یک جور میاظهار کرد همسرم که انگار نه انگار امشامگاه عطایم را به لقایم بخشیده بود!
مامورِ مهربان اخم کرد، ولی تاثیری روی خشم و غضبِ فراز نداشت.
-شما نسبتتون چیه با خانوم؟!
پوشهای روی میز نهاد و به سمتِ او هُل داد.
-همسرشون هستم. مدارک و چک کنید باید ببرمشون.
مامور سعی میکرد عادی برخورد کند اما نگاهش تعجب را فریاد میزد.
-همسرتون ساعت یکِ نیمه شامگاه تو خیابون با یه مشما لباس میراهی شدن و کمی دورتر از ایشون هم یه آقا داشت قایمکی دنبالش میراهی شد! متوجهید که چقدر خطرناکه؟!
ترس بر تمامِ عواطفم سایه انداخت.
پس اگر این مامورها نبودند معلوم نیست امشامگاه چه بلایی بر سرم میآمد.
پوشه را برداشت و مدارک را بیرون کشید.
-فکر نمیکردم بحث کردنمون همچنین عواقبی داشته باشه. خانوم کمی لوس تشریف دارن.
چنان با غیض بیان کرد که انگار میاضافه کرد از اینجا برویم پارهات میکنم.
او یکبه یک مدارک را بالا و پایین کرد و بلاخره پر ملایمش نفسش را بیرون فرستاد.
-درسته دخترم بحثتون شده بود؟!
نامیل داشته چنگی به گوشهی کتش زدم و به او نزدیکتر شدم.
درست همین لحظه، در همین مکان که بلاتکلیفترین و طرد شدهترین آدمِ جهان بودم متوجه شدم که او نقطهی امنِ من شده.
-بله. میشه برم؟!
#پارت۸۵
مدارک را داخل پوشه جمع و به فراز نزدیک کرد.
-میتونید تشریف ببرید. دیگه اون موقع شامگاه تو خیابون نیا. برای امنیت خودت.
چشمی زمزمه کردم و فراز پوشه را برداشت.
-اسم و فامیل اون مامورتون و برام بنویسید.
قرار نبود تندخوییِ آن مرد بیجواب بماند و قصدِ کوتاه آمدن نداشت.
-چهرهتون آشناست. رو حسابِ همون اعتبار از مدارک استعلام نگراهی شدم که بیسر و آوا تموم شه!
لب گزیدم و سربهزیر شدم. او فراز را شناخته بود.
اما شانس آوردم که دیگر ادامه نداد.
-تذکر به ایشون و بسپر به من و صلوات بفرست آقای زَروان! خانومت به اندازهی کافی وحشت کرده.
مشمای لباسها و گوشیام را وسطِ میزش گذاشت.
-اینم وسایلِ همجادهشون.
انگار تاکید داشت فراز بیشتر بر همه چیز نظارت کند.
با یک کف دست پوشه را برداشت و با کف دست دیگر دوباره دست سرد و لرزانم را گحرکت کرد.
-شکایتم نکنم صبح حتما میام تا یه ملاقات با ایشون داشته باشم.
وسایلم را برداشتم و فراز منتظر پاسخی نماند و با کشیدنِ کف دستم مرا از اتاق خارج کرد.
-بریم بیرون از اینجا، من میدونم و تو.
لب گزیدم.
-نمیتمایل داشتم به شما زنگ بزنم اما مسیری هم نداشتم. شرمنده.
از بین دندانهای کلید شدهاش غرید:
-آره زنگ نمیزدی تا ببرنت پیش قاضی و دلنشین آبروی من و بزنی سر چوب. همینه دیگه؟! قصدِ آبروم و کردی و تا رسانهای نشم بیخیال نمیشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن