رمان عروسک پارت ۴۹

از راه پله بالا رفتم و به سمت اتاقن دویدم
در رو باز کردم و خودم رو داخل پرت کردم
در رو بستم و بهش تکیه دادم
نفس نفس ز نان خیره به روبروم بودم..
اامان روزی که اهورا رو دیدم به ذهنم اومد
جلوی مقبره اصلانی ها
میگفت اومده سر بزنه …چرا متوجه نشدم؟
چرا فکر میکردم برای قبر عمه اش اومده؟
چرا وقتی که اینقدر باهام خوب حرکت کردار میکرد
چرا وقتی که همه اش اسم منو میورد
همش راجع به میترا میگفت…
چرا پرس و جو نکرده بودم
چرا از نگاه های فراری میترا نفهمیده بودم
اونقدر از کف دست خودم شاکی بودم
اونقدر از زمین و زمان عصبی بودم
که نمیدونستم باید چه راهی شداری نشون بدم!
نفس عمیق و قد بلندی کشیدم و سر تکون دادم.
ا هورا برادر من بود…برادرِ خونی ..برادرِ تنی…
برادر هم خونِ من رو شهریار بزرگ کرده بود
شهریار مسئول زنده موندنش شد…
چقدر بین من و شهریار نقطه اشتراک بود
چقدر نزدیک بودیم در عین اون همه دوری!
نیشخندی زدم و با افسوس تکیه امو از دیوار برداشتم
سرنوشت ما دو نفر به هم گره خورده بود
یه جورایی انگار هرگز قرار نبور رهایی داشته
باشیم…
نرسیده به تخت در اتاقم باز شد
عصبی به سمت در برگشتم تا چیزی بگم
که شهریار تو چهارچوب از حرکت ایستاد
عقب حرکت کردم و نگاهمو گحرکت کردم.
میاضافه کردم برو بیرون؟!برو از اتاق خودت بیرون؟
برو چراکه میخوام فکر کن م؟
چراکه خسته شدم از این همه راز و پنهان کاری؟
– میخوام استراحت کنم.
– مشکلی نیست.
به سمت تخت حرکت کردم و بیان کردم :
– تو که هستی نمیتونم.
اینو اضافه کردم و روی تخت نشستم و ملحفه رو کنار زدم
اروم خزیدم زیرش
پاهامو دراز کردم و ملحفه رو روی خودم کشیدم
به شهریار خیره شدم که هنوز همونجا از حرکت ایستاده بود.

نگاهی بهم کرد و جلوتر اومد.
در رو با ارامش بست و کامل داخل اومد
نگاهی به اتاق و وسایلش کرد
فکر میکرد که چیزی رو میشکونم؟!
من عصبی بودم…خسته بودم…آزرده بودم..
ولی دیگه انگار عادت کرده بودم..
انگار همش انتظار روزی رو میکشیدم
که بفهمم اهورا چرا اینقدر روی من حساسه..
چرا اینقدر ازم اسم میبره به عنوان ناموسش..
و حالا بهش رسیده بودم
ولی یه سوال تو ذهنم بود
– روزایی که نقشه کشیده بودی تا گولم بزنی
تا به اسم شهریار اصلانی باهام وارد رابطه بشی
تا راه نصفه اش و ادامه بدی
عاشقم کنی باردارم کنی رهام کنی
اصلا روزی که خواستی میترا بمیره
و من بشم قاتلش!
اون روزگار…اون روزگار امیر شاهرودی
به اهورا فکر کردی؟!
به اونی که میگفتی جای برادرته!
که میبیان کردی خودت بزرگش کردی!
به اون و قلبش در ذهنش گذراندی؟!
به اون و خواهری که به جرم قتل مادرشون روونه
زندان میشد؟
نگاهش روی دیدهام ثابت شد..
انگار که میتمایل داشت با نگاهش بپرسه :
– برای چی این سوالو پرسیدی؟!
همونقدر رنجیده نگاهم کرد…
ولی من اینبار سر بالا دادم
امروز سرِ من بالا بود نگاه من بالا بود
چراکه این من بودم که امروزگار محق بودم
– به اهورا اندیشیدی یا نه؟!
یا وسطای این انتقام مزخراهی شد یادت اومد چه خبره
که ما کی هستیم و چه نسبتی داریم…
باز هم جوابی نداد و به نگاهش ادامه داد.
نیشخندی زدم.
– معلومه که حواست نبود وگرنه ادم با خواهرِ برادرش
ازدواج میکنه؟
اونم زوری؟!
ادم زنشو تهمشاهده کرد میکنه به نداشتن کسی
اونم وقتی که یه برادر به اون بزرگی داره!
برادری که اومده تا طلاق خواهرشو بگیره؟

سر کج کرد و نیشخند زد.
– طلاق؟!
مطمئنی تصوراتت درسته از اومدن اهورا؟!
من هم نیشخندی زدم و گفتم :
– متوجه شده هام درسته…
دیدهتنگ کرد و سر صاف کرد
قدمی جلو اومد و آمرانه اظهار کرد :
– پس تو حرفامونو شنیدی!
با اینکه هراسیده بودم ولی اظهار کردم :
– باید بیشتر مراقب پشت سرت باشی امیر شاهرودی!
نگاهی به ملحفه که تو دستام مچاله شده بود انداخت
و با تاسف سری تکون داد.
– این قدر می ترسی و باز هم عقب نمی کشی؟!
– ترس بر ادر مرگه!
از مرگ هم می ترسم ولی هر روزگار دارم به موعدش
نزدیکتر میشم.
سری بالا پایین کرد و نچی کرد.
– حرفای فلسفی به درد من نمی خوره
کلاً عقلم رو یه مدار کار می کنه اونم…
تا به خودم بیام خم شد و با کف دست ملحفه رو گحرکت کرد
و محکم کشیدش
که جیغی زدم و از بین دستام ول شد
اونو پرت کرد و تند خودش روی تخت اومد
من هم به عقب برگشته بودم تا از اون سمت تخت
پایین برم
که سریع بازومو گرفت و منو کشید
که به پشت افتادم روی تخت
خودش هم سرشو اورد جلو و تو فاصله کمی ازم
نگهداشت.
با ترس و قفسه سینه ای که تند شتاب‌زده حرکت میکرد
نگاهش کردم
اون هم نگاهش بین نگاهام نوسان داشت..
– مدار عقل من همینه!
زور!!
به کف دست بیار تا از کف دستت نره حتی شده با اجبار.
من منتظر گذشتن ساعت نمیمونم
ساعتو میکشم جلو!
پس با همچین آدمی از حرفای پنهونی داداشت نگو.
زیرا پاش بیفته سر همه رو چال می گیرم!
دیدهکی زد و ادامه داد :
– گراهی شدی که؟

با حرص نگاهش کردم و جواب دادم :
– نه نگحرکت کردم!
زیرا تو سر هر کیسو بتونی جدا کنی
با اهورا نمیتونی هیچ کاری داشته باشی!
نیشخندی زد و اظهار کرد :
– دخترک کوچولوی من!
عروسک من!
اهورا معاون شرکتیه که من دایرش کردم
با من قرارد اد داره تا چندسال اینده سر کارش بمونه
وگرنه ضرر مالی بزرگی بهش می رسه!
تخس بیان کردم :
– برای نجات دادن من از پولش میگذره…
اصلانی ها برخلاف شاهرودی ها ناموس رو به پول
ترجیح میدن…
متوجه شدم که خون تو نگاهاش دوید..
دیدم که با خشمگینت دندون رو دندون سابید.
– ناموس فرو شی شاهرودی ها رو کِی دیدی اصلانی؟!
کِی متوجه شدی که واسم زبون دراز کردی؟!
ترسیده تمایل داشتم عقب تر برم
که به تاج تخت خوردم
– حرفی که از دهنت درمیاد رو مزه اش کن
وگرنه من حرف اندازه دهنت بهت یاد میدم.
اینو گفت و عقب راهی شد
دستمو رها کرد و تا میل داشتم کشیده بشم
کف دستشو جلوی بدنم حایل کرد
و خودش هم کنارم دراز کشید.
کف دستشو عقب کشید و گفت :
– دراز بکش.
– نمیخوام اینجا باشم نیاز به فکر دارم.
– فکر کن.
– اینجا تنها نیستم باید..
– باید یه جا تنها باشی تا بتونی فکر کنی؟
– آره.
– خیله خب.
اینک اضافه کرد و به سمتم چرخید.
تو یه حرکت منو جلو کشی د و محکم بغلم کرد
پاش رو هم روی پام گذاشت
و گفت :
– حالا دیگه تو بغلمی..
اونجا هم فقط خودتی، تنها!
خوب فکر کن!

خدای من!
این دیگه چه کاری بود!
باید تکونی به خودم دادم
دماغم به قفسه سینه اش چسبیده بود
و نمیتونستم حتی یه سانت تکون بخورم.
– اینطوری نفس همبه زور میکشم
چه برسه که بتونم فکر کنم.
اذیت کن شهریار.
– چیه؟ تا چند دقیقه بهش که همش امیر شاهرودی
بودم!
الان شدم شهریار؟!
جالبه واقعا برام!
یه وقت کم نیاری از زبون شما!
عصبی پوفی کشیدم و سعی کردم تکونی به دستم بدم
به زور کف دستمو بالا کشیدم و مشتی به قفسه سینه اش
زدم
البته مشت که نه!
فقط انگشتامو جمع کردم و به حالا مشت از فاصله دو
سانتی به قفسه سینه اش کوبیدم
– میخوام برم پیش اهورا.
– اون داره با رفیق شفیقش اختلاط میکنه!
– باید برم…
باید بدونم چرا این همه سال بیخیال ما حیات کرده!
– بیخیال بیخیالم نبوده
مجبور شده اینطوری وانمود کنه
تا شما رو از شر تیمسار نجات بده
پوزخندی زدم و تکرار کردم :
– شر تیمسار!
و تونست نجات بده؟
طلبکار گفت :
– اره. به نظرت الان شری گردن تو رو گرفته؟!
– تویی که عین چی دورم پیچیدی! شر نیستی؟!
سرشو پایین اورد و یکم حصار کف دستشو شل کرد
عقب رفتمکه خیره تو نگاهام اضافه کرد :
– که من شرم دیگه؟
چشماش چقدر تو اون لحظه زلال و پاک بودن
اونقدر زیبا که قلبم میخواست ساعت ها توشون
غرق بشم
از غفلتم سواستفاده کرد و خم شد
دماغمو گاز گرفت و عقب حرکت کرد.

آخی اظهار کردم و دماغمو به قفسه سینه اش مالیدم
– نکن داری اب دماغ پاک میکنی با لباسم؟
با حرص اضافه کردم :
– نه خیر دارم میمالمش تا دردش کمتر بشه.
– یه گاز بود فقط دختره!
– دندون نیست که از انبر بدتره!
تخس نگاهش کردم که سر عقب داد و کشیده خندید.
– کوفت
میل داشتم مجدداً مشت بزنم که بیان کرد :
– دوستت دارم.
دهن باز شده ام و کف دست مشت شده ام همونطور موندن
سر پایین اورد و با اشتیاق نگاهم کرد
نگاهش اول به نگاه چپم بود و بعد نگاه راست.
وقتی شاظهار کرد زدگیم رو مشاهده کرد مجدداً اضافه کرد :
– دوستت دارم رهایش.
من بسیار دوستت دارم دختر کوچولوی من!
زیراه ام از بغض لرزید و رو برگردوندم.
نمی شد…اینطوری نمی شد…
به‌شدت…اون…
نفس عمیقی کشیدم تا بغضمو قورت بدم.
– هی هی! نگام کن ببینم!
نگاهش نکردم و سریع سرمو به قفسه سینه اش
چسبوندم
شتاب‌زده شتاب‌زده بزاق دهنمو قورت دادم
بهماضافه کرده بود دوستت دارم!
بیان کرد به‌شدت به‌شدت دوستت دارم دختر کوچ ولوی من!
چقدر این جمله به قلبم نشسته بود
چه قدر لذت برده بودم از این جمله.
بالاخره تو یه شرایط عادی به زبونش اورده بود.
بالاخره اظهار کرده بود که منو دوست داره…
– رهایش!
– نگاهت نمیکنم.
تو صداش خنده موج میزد :
– با توام ها دختره!
نمیخوای یه نگاهی کنی؟!
این چه وضعی تیه اخه.
بهت اظهار کردمدوستت دارم اونوقت تو رو میگیری؟
الان باید بپری روم.
– خودت زحمتشو کشیدی دقت کن ببین کجایی.

کشیدهتر خندید و محکم تر بغلم کرد
سرش رو روی سرم گذاشت و اضافه کرد :
– میخوام بخوابم تکون نخور.
چیزی نبیان کردم و طاما نکشید که آوای نفس هاش
پیچید.
اون روز تا ساعتی که شهریار از خواب بیدار بشه
تو همون حالت…همون حالتی که تو بغلش بودم
به روزهایی که از سر گذرونده بودیم فکر میکردم
به اتفاقاتی که برامون رخ داده بود
به تموم سرگذشتی که داشتیم…
گاهی به این فکر میکردم
که اگه ابداً به شاه ین قول نمیداد
که ادامه مسیر شهریار رو بره الان کجا بود
گاهی هم به اینکه اگه عاشقم نمی شد
یا اگه سپنتا عاشق میترا نمی شد
من الان کجا بودم
توی زندان منتظر حکم اعدامم؟!
یا شاید هم تا به حال به جرم قتل مادرم اعدام شده
بودم!
به این اندیشیدم که چه آینده ای رو می خوام
حالا که کسی نبود..
حالا که نیازی به مخفی کاری نداشتم!
باید راحت فکر می کردم
من هنوز به شهریار علاقه داشتم
مردی که روزی به زور منو هممسیر خودش کرد
تا مادرم رو بهم نشون بده…
تا منو وارد نقشه های پلیدش کنه!
منو عاشق کرد تا بتونه راحت انتقام بگیره…
من هنوزم عاشق بودم…
هنوزم مثل قبل قلبم میتمایل داشت بخنده
هنوز هم وقتی که عصبی میشد و رگه های سرخ توی
سفیدی دیدهاش میشستن
تبسم روی لبم میجای گرفت
هنوزم دلبسته شدم تا لمسم کنه
با دیدن نگاه خیره اش به خودم
و توجهش به من تبسم روی لبم میجای گرفت.
آره…من در مفتضحانه ترین حالت ممکن …
با وجود تمام رفتارهام که سعی میکردم شهریارو پس
بزنم
اما هنوز دوستش داشتم
هنوز عاشقش بودم و جادهی برای نجات هم نمیمتوجه شدم!

اینکه اهورا برادرم بود یا نه…
اینکه اون حرفها رو شاید حتی برای گمجاده کردن
سامی ار به زبون اورده بود
یا نه حقیقت داشت، هم فکرم رو به خودش مشغول
کرده بود
جایی خونده بودم
شوک اول، شوک وحشتناکیه…
شوکی که تا ابد فراموش نمی شه
و برای پذیرش اتفاقی که افتاده هم زمان زیادی نیازه!
ولی به مرور وقت وقتی اتفاقات عجیب زیادی رخ بده
وقتی هر بار یه اتفاق نادر باعث بشه شوکه بشی
کم کم دیگه خودت هم عادت می کنی…
من این بار زیاد شوکه نشده بودم
من مادری داشتم که فقط دوازده سال ازم بزرگتر بود
پس داشتن یه برادر از همون مادر
برام بسیار هم تعجب آور نبود!
اون روز وقتی که شهریار از خواب بیدار شد
و من رو غرق در افکارم متوجه شد
بیصدا بلند شد و قبل از حرکت کردنش بوسه ای به سرم زد..
دقیقه های بعدی وقتی در اتاقم باز شد
من خودمو بیشتر تو ملحفه قایم کردم
و شخصی پشت سرم روی تخت جای گرفت.
– نمیدونم چه طوریه…چه طوریه که هرچی می شه
هرچی بیشتر می گذره همه چی عجیب تر می شه
به جای کم شدن سوال هام…
سوال های من دارن دوبرابر می شن.
دغدغه هام دارن بیشتر می شن
تا قبل از آشنایی با تو یه مادر داشتم یه پدر
روهام بود و منی که دوشیفت کار میکردم
تموم فکرم این بود که کار کنم
کار کنم تا مولین منت نذاره
تا نگه روهام رو میخواستیم بدیم بهزیست ی
تموم فکر و ذکرم روهام بود
بعدش…بعدش تو اومدی…
تو اومدی و شدی یه دغدغه
واسه فرار کردن از کف دستت به‌شدت تلاش کردم
بعدش تو میترا رو اوردی
گفتی مادرمه…منو بزور بردی ببینمش..
رابطه ام با میترا خوب شد
باز هم تو اومدی
اومدی و از ارث و میراث اصلانیها حرف زدی

نیشخندی زدم و دومرتبه ادامه دادم :
– اونقدر گفتی که ارث و میراث اونا حق منه
اونقدر از سهم الارث بیان کردی
که میترا رو هوایی کردی
اضافه کردی اگه دختر شاهین بشم
اگه به جای دخترخاله ای که فوت شده اسمم بره تو
شناسنامه شاهین
اگر برای محرمیت به شاهین
محرم تو بشم تا بتونم تا ابد بهش محرم باشم
منو زنت کردی
وقتی سپنتا با میترا ازدواج کرد
وقتی روز عقدشون فهمیدم اون کیه
متوجه شدم همه کارات نقشه داشته
وقتی دنبال فرار بود م
اما تو اخرین ضربه رو زدی!
روهام رو فرزند خودت کرده بودی…
مسیرمو بستی و من شدم اونی که هفتگی و ماهیانه
مهمون عمارتت شدم
تا بتونم پسرمو ببینم…
حالا…حالا برام یه داداش اوردی..
یه داداش از خون خودم..
یه داداش که منو مثل جونش دوست داره
الان ببین دغدغه هام چقدرن
میترا…بچه اش…سپنتا…روهام…
تو…اهورا…خودم..
این همه فکر بر ای من زیادیه…
این همه استرس برای نداشتن…
برای از کف دست دادن…اینا واقعا برای من زیادیه!
من…من دنبال ارامش بودم
دنبال اینکه یه شامگاه بدون مضطربی بخوابم
که یه روزگار فقط دوشیفت کار نکنم
اما حالا…حالا کلی پول دارم…کلی ثروت
اما هنوز مضطربم..حتی بیشتر از قبل!
نمیدونم چیکار باید کنم
نمیدونم چطور از همه دلبسته شدنی هام مراقبت کنم
نمیدونم چرا حتی نمیرم سراغ اهورا
نمیرم تا بهش مشت بزنم و بگمچرا..
چرا تا حالا منو به حال خودم رها کرده!
چرا الان اومده تا یه بار بشه روی دوشم!

نفس عمیقی کشیدم و اهی پشت بندش…
– من نیومدم تا بار روی دوشت باشم
اومدم تا تنها نباشی…تا تنها غصه میترا رو نخوری
غصه بچه اشو نخوری
اومدم تا ببینم میخندی…تا…
من نمیدونستم تو کجایی..به‌شدت وقت بود که امیر دورم
کرده بود
که منو فرستاده بود استرالیا
من فقط از روهام خبر داشتم
فقط و فقط اونو میمتوجه شدم و با اون کانکت بودم
من نمیدونستم میترا زن ایلیاست
نمیدونستم امیر چه نقشه ای داره
اگه بودم…اگه…لعنت بهت!
با نگاهای گخوشحال شده به مقابلم خیره شده بودم
شهریار نیومده بود تو اتاق بلکه اهورا اومده بود.
اروم ملحفه رو پایین تر دادم
و به سمتش برگشتم.
روی تخت جای گرفته بود، دقیقا پشت سرم
با کف دستاش، دو طرف سرش رو گرفته بود
و کلافه به جایی اون طرف تر از تخت نگاه می کرد
نمی دونستم باید چیکار کنم!
لمسش کنم؟! آواش بزنم؟!
یا فقط نگاهش کنم تا مدتی که بتونه خودش رو جمع
و جور کنه!
نفس عمیقی کشیدم و یه لحظه کوتاه نگاه بستم
” از عقلت استفاده کن رهایش! ”
چشم باز کردم و کف دستمو پیش بردم به سمت کف دستش
و لمسش کردم و پایین کشیدمش
که سرش به سمتم برگشت.
چشماش سرخ شده بودن و نوک بینی اش قرمز شده
بود
دلم نمی تمایل داشت حتی فکر کنم که بغض کرده..
که اون سرخ شدن برای این بود که کم اورده
مات جویا شدم :
– گریه میکنی؟!
نفس لرزونی کشید که دستشو کامل پایین کشیدم
و بین دو کف دستم گرفتم.
– اهورا؟!
نیشخندی زد و به چشمام چشم دوخت.
– ازم چقدر متنفری؟!