نرمین…
جهان هر که بود و هر نسبتی با نرمین داشت، دوست نداشتم بیشتر بدانم.
فراز در حدِ جهنم برآشفته بود.
طوری که شک داشتم حرفای پدرش را میشنود یا نه.
بیان کردههایم در سرم رژه میرفت و هر دم پشیمانتر از قبل میشدم.
بزرگتر از من بود و همسر.
بیاحترامی کرده و سریع حرکت کرده بودم.
-گفت نرمین موندنیه دیگه برنمیگرده.
قاشقی که پر از برنج کرده بودم را دوباره در بشقاب برگرداندم.
-اگه تو و نرمین اوکی شید. خیریهها وضعشون عالی میشه. میدونم چقدر بندی به خیریههات. اینجوری شاید بتونی چند تا شعبه تو چند تا از شهرای بزرگ بزنی. خبر از مال و ثروتِ جهان که داری؟!
فراز با صوتیی خشدار و دورگه، بیاینکه حتی سر بلند کند پاسخ داد:
-خدا به خیریه من برکت میده. نه نرمین و پدرش و ثروتشون.
ناخواسته لبخند زدم و بهشدت زود جمعش کردم.
-من و اگر میخوای با زنی وسوسه کنی، از حیاش بگو. از وفاش.
تا پدرش خواست حرفی بزند ادامه داد:
-از برخوردش با پسرم بگو. اینکه وقتی تنها بمونن چطور مادری میشه براش؟! ضمانت کن آزاری به طفلِ معصومم نمیرسونه.
نگاهانم شیشهای شد.
بیخود نبود عاشقش شدم.
این مرد درونش زیبا بود که بدیهایش به نگاهم نمیوارد شد.
-از وقتی بگو که خودش بچه خواست. اگه نگاهی که به بچه خودش کرد پرمحبتتر از نگاهی که به کارنِ من داره باشه، چی؟!
تلخ لبخند زد.
-به اون زن که نمیشه خورده گراهی شد. فقط جای بچهم، من دق میکنم.
فرهاد دیگر صلابت چند لحظهی پیشش را نداشت.
حرفهای فراز آنقدر منطقی بودند، که از موضعِ قدرتش پایین بیاید.
-بچهت نامادری و مادر نمیفهمه. همین الانم داره دق میکنه برای مادری که راهی شده پیشِ خدا.
تکیه از صنقلبی گراهی شد و جلو کشید.
-خودت همدم و همصحبت میخوای. خسته نشدی انقدر خودتو با مردم سرگرم کردی تا یادت بره تو خونه کسی منتظرت نیست؟!
نچی گفت.
-خانومِ سلیمی انقدر خودی شدن که تو تمام جلسات خانوادگیِ ما حضور دارن؟!
میخواستم قد بلند شوم و بروم، ولی تا فرهاد سر به طرفم گرداند حیران سرِ جایم ماندم.
-شما بگو خانومِ سلیمی، جای خواهرِ فرازی.
مردمکهایم روی صورتش دو دو زد و قلبم هری ریخت.
-نرمین چی کم داره؟! دخترِ خوبی نیست؟!
ناتمایل داشته به فراز خیره شدم.
توقع داشتم دهان باز کند و بگوید خواهر نه، این دختر همسرم است.
-من خواهر ندارم که کسی جاش باشه.
ولی دریغ…
این چه ظلمی بود؟!
-خوب از نظرِ هر کسی متفاوته آقایِ زروان. شاید معیارهای پسرتون با شما متفاوت باشه.
فرهاد ناامید کف دستی به صورتش کشید.
-پسرِ من وقتِ معیار و سلیقه و از کف دست داده. راحیل عاشقانه بود، نرمین عاقلانهست. تنها زنیه که میتونی برای پسرت بهش اطمینان کنی. که مطمئن باشی واسه ثروتت دندون تیز نکرده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن