حتی نمیدانم چه وقت اشکهایم فرصت کردند و روی گونهام روان شدند.
کف دست روی کف دست فراز نهادم، تا بلکه شاید متوجهِ شود که دارد گوشت و استخوانم را لِه میکند.
فشارِ انگشتانش که کمتر شد برای آهستهش فرزندم تلاش کردم.
-مامان آرزو، چون خوب غذا نخورده من اومدم همهی غذاهاش و ستاره خانوم کنم تا جون بگیره. جایی قرار نیست بره قربونت برم. مامان هم نرفته پیش خدا.
دیده غرهای به نگاهِ عصیانزدهی فراز حرکت کردم.
بیمنطق از او عصبانی بودم.
به چه حقی مرا برای فرزندم غیرقابل کف دسترس کرده؟!
-رفته مسافرت و بهشدت زود برمیگرده.
تبسمش بر عمقِ چالِ لپش افزود.
لبهایش کش رسیده مانده بود وقتی به پدرش خیره شد.
-مولین کِی از مسافلت میاد؟!
وایی که فراز اظهار کرد، شامگاهیه به خواندنِ فاتحهی من بود.
سر به سمتم چرخاند.
-شما تشریف ببرید بخوابید خانوم.
کف دستش فشاری دیگر به پایم آورد و بالاخره رهایم کرد.
-کارِن. راجع به مادرت دیگه حرف نمیزنیم.
رنگ از رخِ بچهام پرید.
-و دیگه نمیشنونم شما با غریبهها درد و دل کنی.
کارن مظلومانه سؤال کرد:
-قلبد و قلب چیه بابایی؟!
نچی اضافه کردم.
قلبم میمیل داشت سرم را با تمام قدرت به دیوار بکوبم.
پارهی تنم داشت مقابلم پر پر میشد و هیچکار از کف دستم بر نمیرسید.
«قشنگا خبر دارین خیلی وقته امتیازامون زیر ۳۰۰ تان؟؟ امتیاز بدین دیگه 🥲 »
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن