با دمی عمیق لب زدم:
-بله خوبم. آقا محمد من و معرفی کردن.
دروغ هم نگفته بودم.
من فقط کم گویی میکردم، وگرنه که تمام حرفهایم حقیقتِ محض بودند!
-عه! از آشناهای محمدی؟ چرا زودتر نبیان کردی؟ بد شد که!
فکر میکنم منظورش آن سفتههایی که امضا کردم بود.
-من ترجیه میدم واسطهای نباشه. حتی اگر آقا محمد من و هم تایید کنن باز عملکرد من و رضایتِ شما مهمه.
کمکش کردم روی تخت نشست.
-با من مثل بیمارا راهی شدار نکن. حس پیری بهم دست میده.
داروهایی که فرهاد خان خریداری کرده بود را از روی پا تختی برداشتم.
-وقتش که شد با هم تو باغِ زیباتون برنامهی ورزش و پیاده روی داریم. اما اول بدنتون باید کامل ریکاوری بشه و قوتتون برگرده.
داروهایش زیاد بودند و به یک باکس نیاز داشتم تا نظم بگیرند.
-و امروزگار و خوب استراحت کنید. یه برنامهی غذایی و یه سیاستِ مجلسی برای غذا نخوردن نوهتون دارم!
نگاهانش مشتاق بالا کشید و به من که کنار تختش ایستاده بودم خیره شد.
-البته اگر دلبسته شده باشین. چون زیادی دلواپس بودین، تمایل داشتم کمکی کرده باشم.
قدردان به نظر میرسید.
-من از خدامه. ممنونت میشم. ببین چقدر وضعیت غذا خوردنش وخیمه که به این حد از نگرانی رسیدم. تو این کار سر رشتهای داری؟!
سالها مادری کردن در رویاهایم!
-فکر کنم فریب دادن و خوب بلد باشم!
چند ثانیهای خیرهخیره نگاهم کرد و سپس با صوتی بلندی زیر خنده زد.
-بهبه! همواره بخندی خانوم.
با صدای فرهاد خان.
شانهام پرید و لب زد:
-عذر میخوام. نمیتمایل داشتم بترسونمتون.
خواهش میکنم را زیر لب زمزمه کردم.
-محمد و سارا اومدن مشاهده کردنت.
نگاهش بینمان چرخید و کوتاه رویم مکث کرد.
-شما ناضافه کرده بومتوجه شد، از آشناهای سارا و محمد هستید!
آرزو متعجب جلو کشید.
– به من بیان کرده بود فرهاد. ترجیه میداد کار و رو حساب دوست و آشنا نگیره و یه جورایی نمیخواست ضمانت کسی وسط باشه.
از حمایتِ آرزو ممنون بودم، ولی تنم میلرزید و میترسیدم محمد حرفی خلافِ اظهار کردههایم زده باشد.
-صحیح! تشریف بیارید. برای مشاهده کردن شما هم مشتاق به نظر میرسن!
چشمی بیان کردم و فوری از کنارش گذشتم و به اتاق خودم راهی شدم.
در را بستم، دستانم مقابلِ دهانم قرار گرفت و با تمام وجود جیغ خفهای از شادی کشیدم.
فریادِ خفهای که در تخلیه کردنِ هیجان و شادی بیشاز حدم هیچ اثری نداشت.
من بالاخره قرار بود پسرکم را ببینم.
عجولانه به سراغ لباسهای اهدایی رفتم.
باید شال سر میکردم و فکرِ اینجایش را نکرده بودم.
آرزو بعد از حمامش اظهار کرده بود، فرهاد جای پدرم است و با شال سر کردن خود را معذب نکنم.
من هم روی حسابِ نسبتم با فراز و محرمیت اصرار نکردم.
اما حال مجبور بودم مقابلِ محمد موهایم را بپوشانم و چقدر افتضاح به بار میرسید.
-قلبینا؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن