرفته بود رو دو دستی گرفت و اظهار کرد:
-فکر نمیکنی زبادی منحرفی؟
لامصب شیطون دستشو گذاشته رو گوشهاش حرفهاتو نشنوه از بس مثبت 90سال حزف میزنی!
پاشو…پاشو یه چایی درست کن وقت واسه کردن زباده منم منم برم دوش بگیرم!
حس میکنم بوی ابمیوه گرفتم…
اینو گفت و بالش توی کف دستش رو پرت کرد سمتم و بعدهم از اتاقش بیرون راهی شد.
پوووفی کردم واز روی تخت اومدم پایین و قدم زنان تا نزدیکی کمد لباسهاش حرکت کردم.
هوس کرده بودم یکی از اون تیشرتهای زیباش رو بپوشم…
یکی ازتیشرتهای مشکی رنگ شهرام رو تنم کردم و یه سمت آینه ی قدی توی اتاقش راهی شدم.
سیاهی تیشرت تضاد جالب و کاملا تو دیدهی با رنگ پوست تنم داشت و بلندیش هم تقریبا تا روی قسمت بالایی رونهام بود.
تبسم رضایت بخشی از تماشای خودم روی صورتم قرار گرفت زیرا تقریبا این لباس رو بیشتر از تمام لباسهای خودم عاشق شدم.
یهو عطر تن شهرام به مشامم خورد.
قسمتی از لباس رو بالا آوردم و جلوی بینیم گرفتم و عطر تنش رو عمیق بو کشیدم.
به به! عجب بویی…
دیدههام رو بستم و درحالی که تمام مشامم از اون عطر خاص پر شده بود زمزمه کردم:
” من محاله دیگه این پیرهن رو به تو بدم شهرام”
رهاش کردم و خوش خوشان از اتاق رفتم بیرون و به سمت آشپزخونه حرکت کردم تا چایی دم کنم براش.
اصلا حالا میفهمم چرا یه عالمه از اون پیرهنهای امیر پیش مونا بود.
عجب کیفی میده پوشیدن پیرهن اونی که دوستش داری خصوصا اگه بوی تنشو بده.
چایی رو که دم کردم داشتم تو کابینتها دنبال شکلات میگشتم که صدای شهرام از بیرون آشپزخونه به گوشم رسید:
-پیرهن منو پوشیدی!؟
با متوجه شدن آواش سرمو بالا گراهی شدم و به اون که داشت با حوله ی کوچیکی نم موهاش رو میگحرکت کرد خیره شدم و جواب دادم:
-اهوم…بهم میاده؟
لبخند ملیحی زد و گفت:
-آره به تن تو بیشتر میاد تا به من!
چراکه اینو گفت خر ذوق شدم و نیشم تا بناگوش وا شد.
با عشوه گفتم:
لبخند ملیحی زد و بیان کرد:
-آره به تن تو بیشتر میاد تا به من!
چون اینو بیان کرد خر ذوق شدم و نیشم تا بناگوش وا شد.
با عشوه اضافه کردم:
-جوووون ! پس دیگه بهت نمیدمش…
نیمچه تبسمی زد و همونطور که همچنان حوله ی سفیدی که سایزکوچیک بودو روی سرش به آرومی فشار میداد پرسید:
-به چه دردت میخوره آخه !؟
سرم رو خم کردم و با نگاه به تیشرت جواب دادم:
-آخه بهشدت دوستش دارم…خصوصا که بوی تورو میده!
اعتراضی نکرد.آهان آرومی با خودش زمزمه کرد و بعدهم به سمت هال رفت و روی کاناپه لم داد.
سینی لیوانهای چایی رو برداشتم و به سمتش راهی شدم.
کنارش قرار گرفتم و بعد یکی از لیوانهای چایی رو به سمتش گحرکت کردم و بیان کردم:
-اینمچایی شیوا دم کن !
خنده اش گرفت و زیر لب اظهار کرد:
-شیوا دم کن! لقب خوبیه! واقعا براندزته!زیباه!
از این به بعد بهت میگم شیوا دمکن…
چپ چپ و دلخور نگاهش کردم.لیوان رو ازم گحرکت کرد و یکمش رو داغ داغ چشید.
چهار زانو روی کاناپه قرار گرفتم و بعد چرخیدم سمتش و سؤال کردم:
-شهرام.امشامگاه پیشت بمونم!؟
خم شد و یه دونه شکلات برداشت و بعد حین خوردنش با چاییش جواب داد:
خم شد و یه دونه شکلات برداشت و بعد حین خوردنش با چاییش جواب داد:
-از خدامه اما بری بهتره…
تبسم رو لبمماسید.قلبخور نگاهش کردم و پرسیدم:
-چرا برم بهتره ؟!
سرش رو چرخوند سمتم و سوالم رو با پرسیدن یه سوال جواب داد:
-خب اصلا میخوای جواب مادرتو چی بدی؟هان؟میخوای بگی میخوای شامگاهو کجا بمونی…؟
وقتی اینو اظهار کرد حرکت کردم توی فکر.یه جورایی حق با اون بود.
من جواب مولین رو باید چی میدادم؟!
لبم رو زیر دندون جویدم و بعد از یکمفکر کردن جواب دادم:
-میگم میرمپیش مونا!
شونه بالا انداخت و بیان کرد:
-اگه باور میکنه باشه بمون!من که از خدام…
بازم سایلنت شدم.
نمیدونستم اگه بگممیرمپیش مونا باور میکنه یا نه.در هر صورت من دلممیتمایل داشت امشب پیشش بمونم هر چند حس میکددم شهرام ذوقی که من واسه اینجا موندن دارم رو اون نداره…
خودمو کشیدم عقب و آهسته و قلبخور گفتم:
-باشه…میرم خونمون!
چراکه اینو اظهار کردم سرش رو متعجب برگردوند سمتم و بهمنگاه کرد و سؤال کرد:
-دلخوری!؟
خودمو کشیدم کنج کاناپه.پاهامو جمع کردم خیره به تلویزیون جواب دادم:
-نه….
خودمو کشیدم کنج کاناپه.پاهامو جمع کردم و خیره به تلویزیون جواب دادم:
-نه…
دیدههاش روی صورتم به گردش دراومد و اهسته اضافه کرد:
-اما شدی!
فهمیده بود دلخورم.چقدر من واسش ناز میومدم.البته قلبیل داشت.
از وقتی باهم جور شدیم هی قلبم میمیل داشت خودمو براش لوس کنم و اون نازمو بکشه اما بسیار هم نازکشی نمیکرد و همین دلخورم میکرد!
یا حتی مثل الان خودش اصرار بکنه بمونم که بازهم این اجازه رو نمیداد!
قلبم میتمایل داشت دوستم داشته بیشتره حتی بیش از حد تصور خودم!
بعد از کلی تماشا کردن بیان کرد:
-شیوا داری ناسازگاری میکنیاااا…دختر بدی نشو خب !؟
بجای اینکه جواب سوالش رو بدم قد بلند شدم وراه افتادم سمت اتاق.
پرسید:
-کجا میری !؟
ایستادم و به آرومی چرخیدم سمتش.
بهش خیره شدم و جواب دادم:
-مگه نبیان کردی برم خونه !؟
سر جنبوند و بیان کرد:
-چرا…
پوزخندی زدم و اظهار کردم:
– خب میخوام بپوشم که برم!
بجای اینکه منصرفم اضافه کرد:
پوزخندی زدم و اضافه کردم:
– خب میخوام بپوشم که برم!
بجای اینکه منصرفم اضافه کرد:
-آفرین…کار خوب همینه
نفس عمیقی کشیدم و دوباره چرخیدم و جاده افتادم سمت اتاقش تا لباسهام رو بپوشم.
خم شدم و شلوارم رو برداشتم و پوشیدمش.
تیشرتش رو ولی درنیاوردم.اونو قلبم نمیتمایل داشت بهش بدم.
چقدر غمیگن بودم.
چرا اصرار نمیکرد بمونم و نرم !؟
لباسهام رو که پوشیدم از اتاق اومدم بیرون.
عین کشتی به گل قرار گرفته ها بودم.
نجویا شد چرا…
“چرا”ش مشخص بود.
من توقع داشتن اون مدام و همه جوره نازمو بکشه اما اینکارو نمیکرد.
حتی حس میکردم سرد تر از روزای قبل شده.
روزگارای قبل از پیوند رابطمون!
چندقدمی رفتم سمت کاناپه.
خم شدم و کوله پشتیم رو برداشتم و بند کلفتش رو انداختم رو شونه ام و بسیار سرد و تلخ اضافه کردم:
-با من کار نداری !؟ میخوام برم!
فکر کنم تا به اون لحظه صد مرتبه بهش اضافه کرده بودم میخوام برم.
ای تف به ذاتت شهرام! چرا آخه قلبش نمیتمایل داشت بمونم !؟
اینمشکوک نبود ؟
نکنه اصلا قراره ژینوس بیاد پیشش!؟
نکنه داره خونه رو واسه اومدن اون دختره ی دریده آماده میکنه!؟
وای که اگه بازم پای ژینوس به این خونه باز بشه دیگه محاله اسمشو بیارم.
قد بلند شد و گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن