رمان عجین پارت ۲۷۳

لبخند زدم.

حال که اخلاقش خوش بود دلخوری را کنار گذاشتم تا همین ثانیه‌ها هم از کف دستم نرود.

-با آرزو جون می‌رم واسه خریدِ لباسش. آخر هفته که تعطیلم بیا با هم بریم برای خریدِ من.

با کف دستانش تارهای در هم گره‌ خورده‌ی موهایم را مرتب کرد.

-تعیین و تکلیف می‌کنی؟!

یک تیشرت لیمویی و آزاد تنش بود.

رنگ‌ها وقتی روی پوستش می‌نشستند عجیب شیرین می‌شدند.

-دوست دارم لباسم به سلیقه‌ی جفتمون باشه.

دیگر می‌ترسیدم از او بپرسم آشتی کرده یا نه.

تا حرف از صمیمیت می‌شد، جبهه می‌گحرکت کرد و دور می‌شد.

-لازم نیست تنها راه بیفتید تو خیابون. با مولین هماهنگ می‌شم برایِ خرید لباسش، خودم می‌برمتون. خودتم همون روزگار بخر.

حتی نگاهانم هم با لب‌هایم خندید.

-چشم.

سکوتمان سنگین شد.

از آن مقلب‌ها که دلت یک ماچ و بوسه طلب کند.

کف دستپاچه این پا و آن پا کردم.

انگار مثلا می‌داند چه در دلِ بی‌ادبم می‌گذرد.

-می‌خوای بری؟! کارِن تا الان راهی شده تو خطِ تاماد و مشغولِ بسته بندی شده‌ها!

ته چهره‌اش ریز خندید یا حداقل من این‌طور متصور شدم.

-مراقب مولینم باش. باریک‌اندام شده.

سر تکان دادنم برای تایید بود.

-برای تغذیه‌شونه. تقریبا نود درصد بدون روغن و کم نمک غذا می‌خورن. نگران نباش.

تمایل داشت برود که مانع شدم و لب زدم:

-یه دقیقه بیا…

قد کشیدهش نمی‌گذاشت آن‌طور که باید تند باشم.

خم که شد، با کف دستانم صورتش را قاب گرفتم.