نالهی از سر دردم کشیده شد، ولی برایش اهمیتی نداشت.
لباس زیرم را کنار زد و بدون انعطاف قفلِ تنم شد.
-نکنه باز ترمیم کردی که انگار اولین باره؟!
دمر شدم و او رویم آمد.
با تمام خشونتش به هیچ عنوان اجازهی حتی ذرهای فاصله نمیداد و متاسفانه این برایم شیرین بود.
نکند مریض شده بودم؟! نکند با بیمهریاش خو بگیرم؟
-صیغه پیشنهادِ خوبی بود!
حرفی برای زدن نداشتم.
فقط گاهی نالههایم از بینِ لبهای چفت شدهام خارج میشد و ما بین حرفهایش وقفه میانداخت.
– حداقل اگه کثافت کاری کنی حق کشتنت و دارم.
نیاز داشتم ببینمش.
باید به نگاهانم نگاه میکرد و حرف میزد.
باید از نگاهانم میخواند که من نمیتوانم انقدر کثیف باشم.
ولی تا خواستم برگردم غرید:
-نمیخوام قیافهت و ببینم. بمون سر جات.
لحظهای بعد با نفسهای پر هوسش کنار گوشم پچ زد:
-قلبم و زدی. قیافهت و ببینم به کل خاموش میشم.
رابطهی اینبارمان فرق داشت.
فقط حرفهایش بود که درد میداد.
حرکاتش ملایمتر بودند.
-تو حتی تحریکم نمیکنی!
دیگر بهم برخورد.
-من خواب بودم فراز. تو انقدر مِیلت زیاد بود که بیدارم کردی.
حرکاتش شور گراهی شد و ادامه دادم:
-شاید همین خاکستریایی که ازشون متنفری تحریکت میکنن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن