لحظهای کف دستش در هوا ماند.
انگار کنایهام به روزگارهای اول را به خوبی گحرکت کرده بود.
کف دستش روی رانم نشست و محکم فشرد.
-وسطاش سرد میشه تا داغه بخورش!
باورم نمیشد که داشت به شوخیام ادامه میداد.
آن هم با یک روش کثیف!
ولی از شانس، آن دو مکالمهاشان را پایان داده بودند و دیگر نمیشد حاضر جوابی کرد.
همگی مشغول شدیم و پس از مدتها که هوس داشتم، حسابی از خجالت شکمم در رسیدم.
-راستی محمد یادته چند وقت پیش حراست میگفت یه دختری میاد در کارخونه میخواد من و ببینه؟!
فکم متوقف و دیدهانم گرد شد.
محمد نگاهِ گذرایی روانهام کرد، ولی برعکسِ من کاملا خونسرد بود.
-آره چطور؟!
فراز قاشقش را درون بشقاب نهاد.
-اون موقع سرم بسیار شلوغ بود.
لقمهی نجویدهام را به سختی قورت دادم.
– این هفته که بیکار بودم یهو یادش افتادم. به رحیمی گفتم اگه دختره اومد بفرستتش دفترِ اصلی، ولی گفت چند ماهی هست دیگه نیومده.
یخ زده بودم و اگر رنگ پریدهام را میمتوجه شد، میفهمید که من همان دخترکِ بخت برگشته بودم.
-چی شده حالا پیگیرش شدی؟!
با مشاهده کردن قیافهی سارا، سر به زیر انداختم.
وضعیت او او از من وخیمتر بود.
-راستش دائم تو ذهنمه. حراست میاضافه کرد دختره بهشدت بچهسال بوده و همیشه در حال اشک ریختن. میگم شاید به کار نیاز داشت و جادهش و بلد نبود بندهی خدا!
پارچ را برداشت و کمی آب برای خودش ریخت.
-اما از نظرِ حراست یه کمی مشکوکه! حالا بیان کردم فیلم دوربینارو برام بفرسته. شاید شناختمش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن