قلبم دیگر نمیزد.
انگار به یکباره مرا انداختهاند وسطِ این مهمانی بزرگ و هیچ سررشتهای از دلیلِ حضورم ندارم.
بزاق نداشتهام را پایین فرستادم.
بغض کردم…
پلک زدم…
آه کشیدم…
نفس نکشیدم و…
شاید هم مُردم.
بارها امروز را دوره کرده بودم.
که گریه نکنم که سورپرایز نشوم که مبادا رنگم بپرد.
ولی همین حالا و همین لحظه نیاز به کسی داشتم تا زیرِ بغلم را بگیرد و مرا ببرد گوشهای بیاندازد تا جشنشان خراب نشده.
قدمی به عقب برداشتم تا بروم، اما اقبال که بد باشد تا تهِ سرنوشتت سیاه میماند.
-بفرما سارا خانوم آبجیمونم رسید.
محمد مرا شکار کرده بود و با حرفش سارا، نرمین و حتی فراز توجهشان به سمتم جلب شد.
سارا از روی صندلیاش بلند شد تا به او برسم.
دیده و ابرو میآمد.
فهمیده بود همانند رباتی شدهام که نفسهای آخرِ باتریاش سر رسیده.
-اومدی؟! قربونت برم چقدر قشنگ شدی.
کاش کمی زشت بودم و به جایش شانسم زیبا میشد.
این حجم از قشنگیی چه به کارم میرسید وقتی هر روزگار باید هزاران تپه بدبختی و ناچاری را سامان میدادم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن