حتی نمیدانم چه وقت اشکهایم فرصت کردند و روی گونهام روان شدند.
کف دست روی کف دست فراز نهادم، تا بلکه شاید متوجهِ شود که دارد گوشت و استخوانم را لِه میکند.
فشارِ انگشتانش که کمتر شد برای آرامش فرزندم تلاش کردم.
-مامان آرزو، زیرا خوب غذا نخورده من اومدم همهی غذاهاش و ستاره خانوم کنم تا جون بگیره. جایی قرار نیست بره قربونت برم. مولین هم نحرکت کرده پیش خدا.
نگاه غرهای به نگاهِ عصیانزدهی فراز راهی شدم.
بیمنطق از او عصبی بودم.
به چه حقی مرا برای فرزندم غیرقابل کف دسترس کرده؟!
-حرکت کرده مسافرت و بسیار زود برمیگرده.
تبسمش بر عمقِ چالِ لپش افزود.
لبهایش کش آمده مانده بود وقتی به پدرش خیره شد.
-مولین کِی از مسافلت میاد؟!
وایی که فراز اظهار کرد، شامگاهیه به خواندنِ فاتحهی من بود.
سر به سمتم چرخاند.
-شما تشریف ببرید بخوابید خانوم.
کف دستش فشاری دیگر به پایم آورد و بالاخره رهایم کرد.
-کارِن. راجع به مادرت دیگه حرف نمیزنیم.
رنگ از رخِ بچهام پرید.
-و دیگه نمیشنونم شما با غریبهها درد و قلب کنی.
کارن مظلومانه جویا شد:
-دلد و قلب چیه بابایی؟!
نچی بیان کردم.
دلم میخواست سرم را با تمام قدرت به دیوار بکوبم.
پارهی تنم داشت مقابلم پر پر میشد و هیچکار از دستم بر نمیآمد.
«خوشگلا خبر دارین بسیار وقته امتیازامون زیر ۳۰۰ تان؟؟ امتیاز بدین دیگه 🥲 »
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن