فقط سرتکان دادم.
هیچ تصوری از خونههای اینچنینی نداشتم.
خونهی ویلایی و آسانسور؟!
هر چند این بنا بیشتر شبیه به قصر بود تا خانه.
پارکینگش پر بود از ماشینهایی لوکس و گرانقیمت.
ماشینهایی که شاید بتوانم به جرات بگویم تا به حال هیچکدام را حداقل در تهران ندیدهام.
-پدرِ فراز عاشق ماشینه. اینا دو، سهتاش مال فرازه. بقیهش واسه پدرشوهرته!
دهانم از سلیقهاش باز ماند. پدرش قرتی بود!
-آره خلاصه پدر و پسر پدرسوختهن.
نزدیک به آسانسور چندین ماشینِ کوچک و بچگانه توجهم را جلب کرد.
-اینا واسه پسر فرازه، کارِن.
توقف کردم و آنها را از نظر گذراندم.
فقط قیمتِ یکی از آنها از کلِ زندگیام بیشتر بود.
آهی کشیدم و با حالی گحرکت کرده وارد آسانسور شدم.
-چی شد؟ دمق شدی؟!
شانه بالا انداختم.
-اگه یه روزگار بخوام برای فراز یا پسرش کادو بخرم قطعا هیچچیز شادشون نمیکنه.
چهرهاش جمع شد.
-ارزش کادو به پولش نیست. تو میتونی با یه فرفرهی کاغذی کارن و جوری خوشحال کنی که انگار بهش بالونِ طلا دادی.
با آوای زنگ آسانسور و باز شدنِ درها مکثی کرد و سپس ادامه داد:
– کارن فوقالعاده مودبه. فراز به پسرش یاد داده که چطور از زیستن لذت ببره. اون با حداقلها با کارن خوش میگذرونه. زیرا معتقده پول و ثروت همیشگی و موندگار نیست.
لبخندم از اطمینانِ خاطرم بود.
فراز پدر خوبی بود و حسی میگفت، که برای راحیل هم همسر نمونهای بوده.
از آسانسور خارج و وارد یک سالنِ نیمه روشن و خلوت شدیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن