و بلافاصله نگاه چپش رویم زوم شد!
-انگار بختِ خانوم پرستارم گره خورده که خوشش اومده.
سر به زیر انداختم.
سر دلم با او قهر بود و تهِ قلبم بیقرارش بودم.
-من به شادیشون لبخند زدم، نه بخت گشایی و این حرفا.
بیتوجه به حرفم رویِ مبل و کنارِمحمد نشست و ضربهای محکم نثارِ شانهاش کرد.
-سهم ما چیه شاهدوماد؟! کارارو و تقسیم کن خسته نشی.
-وضعیت آرزو چطوره دلین؟!
با صوتی سارا هواسم از دو رفیق پرت شد.
-افسرده. حالِ جسمیش بهشدت بهتر از حالِ روحیشه.
دیدهانم یک جا بند نمیشد.
سارا هم فهمید و اشارهای به فراز زد.
-اوضاعت با این میرغضب چی؟!
متاسف سر تکان دادم.
-هر روزگار بدتر. نمیدونم توقعش از زن و زندگی چیه. ولی اینجور که متوجه شدم کامل من و حذف کرده. کلا از من توقعی نداره.
تلخ تبسم زدم تا شاید شکستنِ غرورم کمتر به نگاه بیاید.
-سرِ یه پرستار شدن؟! دلشم بخواد. حتما باید بشی ازون عروسا که روزگاری سه بار مادر شوهر و تو رویاشون خفه میکنن؟!
شانه بالا انداختم.
-اشتباه کردم. دنبال بهانه بود و دو کف دستی تقدیمش کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن