نیم نگاهی از آینه نثارم کرد.
-اگه خریدی داری بگو صبر میکنم. فراز اضافه کرد برسونمت خونه.
این نقطه به خونهی مادام نزدیکتر بود و نمیمیل داشتم مسیرم دور شود.
-نیاز دارم کمی قدم بزنم. بعدش خودم میرم خونه. خیالتون راحت.
سارا غر زد:
-بچه نیست که محمد. اسیرم نیست که زندانیش کرده تو خونه. بزار راحت باشه.
محمد ناراضی کنار خیابان از حرکت ایستاد.
-امانته سارا. فراز چندبار تاکید کرده تا بالا برسونیمش.
سارا کوتاه ریز خندید.
-مردکِ گندِ اخلاق و بلاتکلیف. اسیر گرفته مگه؟! اتفاقا دلینا باید به حیاتش برسه تا فراز بدونه قرار نیست همیشگی باشه.
چرخید و محبتی که در کلامش بود به قلبم نشست.
-برو دختر مراقب خودت باش. رسیدی خبر بده. خب؟!
تبسمی زدم و با تشکری کوتاه از ماشین پیاده شدم.
برای راهی شدن ترمتوجه شد داشتم.
به خوبی آگاه بودم که حرفهایِ مادام همگی دروغ و برای رفع تکلیف بود.
ولی نیاز داشتم بروم، بشنوم و جایی که روحم را کششتابزده ببینم، تا انگیزهام جانی مجدداً بگیرد.
به آن دست خیابان حرکت کردم و ماشینشان که کامل دور شد و دیگر قابل تشخیص نبود، برای اامان تاکسی دست بلند کردم.
-دربست، شوش!
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
سومین پارت امروز
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن