کم شکاک بود، من هم با این ندانم کاریها بدترش میکردم.
-من خار داشتم زنگ زدی محمد؟! شمارهی محمد و از کجا آوردی؟!
– بارِ اولی که اومد اینجا شمارهشو و داد، کهاگر مشکلی پیش اومد زنگ بزنم.
چنان صوتیش کشیده شد که جان از تنم راهی شد.
– محمد چه گهی میتونه برای تو بخوره که منِ شوهر نمیتونم؟!
از صدای کشیدهش بغض به گلویم چنگ زد.
-من که برادر نداشتم. محمدم جای برادر برای منه. من به آقا محمد زنگ زدم زیرا الان یه جورایی نامزد حساب میشن و هیچکس به اندازه اون نمیتونه سارا و آروم کنه.
انگار قلبیلم منطقی بود که لحنش ملایمتر شد.
-کجاست سارا؟!
خودش راحت سارا سارا میکرد، آنوقت به من خرده میگرفت.
-پایین. من اومدم خونه. قراره بیان بالا.
لبی با زبان تَر کردم.
-میوه ندارم فراز. بلد نیستم چطور پذیرایی کنم.
شبیه به تازهعروسی بیتجربه، لپهایم از شرم گل انداخت.
-میشه بیای؟ تاحالا مهمون نداشتم.
کسی به خونهی پدر و مادرم یا مادام حرکت کرد و رسید نمیکرد.
-فقط میوه میخوای؟
صوتیم ریز شد و پچ زدم:
-اگه برای غذا بمونن. من غذای خورشتی بلد نیستم. همبرگر خوبه؟
نچنچی کرد.
-نخیر! غذا میخرم سر جاده. نگهشون دار تا بیام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن