از مغازه یک مقنعه خریدم و همانجا سر کردم.
فراز از هشتِ صبح که محمد به دنبالم وارد شد یکسره به او زنگ میزد تا زودتر کمکیاش را ببرد و وقت کُشی جایز نبود.
فوری برگشتم و خیلی زود به منطقهای رسیدیم که هیچ شناختی رویش نداشتم و میشد اضافه کرد اطراف تهران است.
-فراز عمرش و گذاشت سر این خیریه.
آهی کشید.
-یه حسی بهم میگه تو پاداش کارای خوبشی.
شاید هم من عذابِ یک کار بدش میشدم!
یک وقتهایی به هدفم و خواستهام شک میکردم.
ولی انگار خدا مهرش را بر دلم نشاند و محمد و سارا را فرستاده بود تا مرا معذب کنند و نتوانم درست تصمیم بگیرم.
-شما میدونی که فراز یه پسر داره؟!
سر تکان دادم و وارد حیاط خیریه شدیم.
حیاطی تقریبا کوچک که ساختمانی شاید سه طبقه درونش ساخته بودند.
-اگر فراز بخواد این ازدواج و رسمی کنه. با وجود پسرش مشکلی نداری؟!
سری به نشانهی نفی تکان دادم.
آرزویم بود!
-چند بار به فراز پیشنهاد دادم ازدواج کنه. ولی اامان حرفش کارِن بود. میگه اعتماد نمیکنم پسرم با نولیدری زیر یه سقف بمونه.
تلخ تبسم زدم.
-من و فراز چاله چوله زیاد تو راهمون داریم آقا محمد. ولی من خودم تو سن کم پدر و مادرم و از کف دست دادم و سرپرست داشتم. پس هیچکس به اندازهی من کارن و درک نمیکنه.
و هیچکس به اندازهی من نمیتوانست برای کارِن مادر باشد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن