-س…سلام…
گوشی را با خونسردی روی تخت نهاد و از جا بلند شد.
-این موهای تو اختیارش کف دست کیه که با شالم جمع نمیشه؟!
موقعی بیرون وارد شدن از اتاق، برای مهار کردنِ شلختگیاش شال سر کرده بودم.
ولی حجم موها و چین و شکنِ زیادش، کارم را سخت میکرد.
-امروزگار خواب موندم عجلهای جمعش کردم.
نزدیک شد و شالم را از سرم برداشت.
-چرا اینجایی؟!
بیدعوت و بیاصرارِ من به اتاقم وارد شده بود. زیادی غیر طبیعی بود.
باز چه کرده بودم؟!
وقتی متوجه شد از درگاهِ در جلوتر نمیروم مرا از شانهام کشید و داخل برد.
-فراز الان مامانت میاد.
در را به ضرب بست و خم شده در صورتم پچ زد:
-نمیاد.
خیالم راحت نشد هیچ، بدتر استرس گراهی شدم.
-دوست داری تو عروسی باشی؟!
یک دم به موهایم خورده میگرفت و یکبارهی نظرم را میسؤال کرد.
این مرد آخر مرا میکُشت!
-اگه تو راضی باشی مراسم بیشتر بهم میچسبه. اما نه نگو. رفیقات ازت به قلب میگیرن.
صاف ایستاد.
نگاهی به اتاق انداخت.
روی ساک کوچکی که هنوز وسایلم درونش مانده بود مکث کرد و نگاهانش روی قرآنم ریز شد.
-بلدی قشنگیات و بپوشونی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن