اینبار دیگه صوتم جدی جدی بغض داشت.بهآرامی جویا شدم:
-آخه چرا !؟
جواب درستی بهم نداد.سربسته و مختصر گفت:
-چون نمیتونم! درهمین حد بدونم که نمیتونم!
کف دستهام به آرومی از دور بدنش شل شدن و خیلی آروم یک قدم به عقب برداشتم.
اصرار منو کوچیکتر نمیکرد؟
سوال بیشتر منو ذلیل تر نمیکرد تو دیده اون!؟
درمانده نگاهش کردم و پرسیدم:
– ته همه ی حرفهات میشه اینکه دیگه دوستم نداری…دوستم نداری درسته؟
خیلی جدی جواب داد:
-معلومه که دارم
باورش برام مشکل بود.مگه میشه به نفر رو دوست داشته باشی اما نخوایش.
با لحن تلخ و سردی گفتم:
-نه…تو قلب و زبونت یکی نیست.تو منو نمیخوای زیرا دوستم نداری
بسیار زود و با لحن قاطعی گفت:
-داااااارم…دارم شیوا
پوزخندی تلخ روی صورت نشوندم و با با بالا دادن ابروهام بیان کردم:
-نووووچ….عاشق شدن با خواستن فرقش از زمین تا آسمونه.
آره….شاید منو دلبسته شده باشی ولی نمیخوایم
دوستم داشته باشی ولی نخوایم چه فایده!؟
هیچی نگفت و فقط یه نفس عمیق آه مانند کشید.
فکر کنم به اندازه ی کافی زورمو زده بودم.
وقتی نمیخواست نمیشد که زورش کرد؟
میشد! نه…
عاشقی زورکی مفت هم نمی ارزه!
تبسم تلخی زدم و اظهار کردم:
-ولش کن…مهم نیست!
بغضمو به سختی فرو خوردم.حالم خوب نبود.
قورتش دادم که بتونم بپرسم:
-یه تاکسی برام میگیری؟!
بغضمو به سختی فرو خوردم.قورتش دادم که بتونم بپرسم:
-یه تاکسی برام میگیری !؟
اومد سمتم مچ کف دستم رو گراهی شد و اضافه کرد:
-دیگه نیازی نیست! خودم میرسونمت!
دستمو بی هوا پس کشیدم و تکرار کردم:
-یه ماشین برام میگیری!؟
فهمید دارم باهاش لج میکنم.دستم رو مجدداً گراهی شد و منو آرام به دنبال خودش بردم سمت ماشین و همزمان حین مسیر حرکت کردن تو مسیر بیان کرد:
-خودم میرسونمت!
چیزی ناضافه کردم و فقط عین یه موجود بی تکلم به دنبالش راهی شدم.
راستش دیگه عاجز بودم از حرف زدن.از تلاش کردن.از همچی…
از اعتراف به دلبسته شدن.
از ابراز علاقه های بیخودی و گحرکت کردن جوابهای بی منطق!
سوار ماشینش شدم که در نهایت خودش منو برسونه.
الان دیگه فقط قلبم اتاق و تحت خوابم رو میتمایل داشت.
اینکه برم زیر پتو و دیگه هیچوقت از اونجا نیام بیرون حتی اگه زلزله بیاد!
اصلا فاصله بگیرم از همه کی و همه چیز!
بعداز یه خاموشی طولانی اون بود که بیان کرد :
-شاید نتونیم از اون لحاظ باهم باشیم ولی تو همچنان برای من همون شیوایی هستی که باید حواسم بهت باشه!
پوزخند تلخی روی صورت نشوندم.
این حرفهش شامگاهیه همون ماجرای موش دارو بعد از مرگ سهراب بود!
احساس منو کشته بود و حالا با این حرفهاش نمک رو زخمم میپاشید!
خیلی خصمانه و عبوس گفتم:
پوزخند تلخی روی صورت نشوندم.
این حرفهش شامگاهیه همون ماجرای موش دارو بعد از مرگ سهراب بود!
احساس منو کشته بود و حالا با این حرفهاش نمک رو زخمم میپاشید!
خیلی خصمانه و عبوس گفتم:
-بیخود!حواستو بده جمع کارای خودت.
من نمیخوام حواست جمع من باشه.
با تاسف اظهار کرد:
-بیخیااااال ! نرو تو فاز ! یه چیزی میمیل داشتی که شدنی نیست دلیل نمیشه اینجوری عین بچه ها قهر بکنی!
به خودم اشاره کردم و اظهار کردم:
-من بچه ام! من همواره بچه بودم الان هم بچه ام
دیگه کاری به کارت ندارم تو هم کاری به کار این بچه نداشته باش!
سرش رو به طرفین تکون داد و زمزمه کنان بیان کرد:
-واقعااااا که بچه ای!
سرم رو کاملا برگردوندم سمت شیشه.
ترجیح میدادم بیرون رو نگاه بکنم ولی چشمم به اون نیفته.
پوزخند ردم و اظهار کردم:
-آدم بچه باشه ولی ترسو نباشه!
بازوم رو گحرکت کرد و با غیظ پرسید:
-من ترسوام!؟
فرو راهی شدن ناخنهاش رو تو گوشت بازوم احساس کردم اما واکنشی نشون ندادم و گفتم:
-تو نگاه من هستی!
کف دستمو رها کرد و بیان کرد:
-خفه شو!
واسه حرص دادنش شونه بالا انداختم و گفتم:
-اگه خفه شدن من تاثیری توی ترسو نشون دادن تو داره باشه خفه میشم!
واسه حرص دادنش شونه بالا انداختم و اضافه کردم:
-اگه خفه شدن من تاثیری توی ترسو نشون دادن تو داره باشه خفه میشم!
یه لحظه از کوره دررفت.کف دستش رو برد بالا که جدی جدی بزنه ولی در لحظه منصرف شد.
انگشتاش رو مشت کرد و زیر لب نجوا کنان بیان کرد:
“حیف که نمیشه….”
اونقدر بهآرامی باخودش حرف زد که نفهمیدم چی اضافه کرد.
با نفرت ازش رو برگردوندم و اظهار کردم:
-دیگه با من حرف نزن! نمیخوام با بزقلبها همکلام بشم!
عصبی گفت:
-آره..حتما.تو خفه باشی همچی بهتره!
تو ادامه ی مسیر دیگه نه اون حرفی زد و نه من.
عین افسرده ها شده بودم
ولی نه.
این روزگارها هم میگذرن…تموم میشن و قطعا من چند روزگاره دیگه همچین احساس سرشکستگی ای ندارم.
یعنی نباید داشته باشم.
یعنی به خودم اجازه نمیدم که داشته باشم!
ما خیلی چیزارو خواستیم و نشد اینم روش!
همین که ماشین رو جلوی خونه نگه داشت بدون هیچ حرفی فورا و بی معطلی پیاده شدم و سمت در راهی شدم ولی قبل از اینکه بخوام زنگ بزنم خود شهرام از پشت سر اظهار کرد:
-نمیخواد زنگ بزنی! کلید دارم!
اینو اظهار کرد و از پشت خودش رو بهم رسوند و اومد سمتم
کنارم ایستاد تا کلید بندازه و درو باز بکنه ولی قبل از انجام اینکار با اینکه تا قبل از این داشتیم با هم سرو کله میردیم بیان کرد:
-شیوا…همیشه واسه هر چیزی رو من حساب کن!
اینو اضافه کرد و از پشت خودش رو بهم رسوند و اومد سمتم
کنارم توقف کرد تا کلید بندازه و درو باز بکنه ولی قبل از انجام اینکار با اینکه تا قبل از این داشتیم با هم سرو کله میردیم گفت:
-شیوا…همواره واسه هر چیزی رو من حساب کن!
پوزخند زدم.
میاضافه کرد نه دیگه من میتونم دوستش داشته باشم نه اون، ولی از طرفی تعارف میکرد و میگفت واسه هر چیزی میتونم روی اون حساب باز بکنم!
این حرف مسخره نبود !؟
چرخیدم سمتش.
زل زدم تو دیدههاش و گفتم:
-آقا شهرام! اونی که بخاطرش دیگه نمیخوای منو دوست داشته باشی قطعاااا بهت این اجازه رو نمیده که بخوای همواره هر وقت من بهت نیاز داشتم روت حساب باز کنم!
از امشامگاه فراموش میکنم شهرامی اصلا تو رندگیم وجود داشته.
تو هم منو نادیده بگیر.مثل امشب…اصلا فکر کن شیوا مرده!
مکث کردم. سرم رو با رضایت خاطر تکون دادم و بیان کردم:
-آره…این بهتره…فکر کن من مردم و دیگه وجود ندارم!
نفس عمیقی کشید و بعد کلید انداخت تو قفل و درو بازش کرد.
حتی پشت سرمم نگاه ننداختم.
درو باز کردم و حرکت کردم داخل و و حت روی اون هم بستمش.
تف تو ذات همه اونایی که
بهشون میگب دوست دارم و میگن مرسی!
و من امشامگاه احساس میکردم به شهرام همینو اضافه کردم و اونم یه مرسی تحویلم داده!
خونه ساکت بود و خاموش و تاریک!
مولین منو باش!
من بیهوش شدم و حرکت کردم اورژانس و اون به خودش حتی زحمت نداد باهام بیاد و کل مضطربیش رو با یه تماس رفع کرد و بعد هم که خوش و خرم و بی دغدغه خوابید
واقعا که!
سری با تاسف تکون دادم و اظهار کردم:
“تف تو عشق…تف تو حیات…تف تو همه اش…”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن