مشکل اینجا بود که فراز ادعای مالکیتی روی من نداشت!
رویم نمیشد حرفها و اتفاقات را کامل شرح دهم.
شاید او هم اگر میدانست فراز چه حرفهایی نثارم میکند و چقدر از جنس زن نفرت دارد همینقدر ناامید میشد.
با نگاه کردن به نیمرخش تبسمی زدم و بحث را عوض کردم.
-شما بسیار خوشگلی.
خندهام به او هم سرایت کرد و با لوندی چشمکی زد.
-چشمات خوشگله.
نگاهم بین لباسهایمان چرخید.
-بد نیست من انقدر اسپرت پوشیدم؟
مقابلِ یک گیتِ بزرگ توقف کرد و با شیطنت نُچنچی کرد.
-نه مناسب سنت لباس پوشیدی. فراز باید بفهمه تو کم سن و سالی. حالا که اشتباه کرده و با یه دختر دوازده سیزده سال کوچکتر از خودش راهی شده تو رابطه. حداقل مناسب سنت بپوش و برخورد کن که مراقب رفتارش باشه.
اشتباه؟!
به نظرم تفاوت سنیولین شیرین هم بود!
خاطراتمان را دوره کردم. خاطراتی که در آن فراز پر از محبت بود و چقدر بیقرارش بودم.
شب سومی که بعد از بیمارستان مرا به خونهاش برد، کنارِ تختم قرار گرفت و جویا شد:
“شما چند سالتونه خانـــوم؟!”
لحنش به گونهای بود که انگار بچهی دو ساله باشم. ملایم و طوری که روحت را نوازش میکرد.
نگم از روزگارهایی که برایم آلوچه و لواشک میخرید و شامگاههایی که برایم انیمیشن دانلود میکرد!
طوری محتاط و محافظانه برخورد میکرد که انگار بچهام و باید این موضوع دائم یادآوری شود.
تا اینکه آن شامگاه لعنتی آمد و حرفهایش را گوش دادم…
سارا ماشین را داخل برد و به جای نزدیک شدن به ساختمانی که از خیلی دورتر دیدهک میزد، از گوشهی باغ وارد پارکینگی مسقف شدیم.
-من چراکه زیاد به پدر و مادر فراز سر میزنم، دیگه عادت کردم ماشین تو محوطه نزارم. از پارکینگ پیاده روی نداریم. مستقیم با آسانسور میریم تو خونه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن