رمان عجین پارت ۳

بی‌توجه به تبریکاتِ عاقد، نگاهی گذرا روانه‌ام کرد و با همان اخمش به بیرون اشاره زد.

-مسیر بیفت.

حقیقت را بگویم؟!

می‌ترسیدم.

شبیه به بچه‌های دوساله‌ای که خطایی کرده‌اند و از ترسِ تنبیهِ مادر، تا جای ممکن از او دوری می‌کنند وحشت‌ کرده بودم.

جلوتر از او از محضر خارج شدم و سرمای هوا و سوزِ زمستانی باعث شد در خود جمع شوم.

-بشین تو ماشین.

به دنبال صوتی دزدگیر، ماشینش را پیدا کردم و به همان سمت حرکت کردم.

-از روستاتون و از کف دست عموت فرار کردی، یا ننه‌بابات مردن بی‌کس و کاری؟! کدومش؟!

نباید همچنین دروغی می‌اضافه کردم.

حال تا تهش همه‌ی حرف‌هایم را دروغ تلقی می‌کرد.

-کسی و ندارم. بعد از تصادف مجبور شدم دروغ بگم که قبولم کنید.

ماشین را روشن کرد.

-دفعه‌ی دیگه دروغ بشنوم خوب نمی‌شه.

شالم را جلوتر کشیدم.

-چشم.

قبل از حرکت گوشی‌اش را برداشت و شماره‌ی شخصی را گحرکت کرد.

شخصی که وقتی پاسخ داد، آوای زنانه‌اش به گوش‌هایم رسید و جانم راهی شد.

من تنها زنِ حیات‌اش نبودم و همین صمیمیتِ بیشتر را سخت می‌کرد.

-چطوری سارا؟!

گوشی را روی هُلدر ماشین نهاد و حرکت کرد.

-قربونت خوبم. تو خوبی؟ کارِن چطوره؟!

صبح که برای بنزین زدن پیاده شد، سرکی به صفحه‌ی دوم شناسنامه‌اش کشیدم.

“کارِن” اسم پسرش بود!

-خوبه. مطبی دیگه؟ بیام؟!