خانومِ پشتِ خط کلافه پاسخ داد:
-بهخاطر تو اومدم مطب. زود بیا. باید برم فراز. سزارین دارم.
سرعتِ ماشین بیشتر شد و با یک “منتظر باش” تماس را پایان داد.
-کجا میریم آقا؟!
با انزجار نگاهم کرد.
– فراز! بهت بیان کردم چطور صوتم کنی. یهکار نکن وقتی حرف زدی بخوابه. یادت نره چرا محرمم شدی.
گیج سر به سمتش چرخاندم.
-چی بخوابه؟!
چنان متاسف نگاهم کرد که در خود جمع شدم و دیگر هیچ نگفتم.
-بشین از فردا تو اینترنت یهکم راجعبه رابطه و ســکس بخون. تهش یه هفته بهت وقت بدم خودت و بهروزگار کنی. با سوالات عصبیم نکن!
او رسما یک عروسکِ جنسی میتمایل داشت و همان ابتدا بیتعارف اعلام کرده بود.
اما من از رابطه و راضی کردنِ مرد، فقط کمی کف دست و پا شکسته میدانستم و بس.
مثلا مردی میآید.
در حد نیاز لباسهایت را از تن خارج میکند و کارش که تمام شد میرود.
-نگاه!
صوتی ملایم و بمش حواسم را از دوره کردنِ مسائل آزار دهنده پرت کرد.
-طبق قرار داد، تو الان باید خم بودی رو پاهام در حالِ خوردنش!
#پارت۷
وا ماندم…
آب شدم…
ریختم و تمامِ جانم از هم گسست.
خجول برای اینکه بحث را تمام کنم، گوشیام را از جیبم بیرون آوردم.
-گوشیِ من اینترنت نداره که بتونم معنی اصطلاحاتی که شما به کار میبری و یاد بگیرم!
ناسزاهای زیر لبیاش را نگوش داده گراهی شدم.
-از فردا لنز میزاری میای پیش من. نمیخوام رنگ نگاهات و ببینم. موهاتم یه بار دیگه فر باشه از ته میزنم.
تار موهایی که روی پیشانیام همانند فنر بازی میکرد را زیر شال فرستادم.
-چشم. لنز مشکی؟!
ماشین را کنار خیابان پارک کرد.
-سیاه… عینِ شامگاه سیاه.
از درمیل داشتهای عجیب و غریبش در این مدت، روانم بههم پیچیده بود.
فکر نمیکردم مسیری که خودتمایل داشته در آن پا گذاشتم، انقدر سخت و دیوانه کننده باشد.
با صوتی باز شدنِ قفل مرکزی، شانهام پرید و کف دستور داد:
-پیاده شو.
دستِ بیحسم را به کف دستگیره گراهی شدم و در را گشودم.
-کجا میریم؟
پاسخی نگحرکت کردم.
بیتوجه به سوالم پیاده شد و با بیمیلی دنبالش راه افتادم.
-بالا هر چی جویا شدن خاموشی میکنی. کلا کنار من حرف نمیزنی. چه وقتایی که میای پیشم، چه وقتی بیرونیم.
وقتهایی که پیشش میرفتم؟!
نمیاطلاع داشت قرار نیست از منزلاش جم بخورم و بناست که جاسوئیچیاش شوم.
-نگوش دادم؟!
آرام و زیر لب پچ زدم:
-نگاه.
از اسامیِ حک شده، روی تابلوهای ساختمانی که واردش شدیم متوجه شدم که ساختمان پزشکان است.
فقط تا رسیدن به آسانسور دوام آوردم و بار دیگر سؤال کردم:
-کجا میریم فراز؟
دکمهی طبقهی سوم را فشرد.
-دکترِ زنان، برای چکاپ.
ایستِ دلی، چیزی بود که در لحظه احساسش کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن