اونقدر مودبانه اون کف دسته گل زیبا رو به سمتم گحرکت کرده بود که نتونستم روی خوش بهش نشون ندم.
آخه تا پبش از این باخودم بیان کردم سر لج با مامان هم که شده باید اونقدر باهاش بداخلاقی کنم که نیومده بره ولی حالا…
این پسر خوب بود و ای کاش…ای کاش شهرام قد کله ی مورچه هم که شده به این پسر عموی خوبش می رفت!
نه به این که اینفدر جنتلمن و مهربون بود و نه به شهرام که با ثدمن عسل هم نمیشه قورتش داد.
تبسم زدم و با بو کردن گلها گفتم:
-بهشدت خوشگلن! واقعا ازتون ممنونم!
قدم زنان و دوشا دوشا هم توی اون حیاط درندشت سرسبز به راه افتادیم.
سرش رو کج کرد و اظهار کرد:
-اختیار داری خانم! ناقابله!
حین قدم زدن نگاهش راهی شد پی تابی که میون چمنزارها بود وبا گذر از یه مسیر سنگرش میشد به سمتش رفت.
ناخوداگاه مکث کرد و از حرکت ایستاد.سرش رو برگردوند سمتم و جویا شد:
-نظرت چیه بجای اینکه بریم داخل بریم اونجا رو تاب بشینیم!؟
یکم اندیشیدم و با دنبال کردن مسیرش جواب دادم:
– باشه بدیم!
بهشدت هم پیشنهادش بد نبود.
خصوصا واسه منی که خسته ی روحی بودم و تمام فکر و ذهنم شده بود شهرام و ژینوس و هی از خودم ناباورانه میپرسیدم یعنی الان اونا کنار همن !؟
دارن چیکار میکنن؟ به جی مشغولن و هزار جور فکرو خیال دیگه.
سرگرم شدن واسه من خوب بود توی اون شرایط…
هردو کنار هم و با کمی فاصله روی تاب جای گرفتیم.
کف دسته گل رو گذاشتم مابینون و اظهار کردم:
-مادرم تورو خیلی دوست داره!
تبسم زد و سرش رو برگردوند سمتم و اضافه کرد:
-عه جدا! مولینت خانم خوبیه! ای کاش دخترشم منو دوست داشته باشه!
هردو باهم زدیم زیر خنده.
-عه جدا! مامانت خانم خوبیه! ای کاش دخترشم منو دلبسته شده باشه!
هردو باهم زدیم زیر خنده.
سولین پسر خوبی بود اما من نمیتونستم به چشم یه کیس بهش نگاه کنم.
من قلبموهمون شهرامو میخواست.
همون آدم گه و بداخلاق و عصبی بددهنی که همواره عین سوپر من تو لحظات سخت به دادم می رسید!
قلبم میتمایل داشت دوباره برگرده سمتم و باز برای به کف دست آوردن دلم همه کاری بکنه اما ..
ولی میدونم که خبری نیست و دیگه مثل قبل احساسی بهم نداره و حالا تره هم برام خورد نمیکنه !
تو فکر شهرام بودم که بیان کرد:
-حیاط خونه ی عمو عضای سبز خوشگلی داره!
آدمو مجاب میکنه عاشق بشه! یا لااقل از یه نفر خوشش بیاد!
به صورتش خیره شدم و پرسیدم:
-شما از کس خاصی خوشتون میاد!؟
سرش رو به چپ و راست تکون داد و اظهار کرد:
-آره..ای بگی نگی.تو چی!؟
فکر کنم امیدوار بود بگم نه که قلبش خوش بشه به وعده وعیدهای احتمالی مادرم ولی…ولی من نمیخواستم اونو امیدار کنم به خودم درحالی که میدونم هیچ اتفاق خاصی قرار نیست بین ما پیش بیاد برای همین جواب دادم:
-آره…یه نفرو فکر میکنم بسیار دوست دارم !
لبخند روی لبش ماسید!
آخه این اون چیزی نبود که قلبش میمیل داشت بشنوه.
یکم که به خودش اومد
نفس عمیقی کشید و جویا شد:
-فکر میکنی !؟
سرم رو بهآرامی تکون دادم و اظهار کردم:
-آره فکر کنم…آخه فبلا ازش بدممیومد اما الان نه…
صداش خیلی آهسته به گوشم رسید:
-پس یه نفرو دوست دارین!
دیدههامو بازو بسته کردم و جواب دادم:
-آره.اما فکر نکنم اون منو دلبسته شده باشه!
بسیار سعی داشت همون آدم قبل باشه اما نتونست.
با صدای آرومی جویا شد:
-چرا ؟
سرم رو به کف دسته ی تاب تکیه دادمو همونطور که با انگشتهام ور میحرکت کردم جواب دادم:
-چون من بسیار اذیتش کردم!
سنگینی نگاهش رو کاملا روی خودم احساس میکردم.
یه جوری مابوس شده بود.
انگار با اینکه قلبش نمیمیل داشت بهشدت در موردش حرف بزنه اما بیان کرد:
-اگه دوست داشته باشت میبخشت!
سرم رو بالا گرفتم.بهش چشم دوختم و با زدن به تبسم تلخ اظهار کردم:
-نه! ازممتنفره…یعنی متنفر شده.بعید بدونم دیگه حتی بخواد بهم فکر کنه!
این یکی جوابم قلبخواهش بود چراکه برق امیدواری رو تو چشمهاش مشاهده کردم….
این یکی جوابم قلبخواهش بود چراکه برق امیدواری رو تو نگاههاش دیدم.
انگار خوشحال شده بود که کسی که من ازش خوشم اومده روی خوش بهم نشون نمیده و دیگه دوستم نداره.
کف دستهاش رو دو طرف کف تاب گذاشت و اضافه کرد:
-آدما باید برن دنبال کسی که دوستشون داره نه کسی که دوستش دارن!
آه! با این جمله اش کاملا موافق بودم.
شهرام دنبال من بود و من دنبال دیاکویی که خودش یه تنه دنبال هزارنفر بود.
اونقدر بهش اهمیت ندادم تا آخرش شد این!
سرم رو تکون دادم و بیان کردم:
-آره! باهات موافقم!
سرش رو کاملا به سمتم برگردوند و رک و صریح اظهار کرد:
-پس دیگه به اونی که دوستش داری و میگی دیگه دوست نداره فکر نکن!
یه آدم جمتوجه شد رو وارد زندگیت کن!
من دیگه حوصله ی هیچ آدم جدیدی رو نداشتم.
هیچ آدم جمشاهده کردی!
چه شماتت بشم چه نشم باید اعتراف بکنم قلبم همون شهرام رو میخواد.
دلبسته شدم بازم باهام مهربون بشه.
بازم بشه همون شهرامی که گرچه بهم می توپید ولی هوام رو داشت.
شونه هام رو بالا و پایین کردم و بیان کردم:
-فکر نکنم دیگه بتونم ماشینی رو به اتوبان قلبم جاده بدم
خندید اما بعد خیلی جدی و بی مقدمه پرسید:
-حتی من !؟
اونقور یهویی همچین حرفی زد که جا خوردم.
فکرش رو نمیکردم بخواد به این زودی بقول معروف بره سر اصل مطلب!
میدونستم که دوست داره بهم نزدیک بشه ولی نمیدونستم که اینقدر زود و بی صغری کبری بره سر اصل مطلب قلبش.
متعجب پرسیدم:
اونقدر یهویی همچین حرفی زد که جا خوردم.
فکرش رو نمیکردم بخواد به این زودی بقول معروف بره سر اصل مطلب!
میدونستم که دوست داره بهم نزدیک بشه ولی نمیدونستم که اینقدر زود و بی صغری کبری بره سر اصل مطلب دلش.
متعجب سؤال کردم:
-تو !؟
تبسم محوی روی صورت نشوند و بیان کرد:
-آره من! البته…مادرت بهم بیان کرد ممکنه شانس داشتن تورو داشته باشم.
اضافه کرد تو هم بهشدت از من بدت نیماد.
خب…من میتونم شانسمو باتو امتحان کنم !؟
دهنم وا مونده بود.مونده بودم اصلا چیبگم!؟
مولین…آخ مولین …آخ که هرچی میکشیم از تو میکشیم!
آخه واقعا چطور تونست به خودش اجازه بوه از طرف من همچین حرفهایی به اون بزنه!؟
بعداز یه مکث کوتاه بیان کردم:
-ولی تو که بهشدت نیست منو میشناسی…چرا فکر میکنی من ممکنه همونی باشم که میخوای!؟
خیره به چشمهام جواب داد:
-از اونجایی که من روزگارانه با هزار تا آدم سرو کار دارمو از این هزار نفر خیلی هاشون دخترن ولی من حسی که به تو دارم رو به اونا ندارم…
آب دهنمو به آرومی قورت دادم و گفتم:
-شاید اشتباه کنی!
سرش رو به طرفین تکون داد و اظهار کرد:
-نه من اشتباه نمیکنم.این احساس من به توئہ…میتونم بپرسم احساس تو چیه ؟!
خواستم جوابش رو بدم که مامان قدم زنان به سمتون اومد و گفت:
-شما چرا اینجا نشستین!؟ چرا نمیایین داخل !؟
اما مثل اینکه اینجا بهشدت بهتون خوش گذشته !
سرش رو به طرفین تکون داد و اظهار کرد:
-نه من اشتباه نمیکنم.این احساس من به توئہ…میتونم بپرسم احساس تو چیه ؟!
میل داشتم جوابش رو بدم که مولین قدم زنان به سمتون اومد و اظهار کرد:
-شما چرا اینجا جای گرفتین!؟ چرا نمیایین داخل !؟
اما مثل اینکه اینجا بهشدت بهتون خوش گذشته !
شروع کرد خندیدن!
خنده های شیطانی ای که بند بند وجود منو دچار خشم میکرد.
سولین تبسم زنان بیان کرد:
-آره اینجا عالیه! البته همه جا با شیوا عالیه!
جوابش درخشش نگاههای مولینمو بیشتر از قبل کرد.
کف کف دستهاش رو طمع کارانه بهم مالوند و اظهار کرد:
-خب البته که دختر من حرف نداره!
سولین نگاهی عاشقانه حواله ی من کرد و اظهار کرد:
-اصلا شکی توش نیست!
با خشم مامانمو که میدونم احتمالا از طرف من کلی قول و قرار به سامان داره رو خیره شدم.
چرا همیشگی ما دو تا دخترش رو به نگاه به کالا می مشاهده کرد؟
به چشم یه شانس واسه وصل کردن خودش به آدمای کله گنده و پولدار…چرا آخه !؟
بی توجه به نگاه های من گفت:
-من یه شام عالی تدارک دیدم! میدونم غذا خوردن وقتی میچسبه که آدم دور و برش خیلی شلوغ باشه و خیلی باشن
به رهام گفتم یه زنگ هم شهرام بزنه شب رو پیشمون باشه البته همجاده با ژینوس!
بی هوا گفتم:
-اون نمیاد! منتظرش نباشین!
جواب من باعث شد هردو باهم سرشون رو به سمتم برگردنن و اون لحظه بود که فهمیدم چه گافی دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن