او پسر کوچولوی خودم بود.
برای من، از وجودِ من.
-سلام دو…دورت بگردم.
سر تکان داد و نگاهش به کف دستم افتاد.
-کف دستت اوخ شده؟!
انگشت اشارهام را بین انگشتهایم محکم فشردم تا خونش بند بیاید و پشتم مخفی کردم.
-یه…یه ذره. تو… پسرِ مَ… پسرِ فرازی مگه نه؟!
پلکی به نشانهی مثبت زد و با آن مژههای کشیده و سیاهش نفسم را بند آورد.
-بله! من زَلوانم. انگشتت دَلدش اومده خاله پرستال؟!
این اشکهای لعنتی نمیگذاشتند یک دلِ سیر نگاهش کنم.
-آره…
میتمایل داشتم خیز بردارم، او را به آغوش بکشم و میان سینهام بفشارمش.
ولی بچهام که خبر نداشت.
وحشتزدهاش میکردم.
چند نفس عمیق کشیدم.
باید آهسته میگراهی شدم.
– بسیار درد دارم.
نزدیکتر شد و با آن نیم وجب قدش سر بلند کرد تا مرا ببیند.
– بَغلت کنم؟! آخه بابام میگه آدما وقتی دَلدِشون میاد بغلِشون کنی خوب میشن.
چه بیرحمانه با هر واژه و آن صوتی بهشتیاش جان میگراهی شد.
من فدای خودش و پدرش و تمامِ دردهایشان.
-پس بَغل مِمیخوای؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن