معذب و سر به زیر موهایم را پشت گوشم فرستادم.
-نه آقا! نبوده.
آهانی اظهار کرد.
-پس لطفا طبق چیزی که در کف دستورِ کارتون هست عمل کنید. نه بیشتر و نه کمتر.
دختری سختی کشیده و قوی بودم، اما قلبشکسته.
انقدر ضعیف بودم که فوری بشکنم و بغض کنم.
-دیده آقا.
خوبهای اضافه کرد و بیتوجه به همسری که قرار بود از او قلبجویی کند از منزل بیرون زد.
آهی کشیدم.
هیچگاه کارهایم حد و مرز نداشت و همواره با همین تصمیمهای عجولانه به همه چیز گند میزدم.
من نباید امروزگار مشکلی میوه خوردنِ کارِن را حل میکردم.
نباید بعد از حضوری کوتاه در این منزل با این مرد از همسرش و حالات روحیاش سخن میاظهار کردم.
آنها که نمیدانستند کارن فرزند من است.
فرهاد که نمیخبر داشت، آرزو مادرشوهرم میشود و با توجه به نسبتم روی همسرش وسواس دارم!
دمی عمیق گرفتم و برای خود تکرار کردم:
-آروم بگیر دِل… آروم باش دختر. بس کن!
طبقِ حدسم آرزو در اتاقش و پشتِ پنجره ایستاده بود و اشک میریخت.
-اجازه هست؟!
حرکاتِ تندِ دستانش متوجهم کرد که دارد اشکهایش را پاک میکند.
-یکی از دلایلی که برای داشتنِ پرستار تعلل میکردم همین بود…
نزدیکتر شدم و کنارش از حرکت ایستادم و با هم به باغِ شکوفهزده خیره شدیم.
-همینکه بیاد و از جزئیاتِ زندگیمون آگاه بشه. اسم شوهرم و پسرم همواره سر زبوناست و بهشدت رو حریمِ خصوصی تاکید دارن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن