بی هوا گفتم:
-اون نمیاد! منتظرش نباشین!
جواب من باعث شد هردو باهم سرشون رو به سمتم برگردنن و اون لحظه بود که درک کردم چه گافی دادم.
مامان نگاهاشو تنگ کرد و جویا شد:
-تو از کجا میدونی که نمیاد؟
آخ! چقدر من احمق شده بودم.حالا بیا و جمعش کن!
لب گزیدم و من من کنان جواب دادم:
-آخه….آخه شهرام دوست امیره…امیر نامزد مونارو میگم دیگه.
امروزگار که داشتیم باهم صحبت میکردیم میبیان کرد پارتی دعوتن!همشون! برای همین میگم شاید نیان
خداروشکر بهشدت زود جوابم رو باور کرد.
شونه هاش رو بالا و پایین کرد و اظهار کرد:
-خب…ما دعوت میکنیم اگه دلبسته شد میاد اگه نه هم که هیچی.
من فقط میخواستم جمعمون شلوغتر بشه و بیشتر بهمون خوش بگذره!
خب…نظرتون چیه بریم داخل چایی و کیک داغ بخوریم !؟
سامان بسیار زود قد بلند شد و اضافه کرد:
-من که موافقم!
مامان که مطمئن بودم میخواست مارو باهم تنها بزاره که به زعم خودش بیشتر صمیمی بشیم اضافه کرد:
-من که دفتم…شما هم زود بیاین
بلافاصله بعداز راهی شدن مولین ، کف دستشو به سمتم دراز کرد وبهم خیره شد و آهسته جویا شد:
-بریم ؟
نفس عمیقی کشیدم و زیرا نمیتونستم بزنم زیر کف دستش و رک و صریح بگم بلند شدن احتمالا تنها چیزی که میتونم انجامش بدم دستمو توی کف دستش گذاشتم و از روی تاب کشیده شدم و با لحن سردی جواب دادم:
-آره بریم….
*شیدا*
بهشدت وقت بود که نه حوصله ی کاری رو داشتم و نه حوصله کسی رو.
بیشتر وقتم رو درست مثل یه زندانی توی اتاق میگذروندم.
یه زندانی بدون ملاقاتی و یا حتی بدون حق بیرون راهی شدن از چهاردیواریش…
همه چیز برای من سخت بود و از وقتی فرزاد آب پاکی رو ریخته بود رو کف دستم سخت ترهم شده بود.
احساس میکردم زیستن بدون اون معنایی نداره.
از یه طرف تمام وجودم اونو میمیل داشت و از طرف دیگه خودم رو بابت دلبسته شدنش شماتت میکردم اون هم وقای همسر برادرش بودم!
در اتاق رو باز کردم و اومدم بیرون.
هوس کرده بودم لااقل کمی تو حیاط قدم بزنم بلکه دلم وا بشه!
پله ها رو آروم آروم پایین اومدم و همون لحظه مکالمات فرهاد و مادرش توجه ام رو جلب کردن:
“اگه میتونست حامله بشه تاحالا شده بود…”
توی سالن پایین جای گرفته بودن.درست توی یه فضای دایره ای زیر همون پله ها.
فرهاد گله مندانه بیان کرد:
“مولیااان…ماخودمون نخواستیم”
مادرش پوزخندی زد و گفت:
“لازم نیست بیخودی ازش دفاع بکنی.هر کس دیگه ای جای اون بود تا الان دو تا بچه ی قد و نیمقد داشت به فکر باش فرهاد…”
فرهاد مثل یه بره ی رام و آروم ، مطبع و بله قربان گویانه بیان کرد:
“دیده اما ما خودمون نمیخوایم”
واکنش مادرش بازم یه پوزخند بود و بعدهم که بهشدت ریلکس گفت:
“نگاه اما ما خودمون نمیخوایم”
واکنش مادرش بازم یه پوزخند بود و بعدهم که بسیار ریلکس اضافه کرد:
“جای این حرفها ببرش پیش دکتر تا مطمئن بشیم میتونه یا نمیتونه…که اگه نتونست باید به فکر یه نفر دیگه باشیم”
سرعت قدمهام رو کمتر کردم که بازم بتونم حرفهاشون رو بشنوم.
آخه داشتن حرفهایی میزدن که خونم از شنیدنشون به جوش میومد.
واقعا اونا منو چی میمشاهده کردن؟
اصلا به دیده انسان نگاهممیکردن !؟
چطور میتونست اینطوری درموردم حرف بزنه.
جوری که انگار یه شی بی ارزشم و اون هر وقت دلش بخواد میتونه عوضم بکنه!؟
چند پله ی دیگه رو همپایین رفتم.
فرهاد رو از لای نرده ها تونستم ببینم.
دستی لای موهاش کشید و بیان کرد:
-من شیدازو دوست دارممولین…
مادرش با لحن شتابزده و زننده ای اظهار کرد:
-شیدا جونت اگه نتونه برات بچه بیاره به درد خودشم نمیخوره چه برسه به درد ما…
برای اامان بار تو طول زتدگی مشترکمون ازم دفاع کرد و بیان کرد:
-شیدا اگه بچه دار نشده بخاطر این بوده که نخواسته وگرنه مشکلی نداره
صوتی پوزخند مادرش شقیقه هام رو به درد آورد.
سری به تاسف تکون داد و اظهار کرد:
-پسر ساده لوح من! میدونی چند وقته ازدواج کردین ؟
اگه میتونست بچه دار بشه تا حالا شده بود.باید ببریش دکتر…میفهمی!؟
باید بدونیم میتونه بچه دار بشه یا بیخودی داریم احترامش میکنیم!
-پسر ساده لوح من! میدونی چند وقته ازدواج کردین ؟
اگه میتونست بچه دار بشه تا حالا شده بود.باید ببریش دکتر…میفهمی!؟
باید بدونیم میتونه بچه دار بشه یا بیخودی داریم احترامش میکنیم!
گله مندانه گفت:
-ماااولین!
باورمنمیشد که اونا دارن در مورد من اینجوری حرف میزدن.
بغض کردم.
آخ مستامه…مستانه مستانه…بیا و ببین چه زیستن ای برام ساختی!
بیا و تماشا کن!
نفس عمیقی کشیدم و از پله ها اومدم پایین.
اول فرهاد بود که متوجه ام شد. سرفه کرد که مادرش هم متوجه بشه و وقتی شد دیگه به اون صحبتهاشون ادامه ندادن.
چپ چپ نگاهش کردم و بدون اینکه حرفی بزنم به سمت دررفتم.
فورا بلند شد و اومد سمتم. لباس بیرون تنم بود چراکه دیگه داشتم تو این خونه خفه میشدم و احساس میکردم اگه نرم هوا نخورم و قدم نزنم می میرم!
با گامهای بلند و بهسرعت خودش رو بهم رسوند و سؤال کرد:
-کجا میری !؟
بدون اینکه توقف کنم جواب دادم:
-میرم قدم بزنم…
کف دستمو گحرکت کرد و نگه ام داشت.اخم کرد و خیلی جدی گفت:
-لازمنکرده..میخوای قدم بزنی خب تو حیاط بزن! من خوشمنمیاد تو بری بیرون
شهر کوچه خیابونا پر از آدمای هیز و کثیفه.
همینجا بمون…نیازی نیست بری.
کف دستهامو از تو جیبهای لباس تنم بیرون آوردم و گفتم:
-فرهاد منم میخوام برم پیاده روی.اینجا دارم خفه میشم…دارم کپک میزنم تو این خونه.یا بزار تنها برم یا اگه بهشدت مضطربمی هممسیرم بیاااا..
وقتی متوجه شد مجاب نمیشم گفت:
-خیلی خب. باهم میریم…
وقتی مشاهده کرد مجاب نمیشم اظهار کرد:
-بهشدت خب. باهم میریم…
پوزخندی زدم و با جدا کردن کف دستش از کف دستم به مسیر افتادم و اونم همجادهم اومد.
بدون حرف و ساکت و صامت تو خیابون به جاده افتادیم.
هرروز که میگذشت نه تنها به این حیات عادت نمیکردم بلکه حالم بدتر و بدتر هم میشد.
بیشتر زده میشدم و بیشتر قلبگیر و بیشتر مایوس…
اون نباشه من خودمو میخوامچیکار!؟
اون نباشه من این حیات رو میمیل داشتم چیکار؟
اون اون…
فرزاد کاش یا مال من بشی یا از سرم بری بیرون.
همینطور داشتم جاده میراهی شدمکه فرهاد جویا شد:
-نظرت در مورد بچه چیه؟
پوزخند زدم.باز غلام حلقه به گوش شهره میتمایل داشت سوالهای مزخرفش روشروع بکنه.
نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:
-خوبه…بچه چیز خوبیه ولی برای کسی که حوصله داشته باشه!من ندارم…
با جدیت بیان کرد:
-بالاخره که چی !؟ تهش باید بچه دار بشیم یا نه؟
سرمو به سمتش برگردوندم و با لحن تند اما شمرده شمرده اضافه کردم:
-من الان فصد بچه دار شدن ندارم.لطفا دیگه درموردش حرف نزن!
لجوجانه اضافه کرد:
-اتفاقااااا باید در موردش حرف بزنیم.باید چراکه من بچه میخوام…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن