رمان عجین پارت ۶۷

لبخندی مصنوعی روی لب‌ نشاندم و از پیش‌خدمت پرسیدم:

-نوشیدنی بدون الکله؟

سرتکان داد.

-بله. نوشیدنیِ الکی انتهای سالن سِرو می‌شه.

ممنونی زیر لب بیان کردم و با کف دستی لرزان نوشیدنی زرد رنگی که حدس می‌زدم آناناس باشد را برداشتم.

-ممنونم.

برگشتم تا از سارا بپرسم چه می‌خورد.

ولی با نمتوجه شدنش نگاه هراسانم به دنبالش گشت.

نبودند.

نه سارا، نه محمد و نه حتی فراز.

ناکامی کم بود، حس غربت همانند غاما سیاه رویم سایه انداخت.

حسِ بدِ بی‌پناهی میانِ آدم‌هایی که حال انگار تازه توجهشان را جلب کرده بودم.

ملایم حرکت کردم تا از وسطِ سالن و مرکزِ توجهِ اطرافیان خارج شوم.

نمی‌شد سرپا بمانم و هیچ میلی به جای گرفتن روی مبلمانی که هر صنقلبی‌اش شامگاهیه به تابوتی، بزرگ و گود بود نداشتم.

انگار گیجی‌ام بیشتر جلب توجه می‌کرد.

مسیری که راهی شده بودم را برگشتم و تقریبا از سالن فاصله گحرکت کردم.

دری دو لنگه و بلندی توجهم را جلب کرد.

می‌شد که خروجی باشد؟

نیاز به هوای تازه داشتم.

کف دستم فشاری به در آورد و به محضِ خروج، نفسی که در سینه‌ام سنگ شده بود آزاد شد.

دمی عمیق گراهی شدم و گوشه‌ای از تراس سرتاسری و بزرگِ عمارت از حرکت ایستادم.

مقابلم محوطه‌ای پوشیده از سنگریزه‌های سفید رنگ بود و حاشیه‌ی باغ را کاکتوس‌هایی افوربیا‌ی غول پیکر احاطه کرده بودند‌.