تا نگاهم کرد سر به زیر انداختم.
محرمترین بود و هنوز از او خجالت میکشیدم.
-خوشگلیام برای توعه که به چشمت نمیاد. بلدم.
کف دستش بندِ موهایی که از اسارتِ شال رها شده و دور شانهام ریخته بودند شد.
-اینا حتی قلب بچهمم برده. میخواد موهاش و کشیده کنه شبیه خاله پرستار شه. الانم که عمومی شده عالم و آدم دیدنش.
کارن از موهایم اظهار کرده بود؟
-امروزگار عجلهای آماده شدم عمدی نبود. پس بیام عروسی؟!
مثل همواره تاب نداشت نگاهم فراری بماند.
عادت داشت مستقیم به تخمِ دیدهانم زل بزند و حرف بزنیم.
-بیا عروسی. ولی آرایشگاه نرو.
سر کج کردم.
-آرایشگاه برم که تو جمعتون نشم گلِ قالی. لباس دلبرم میخرم که آبروت نره.
اخم کرد.
-کسی جز دوستام نمیدونه زن منی، اونام دهنشون قرصه میدونن نباید حرف بزنن. اما پوشیده بخر غیرتم نره.
نگاهش روی اندامم کشیده شد.
-سایز بزرگتر بخر صبرمم نره.
از دهانم پرید.
-باهام میای لباس بخریم؟!
بهشدت وقت بود حرف نمیزدیم.
زندگی را همین مکالمههای کوچک معنا میکردند.
برای همین این روزها پوچِ پوچ بودم.
-اندیشیدم قراره با مادرشوهرت بری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن