ریز خندیدم و اعتماد به نفس نداشتهام قوت گراهی شد.
-عین عروسک شدی. به خدا که حیفی زنِ اون فراز تحفه بمونی!
تبسمم جمع شد و او با پشت نگاهی رو گرفت.
-بمونی تو گلوش الهی. منم تمومم. خوبم؟
عالی شده بود.
او یک پیجادهنِ میدیِ جگری رنگ پوشیده بود، با کفشهایِ پاشنه قد بلندِ مشکی.
-بهشدت زیبا شدی.
موهایش لخت و ابریشمی بود و آرایش، چشمان درشت و سیاهش را خمار نشان میداد.
-بریم؟!
پالتو را روی لباسش کشید، ولی هنوز کمی از ساق پایش بیرون بود.
-آقا محمد ببینه پات بیرونه حرص میخوره.
نچی اضافه کرد.
-محمد سر همین حرصای بیخودشه که همچنان دوست مونده و تبدیل به شوهر نشده.
پس مشکلِ اصلیِ آنها عدمِ تفاهم و اختلافنظر بود.
-بریم!
میمیل داشتم آدرس خونهی پدریاش در ذهنم بماند.
چیزی که ماهها به دنبالش گشتم و به آن نرسیدم.
اسم هر کوچه و خیابانی که سارا واردش میشد را در خاطرم میسپردم.
-به چی فکر میکنی؟
شانه بالا انداختم.
-فراز… با اینکه میدونم خشمگین میشه و تو خونه بدجور این مخفی کاریمو جبران میکنه. ولی ارزشش و داره. دوست دارم رابطهمون خارج از اون خونه باشه. قلبم میخواد بیشتر بشناسمش.
سمتش چرخیدم.
-من نمیدونم بعد از این شش ماه و بعد از فراز چکار کنم سارا خانوم.
آهی کشیدم و گذرا نگاهم کرد.
-من با فراز بزرگ شدم. نمیدونم چطور این گندی که با تو زد و قراره درست کنه. اما میدونم که بیخیالت نمیشه. یا تا آخر عمر اسیر یه رابطه سمی میمونی و یا به خودش میاد و همه چیز و درست میکنه. فراز آدمِ دل کندن از داشتههاش نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن