به شیرین زبانیاش ریز خندیدم و آوایم از بغض لرزید.
-همهی جونم!
نزدیک شد و به یکباره پدر و مادرم را کنارش احساس کردم.
دیدهانش نگاهِ پر محبت پدرم بود و چالِ گونهاش، تبسمِ مادرم.
چه خوب که او هیچ یادگارای از کاکتوسها زنده نمیکرد.
فاصلهولین که به صفر رسید، بیطاقت و با خیالی راحت در آغوشم فشردمش.
-چقدر تو نرم و خواستنی هستی آقا کارِن.
پوستِ نرمِ صورتش را در گردنم فشرد.
باید مراقب کودکم باشم، بهشدت زود صمیمی میشد.
شاید هم…
شاید ناخودآگاهِ پارهی تنم احساس کرده، که من مادرش هستم.
-مگه نمیتمایل داشتی ناهار بخوری کوچولو؟!
خمار درونِ گردنم غرغر کرد:
-خوابم اومده.
به خود فشردمش و کمرش را نوازش کردم.
-بخواب دور نگاهات بگردم…
خودم هم پلک بستم.
معلوم نیست باز هم چنین فرصتی هدیهام میشد یا نه.
تازه میخواستم برایش لالاییهای کودکیام را زمزمه کنم.
اما با حس سنگینیِ نگاهی پلکهایم تیز باز شدند.
با مشاهده کردنِ فراز بند دلم پاره شد و ثانیهای نگاهمان در هم گره خورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن