با انگشت شصت و اشاره پلکهایش را فشرد.
-اسفند ماهه حاجی. نرسه به تعطیلاتِ عید که این مردک باز قسِر در بره. تلاشام بیحاصل بمونه، اینبار آروم نمیشینم.
چنان صلابتی در صدا و راهی شدارش بود که هر سهی ما بیحرکت توقف کرده و نگاهش میکردیم.
-اونوقته که دیگه خودم میشم قانون و میافتم به جونش. به پسرم قسم قاتلش میشم.
داشت سکته میکرد و مضطربش شده بودم.
-منتظرم. فقط تا آخرِ همین هفته منتظر میمونم.
ایرپاد را روی میز پرت کرد و به محمد اشاره زد.
-بشین امروز لیست و تمومش کن. باید قبل از سال حسابرسیا انجام شه. شامگاه عید شد، هنوز نه تحت پوششام لیست شده، نه بستههای حمایتی.
محمد پاکتهای کف دستش را روی زمین گذاشت.
-آروم بگیر مرد. هنوز اولِ ماهه. حالا مونده تا عید.
به ناگهان آشفته شده بود.
-تو دیگه چرا؟! نونِ با غصه چه فایدهای داره؟ خیابونا شلوغ شده. مردم دارن خرید میکنن. تا کوچیکترا آهِ حسرت نکشیدن و بزرگترا سرشون خم نشده باید نون و پول برسه دستشون.
طرز فکرش دلم را مالش داد.
طوری از نیازمندان سخن میاضافه کرد که انگار خودش را جای آنها گذاشته و از زبانِ خودشان میشنوی.
-باشه حرص نخور. خانومت هست. سارا هم مطب و تعطیل کرده فقط شیف بیمارستانش هست. جمعش میکنیم.
میزش را دور زد و به سارا اشاره زد.
-چی خریدی؟!
او که تا این لحظه خاموشی کرده بود کف دست به کمر شد.
-آهِ حسرت میکشم برات فراز. دیشامگاه بد بلهای ازم گحرکت کردی!
تبسمِ محوی روی صورتِ فراز نشست و همانند یک دخترِ وا رفتهی بیجنبه، برای همان تبسمِ نامحسوس غش و ضعف رفتم!
-اونی که خورده بود محمد بود، نه تو. در کمالِ صحت و سلامتِ عقل ازت بله گحرکت کردم. نمیتونی بزنی زیرش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن