یک جورهایی بابتِ نماندنِ فراز و حرفی که کارن زد عذاب وجدان داشتم.
انگار حضورم بیشتر این خانواده را از هم دور کرده بود.
-این غذا رو میذارم برای شام. اسراف نشه. خانوم خوشش نمیاد.
سر تکان دادم.
-یه مقدارش و بزار من روغنش و بگیرم. این غذا برای آرزو جون سمه. ناهارم حواسم نبود چک کنم.
همانطور که میز خلوت و خلوتتر میشد توضیح داد:
-امروز روغن از کف دستم در راهی شد زیاد شد.
کارِن گرسنه راهی شده بود.
پدرش هم چیزی نخورد.
فراز معدهاش حساس بود. کاش به رستوران نروند.
-آقا کلا با دنیا قهرن.
قهرِ آقایش داشت مرا جوانمرگ میکرد.
دو لیوان چای روی میز گذاشت و پشت بندش کیکی گرد و برش نخورده.
-یه کیک درست کرده بودم. از قبل دادم بابا گذاشته بود تو ماشینِ آقا فراز. کارِن بهشدت دوست داره. شما هم بخور.
چنگال را برداشتم و بی هدف درونِ کیک بردم.
-غذا هم مثل همیشه از قبل بسته بندی کردم و دادم بابا براشون گذاشت داخلِ ماشین. کارِن دو تا پرستار داره که یکیشون مسئامات نظافت و آشپزی خونه و به عهده داره. ولی خب هر بار میان اینجا آرزو جون دوست دارن براشون آذوقه جمع کنم.
نگاهم بالا کشید و هممدت صندلی مقابلم قرار گرفت.
چرا اینها را برایم توضیح میداد؟
-امروزگار که کارن رسید، داشتم چای دم میکردم. من و ندیدید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن