متاسف سری تکان داد.
برای من متاسف بود، یا خودش و طرز فکری که برایم ساخت؟!
– توله زَروان و میگم! پسرم.
در لحظه آهسته گرفتم و قلبم غش رفت برای پسرکِ عاشق شدنیام و درتمایل داشتهایش و پدرش!
نگاهانم ستاره باران بود وقتی پیشنهاد دادم:
-من کیک فنجونی بلدم. درست کنم براش؟!
مردد نگاهم کرد و پر انرژی از روی تخت پایین آمدم.
-میتونم فراز.
متعجب سر تکان داد.
-سالم شدی!
از جا کشیده شد و دنبالم از اتاق خارج شد.
میتوانستم برای اامان بار چیزی به پسرکم هدیه کنم.
کیکی که به دستش میرسید.
-خوبم. من از نه سالگی در حالِ دویدنم. بیکاری مریضم میکنه.
عجولانه به آشپزمنزل حرکت کردم.
توله زروان و درخواستش جان به تنم بخشیده بود.
-اگه آرد داشته باشیم! خدا کنه داشته باشیم. اگه نداشتیم بعضی سوپر مارکتا بازن. ساعت چنده!؟
یخچال را گشودم و قبل از اینکه درونش را جستوجو کنم، نگاهی به ساعت دیوار پذیرایی انداختم.
-تازه یازده شامگاهه! هستن.
امشب خودم را آرد میکردم اگر پسرکم به خواستهاش نمیرسید.
-داریم!
بستهی آرد را بیرون کشیدم.
ولی خبری از پودر کاکائو نبود.
-پودر کاکائو نداریم که…
صدایم تحلیل راهی شد و اما امیدوارانه تخم مرغ و شیر هم به آردِ روی کابینت اضافه کردم.
-اشکال نداره.
در جستوجوی شکلاتهای کاکائویی نگاهم چرخید و او را متوجه شدم که کنار پنجره توقف کرده و سیگار به دست تماشایم میکند.
از خودم خجالت کشیدم.
موهای فرفریام آشفته بود و تیشرتش در تنم زار میزد.
خجول کف دستی به موهایم کشیدم که میدانم وضعیتش را خندهدارتر کرد.
-ببخشید بههم ریختهام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن