رمان عروسک پارت ۴۸

– تو…تو برادر شهریاری؟!
اهورا با ارامش سر تکون داد و بیان کرد :
– من برادر امیرم!
– امیر یا شهریار…جفتشون..
– دهنتو نبندی رفیق…میبندمش.
واسه کسی که بیست و خورده ای سال بزرگم کرده
خوب بلدم پسری کنم!
سامیار مات نگاهش کرد و بعد نیشخند زد.
– یه پدر که فقط چندسال بزرگتره؟
اهورا هم با اطمینان پلک زد.
– شرفش حداقل به‌شدت بزرگتره.
– بیخیال پسر..من…من باور نمیکنم..
– چیو؟
سامیار با کف دست اشاره ای به هیکل اهورا زد و اظهار کرد :
– اینکه با اینا از یه قماش باشی!
– اینا؟!
سامیار با دیده بهم اشاره کرد
که اهورا کشیده لبخند زد.
– با اون به‌شدت تو یه قماشم.
به‌شدت بسیار به‌شدت!
یعنی حتی بیشتر از قماشم با امیر.
سامیار چشم تنگ کرد و براندازش کرد.
بعد یهو پوزخند زد :
– اون ادم سر رهایش…حاضره جون تو رو هم بگیره.
– نمیگیرم داشی!
– عاشقش شدی؟
یکه خورده به سامیار نگاه کردم
میوحشت کردم به اهورا نگاه کنم.
میترسیدم ببینم که تایید کرده!
حرفی که توی ماشین زده بود…لمسش…
صمیمیت هاش…
– تو طویله شما…ادم با خواهرش کاری میکنه؟!
– چی؟
– عین خواهرمه.. زن برادرمه…زن پدرمه!
واسم ناموسه. دهنتو ببند سامی.
که اینبار من گلوله شلیک نمیکنم به پات
مستقیم میخوابونم تو قلبت.
اسمشو یه بار دیگه که میاری فکر کن
به قبل و بعدش فکر کن
ببین اصلا تو لایقش هستی؟
ببین واسه دهنت بزرگ نیست؟!

سامیار با تعجب به اهورا که با نفرت حرف میزد نگاه
کرد
صوتی قدمهایی اومد و در یهو باز شد
که اهورا به‌سرعت منو به سمت دیگه هل داد
تا در بهم برخورد نکنه.
در که کامل باز شد شهریار سر داخل اورد و داخل اتاق
رو گشت
با دیدن من پشت در نفسی کشید
و کامل وارد اتاق شد و در رو بست.
کنارم ایستاد و سر خم کرد و اروم جویا شد :
– حالت خوبه؟
بزاق دهنمو قورت دادم و سری تکون دادم.
نگاهش روی صورتم گشت و بعد به سمت اهورا
برگشت
اهورا فقط پلکی زد که شهریار به سامیار چشم دوخت.
اول نگاهش روی پاش ثابت موند و بعد نگاه بالا کشید.
– از اینورا سروان مصطفوی؟
– تو کی هستی؟
گیج نگاهش کردم که شهریار نیشخندی زد و کف دست
دراز کرد به سمت دو طرف بدنش و اضافه کرد :
– من همینم شهریار اصلانی…
– شهریار اصلانی یا امیر شاهرودی؟!
– مغلطه نکن مصطفوی جون. هرکدوم.
توفیرش واسه تو چیه؟
– توفیرش اینه که میفهمم چرا مافوقم وقتی اسمتو متوجه شد
در رو بست و خفه ام کرد.
که چرا بهم گفت اگه یه بار دیگه اسم شهریار اصلانیو
بیارم
خلع درجه ام میکنه!
با دهن باز نگاهش کردم…
خلع درجه؟!
شهریار پوزخندی زد و اظهار کرد :
– اینو باید از همون مافوقت بپرسی
نه از من، مصطفوی!
در هرحال اگر حرف دیگه ای داری بگو
و اگه نداری خوشحال میشم بری و مستفیضم کنی.
قلبم نمیخواد جمع خونوادگیم با حضورت الوده کنی.

اینو بیان کرد و یکی از کف دستاشو به سمت در گحرکت کرد.
سری تکون داد و گفت :
– روزگار خوش جناب…
– ولی نگفت با رهایش اصلانی کاری نداشته باشم.
شهریار دیده تنگ کرد و من قدمی عقب رفتم.
نگاه شهریار خیلی اروم روی من قرار گرفت.
یکی از دستاشو پایین اورد و به سمتم گرفت
نگاه سامیار به کف دست باز شده و دراز شده شهریار به
سمتم بود.
بزاق دهنم رو قورت دادم و دستمو جلو بردم.
کف دستمو تو کف دستش گذاشتم که محکم گحرکت کرد
و با انگشتاش فشار ملایمی بهش وارد کرد.
– رهایش اصلانی باید باهامبه کلا..
شهریار قدمی جلو راهی شد که سامیار ساکت شد.
پوزخند صوت دار شهریار باعث شد تا سامیار سر بالا
بده
مشاهده کردم سیبک گلوش حرکت کرد.
– مافوقت اضافه کرده شهریار نه!
ولی رهایش اره؟
سامیار به اهورا نگاه کرد و سری تکون داد
اهورا نگاهی به من کرد و بعد به سامیار.
– مافوقت ناظهار کرده ما بی ناموس نیستیم؟
دخترمونو نمیفرستیم تو کلانتری لا دست شماها؟
در ثانی چیزی ازش بپرسین؟
مگه چیزی میدونه اصلا؟
– در مورد فعالیت های…
– هی هی هی. سامی!
چرت نگو یه بار دیگه ام بعد ورودم اظهار کردم بهت.
یه چی بگو قانع بشم.
وگرنه حرفی که فقط دربیاد که راحته.
یه کاری کن بعد دراومدن از دهنت تو مغزمم بشینه.
سامیار نفسی کشید و گفت :
– اون برای اومدن و جواب دادن به یه سری سوالات
هیچ محدودیتی نداره
تحت محا فظت میره و میاد.
شهریار سر کج کرد و نگاهش کرد.
– میاد که به چه سوالایی جواب بده؟
– نیازی نمیبینم…
حرفش تموم نشده بود که شهریار کف دست ازادش رو
پشت کمرش برد
و اسلحه اش رو دراورد و به سمتش گحرکت کرد.

حرف سامیار نصفه کاره موند و به اسلحه شهریار
خیره شد
شهریار هم سر بالا داد و تکونی به اسلحه اش داد.
– من یکم مدلم فرق داره.
مثلا بچه که بودم اسمونو یه بار ابی میکشیدم
یه بار سفید یه بار زرد یه بار مشکی
یعنی یکار رو دوبار نمیکردم.
یه بار زدم تو پات…پس بار بعدی پا خبری نیست.
مستقیم میزنم تو مغزت تا اوضاع تحت کنترلم باشه.
هنوزم نیازی نمیبینی؟!
سامیار نگاهی به اهورا کرد و بعد گفت :
– به عنوان بامدتده اصلانی ها برای توضیح و پرس و
جو باید بیاد.
پرونده مرگ شاهین اصلانی هنوز بازه.
– اون پدر منه.
– اون پدرت نیست…باید بیاد و بگه..
بگه که این همه سال کجا بوده
چرا خودشو قایم کرده…چرا هیچوقت نبوده…
نه تو مراسمای خاکسپاری و نه حتی…
– دنبال گمشده ای ؟!
سامیار به اهورا گیج چشم دوخت .
اهورا شمرده شمرده تکرار کرد :
– دنبال گمشده ای؟
دنبال بهونه ای یا واقعا یه اصلانی بامدتده میخوای؟
سامیار یکم نگا هش کرد و بیان کرد :
– برای بسته شدن پرونده نیاز داریم به ورثه و کسی…
– من بهت میدمش.
مات به اهورا چشم دوختم که محکم به سامیار نگاه
میکرد.
میل داشتم قدمی به سمتش بردارم که شهریار اجازه نداد
و اروم و زیرلب صوتم کرد:
– رهایش.
با نگاهای اشکی نگاهش کردم و کف دستمو کشیدم.
– ولم کن ببینم چی داره میگه.
اهورا؟
اهورا توجهی نکرد و رو به سامیار گفت :
– من بهت یه اصلانی میدم.
یه اصلانی که ورثه محسوب بشه.
که باهاش صحبت کنی و بتونی ولیر دربیاری
یکی که بیاد کلانتری.
دیگه؟!

پر حرص آواش زدم :
– اهورااا ا؟
– رهای…
– رهایش چیه؟! چی داری میگی تو اهورا!
اصلانی میدم.اصلانی میدم.
اصلانی تحویل میدم به کلانتری.
مگه روهام میتونه؟!
تو چی با خودت اندیشیدی؟
با حرص با کف دست دیگه ام به استین لباس شهریار
چنگ زدم و بیان کردم :
– یه چیزی بهش بگو. داره چییی میگه برای خودش.
من اجا زه نمیدم روهامو بفرستی.
به جون مولینم نمیذارم
به جون خودت شهریاررررررررر.
شهریار از اینکه اسمشو اورده بودم
و جونش رو قسم خورده بودم تعجب کرده بود.
ولی به خودش اومد و دهن باز کرد چیزی بگه
که اهورا بلند بیان کرد :
– من روهامو نمیگم من…
شهریار عصبی نعره زد :
– خفه شو اهوراااااا خفهههه شوووووو
گیج لب زدم :
– چ…چی میگی…یعنی چی…اگ…اگه روهامو
نمیگییییی
اگه منو نمیگی …پس…پس…
کیو میگی؟
شهریااااار؟!
شهریار یه لحظه چشم بست و نفس عمیقی کشید.
– اهوراااا…
– سامیار…
– چی داره میگه این؟
به جز من و روهام مگه. .مگه اصلانیه دیگه ای هم
وجود داره؟!
– منو نگاه کن رهایش.
نگاهمو مصمم به اهورا دوختم که توجهی بهم نداشت.
– برووو بیرون مصطفوی
– اهورا؟!
دستمو محکم کشیدم که صوتی محکم اهورا کشیده شد :
– من!
مگه یه اصلانی نمیمیل داشتی؟!
من باهات میام. به عنوان بزرگترین اصلانی به جا
مونده، باهات میام.

شده تا حالا از متوجه شدن حرفی انگار حتی دلتون بایسته؟
کل دنیا رو یه خاموشی وحشتناک فرا بگیره
و توی گوشتون به جز صدای سوتی که میشنوین
فقط اون جمله تکرار بشه؟!
شده تموم جهان براتون بایسته؟
اما شما قادر به حرکت باشید…
انگار زمان بعد اون جمله های اهورا از حرکت ایستاده
و فقط من توانایی حرکت داشتم…
دلم میمیل داشت برم جلو و مشت تو قفسه سینه اش
بکوبم و بپرسم چرا؟
که چرا زودتر ناضافه کرد!
اصلاً اون کدوم اصلانیه..
دیگه اصلانی ای نمونده بود تو مقبره به جز من روهام
و شهریار!
اون کی بو د!
نکنه…نکنه…
– ت..تو؟!
اهورا سر بالا داد و نیشخند زد.
– گفتم که بزرگترین اصلانی منم.
سامیار هم با تعجب نگاهش کرد و بعد به من.
مات بودن من رو که دید رو کرد به شهریار.
– نقشه جمشاهده کردته؟
سر منم به سمت شهریار برگشت
نفس کشیدهی کشید و دستمو محکمتر فشار داد.
– من برای اینکه تو رو گمجاده کنم نیازی نیست از
خانواده ام مایه بذارم.
– خانواده؟!
اینجا اونطور که مشخصه کسی نسبتی با امیر
شاهرودی نداره…
– اونی که کنارمه…
دیگه نمیتونستم…توانایی نداشتم…
دستمو کشیدم که شهریار به سمتم برگشت.
لب زدم :
– اون…اون کیه؟
– چه طوری باور کنم؟! هوم؟
ببرمت کلانتری و بیای و بازی باشه چی؟
یه مدرک بده که تو اصلانی هستی.
شناسنامه کارت ملی هر اوراق هویتی ..
– تو همکلاسیم بودی میدونی تو شناسنامه اهورا
شاهرودی ام.
پس…
– پس رهایش اصلانی با من میاد.

شهریار کف دستش و پس کشید و رهام کرد
و همزمان با گفتن پست فطرت به سمت سامیار حمله
کرد
اهورا سریع اونو گراهی شدو مقابلش ایستاد
– هی هی پسر!
شهریار تقلایی کرد و اضافه کرد :
– ولم کن بیناموسو. هی جلو روم میگه
رهایش.. رهایش…
اوم اسمی که میاری رو لبت ناموس منه!
زن منهههه زن منننننننن
س امیار با نگاهای گسرخوش شده نگاهش کرد و بعد به
سمت من برگشت.
انگار داشت با نگاهش میجویا شد که شهریار حقیقت رو
میگه یا نه!
– د کثافت اونطوری نگاهش نکنننن
نگاهش نکن بیشعوررررر غیرت میفهمی یعنی چی؟
سامیار نگاهشو گحرکت کرد ولی نگاه من به اهورا بود
اون شامگاهاهت های رفتاری زیادی به شهریار داشت
طوری که انگار جوونی های خودش بود…
حالا میاضافه کرد یه اصلانیه؟
اگه بازی بود که بازی کثیفی بود
ولی اگه حقیقت داشت که هیچی..
اگه حقیقت داشت…من…
– خانوم اصلانی برای…
اهورا شهریار رو رها کرد و پشت بهش و دقیقا
روبروی سامیار توقف کرد.
– چندسال پیش عموی من از وجودم اطلاع پیدا کرد
و با ازمایش دی ان ای همه چیو مشخص کرد.
مدارکش وجود داره البته..
نیم نگاهی به شهریار کرد و بالاجبار گفت :
– تو گاوصندوق شهریاره!
عموش؟!
شهریار کف دستی به موهاش کشید و لعنتی ای زمزمه
کرد.
– عموت؟!
من جویا شده بود م…با صدای ضعیفی سؤال کرده بودم
عموش کی بود!
مگه کی زنده مونده بود ازشون؟!
– من برای توضیح به مافوق…
شهریار طاقت نیورد و حمله کرد
فاصله داد سامیار و خیمه زدن شهریار روش و گراهی شدن
یقه اش چند صدم ثانیه بود
– یک بار میگم برای همواره یادت بمونه!
اگه فک ر میکنی میتونی اینو کف دستاویزی کنی و بلایی
سر اهورا بیاری
باید بهت بگم که من کسی ام که بزرگش کردم
من هیچوقت اجازه نمیدم بلایی سر پسرم بیاد!
سامیار نیشخندی زد و بدون ترس بیان کرد :
– یه اصلانی پسرته..
یکیشون زنته حتما بعدی هم دخترته!
شهریار نفس عمیقی کشید و فقط تو چشماش خیره
موند.
به سمت اهورا برگشتم و قدمی جلو حرکت کردم.
نگاهش به سمتم برنگشت
متوجه نگاهم شده بود ولی فراری بود..
نمیمتوجه شدم…نمیمتوجه شدم…
کنارش ایستادم و گفتم :
– اگ…اگه اصلانی باشی اگه راست بیان کرده باشی…
چرا ازم فرار میکنی؟
توجه اون دوتا بهم جلب شد.
اهور ا باز هم نگاهم نکرد
ولی دیدم که سیبک گلوش بالا پایین شد.
– زیرا…وقتی که باید، کنارت نبودم.
– مگ…مگه تو کی هستی؟
بغض کرده بودم…چشمام پر از اشک شده بود..
خیره به روبرو بود…
به سمت شهریار برگشتم که دیدم با درد به اهورا نگاه
میکنه.
اهورا نفس عمیقی کشید که باز نگاهش کردم.
– من…
به سمتم برگشت و نگاهم کرد…
خیره تو دیدهام بود…شامگاهاهتی بهم داشت؟
– برادرتم!
برادر؟!
خنده هیستریکی کردم و به هر سه شون چشم دوختم.
اهورا خیره بهم بود…تو چشماش هزارتا حس بود
شهریار با آزردهی نگاهم میکرد
ولی سامیار با ترس نگاه میکرد..با قلبهره…
برادر؟!
اصلا برادر یعنی چی؟!
من همواره یه خواهر داشتم که جونم برا بچه اش
میحرکت کرد
خواهری که فهمیدم قربانی انتقامی شده بود که قرار
بود از من گرفته بشه!

اونوقتا که بهم میاضافه کردن رها ساقی!
ارزوی یه برادر داشتم…
براد ری که بیاد و نجاتم بده
که بزنه تو دهنشون و اونا رو خفه کنه
که اجازه نده نگاه هرزشون روی من و بدنم بچرخه..
اونوقتا هرشب گریه میکردم که چرا خدا بهم برادر
نداده
چرا پشت و پناه نداده..
وقتی گیر شهریار افتادم قلبم بازم کسیو میخواست که
نجام بده
کسی که از سر غیرت نجاتم بده
که توقع نداشته باشه براش کاری انجام بدم..
که خودمو…تنمو…بدنمو…بکارتمو تقدیمش کنم..
حالا اون برادرم بود؟
دنبال چرا و چطوریش…
– امکان نداره…میترا یه دختر داشت…نامزد شروین هم
که خودکشی کرد…پس…
اهورا رو به سامیار نکرد و نگاهش خیره تو چ شمای
من بود
ولی با فک سفت شده جواب داد :
– میترا دوقلو باردار بود
تیمسار وقتی مشاهده کرد یه بچه پسره واسه انتقام…
واسه گحرکت کردن یه نسل چون دخترش حرکت کرده بود
منو گرفت…
منو گرفت به شرط نکشتنم…
قرار بود بعد بجهان اومدنم اگه پسر بودم بمیرم
ولی تیمسار اظهار کرد اگه منو ببره و به اسم خودش
بزرگ کنه
شایسته شاهرودی ها میشم..
پوزخندی زد و خیره تو نگاهام ادامه داد :
– منو بزرگ کرد..
منو در اصل امیر شاهرودی بزرگ شد
اون برام پدری کرد مادری کرد برادری…خواهری…
اون تکیه گاه شد
کل بچگیم طوری گذشت که همه از مادرم بد میاضافه کردن
که میدونستم مادرم تو یه خرابه زیستن میکنه
و خواهرم رو رها ساقی صوت میزنن…
اما تیمسار اظهار کرده بود قدم از قدم بردارم
جونشونو میگیره!

دیگه قلبم نمیتمایل داشت چیزی بشنوم
قلبم نمیخواست حتی یه لحظه صوتی اهورا رو بشنوم
دستامو جلوی گوشام گذاشتم
و محکم فشارشون دادم.
نگاه بستم و شروع کردم زیرلب اهنگ خوندن.
میگفت رها ساقی!
میدونست بهم میگن رها ساقی و نمیومد؟
میدونست میترا خدمتکار خونه مردمه و نمیومد؟
میدونست من تو خونه دایی امم؟
که شهریار اصلانی میخواست منو قربانی کنه؟
میدونست تیمسار خون دخترشو قسم خورده؟
که منو نابود کنه؟!
همه اینا رو میدونست؟!
ولی تهش چی شد!
کِی اومد!
وقتی که همه چی انجام شده بود
شهریار انتقامش رو گحرکت کرده بود
الینا قربانی شده بود…
قربانیِ اینکه با من تو یه خونه بزرگ شده بود
قربانیِ اینکه زندایی از ترس اینکه بلایی سرم بیاد
دیگه منو بیرون نمیفرستاد
قربانی اینکه مادرم عاشق پول بود
پدرم عاشق مادرم بود
و دختر تیمسار عاشق پدرم!
وقتی رسیده بود که روهام بجهان اومده بود
که روهام مدرسه میرفت
خوندن بلد بود نوشتن بلد بود
روهام حتی قلبداری و مهربون بودن بلد بود
وقتی رسیده بود که شهریار کار خو دشو کرده بود
که سپنتا اومده بود سراغمون
من عاشق شده بودم
من عاقل شده بودم و…
در نهایت من همسر شده بودم!
دیر اومده بود…بسیار دیر..
اونقدر دیر که حتی قبر سهراب هم خاک گرفته بود…
کف دستی روی کف دستم رو لمس کرد
نگاه باز کردم و نگاهم به اهورا افتاد
دیدهاش…اون چشما همیشه مهربون بودن..
لب زد :
– متاسفم.

تاسف!
کوتاه ترین واژه ای که عمقش به اندازه صدتا کلمه
اس…
اوح بیچارگی…پشیمونی…پریشونی…حسرت تو همون
یه کلمه پنهان شده…
اما غالبا وقتی به زبون میاد که دیگه جادهی نیس ت
که دیگه هیچ مسیری برای جبران نیست!
– راهی برای جبران نیست…
دیگه هیچ جادهی نیست..
نفسی بیرون داد با اتمام حرفم
و سرشو پایین انداخت.
بد اضافه کرده بودم؟! ناجوانمردانه اضافه کرده بودم؟!
ولی حقیقت همین بود!
نگاهمو از اهورا گرفتم و به سامیار دادم
مات نگاهم میکرد..
اومده ب ود تا با بردن من، شهریار رو تسلیم کنه
اومده بود تا به قول خودش یه اصلانی ببره
میخواست زلزله بندازه تو عمارت!
ولی زلزله رو تو قلب من انداخت…
منو تسلیم کرد…اهورا رو تسلیم کرد…
نگاهمو به شهریاری دادم که راست توقف کرده بود
صاف از حرکت ایستاده بود و نگاهش به من بود
نگاهش نه مات بود
نه توش تاسف داشت!
فقط خیره به من دوخته شده بود
نگاهش کنجکاو بود…دقیق بود
موشکافانه بود…اون دنبال حرکت بعدیم بود…
جیغ؟! داد؟! فریاد؟ گریه؟!زاری و تضرع؟! ناله کردن؟
شایدم نفرین پدربزرگش!
شاید هم هیچ کدومشون.
تو این موقعیت توانایی هیچکد وم رو نداشتم.
خسته تر از اینا بودم
دلم روحم مغزم جسمم خسته بودن
اروم عقب کشیدم که کف دست اهورا پایین افتاد
نگاهی به هر سه تاشون کردم و عقب رفتم
در رو باز کردم و از اتاق خارج شدم و در رو بستم
به سمت راه پله دویدم…
– خانوم؟
صوتی یکی از محافظ ها بود ولی اهمیتی ندادم
من فقط دلم میتمایل داشت میرفتم یه جای خلوت و فکر
میکردم
یه جایی که فقط خودم باشم…فقط و فقط خودم…