رمان عجین پارت ۱۰۵

نیم نگاهی از آینه‌ نثارم کرد.

-اگه خریدی داری بگو صبر می‌کنم. فراز بیان کرد برسونمت خونه.

این نقطه به خونه‌ی مادام نزدیک‌تر بود و نمی‌خواستم راهم دور شود.

-نیاز دارم کمی قدم بزنم. بعدش خودم می‌رم خونه. خیالتون راحت.

سارا غر زد:

-بچه نیست که محمد. اسیرم نیست که زندانیش کرده تو خونه‌. بزار راحت باشه.

محمد ناراضی کنار خیابان ایستاد.

-ولینته سارا. فراز چندبار تاکید کرده تا بالا برسونیمش.

سارا کوتاه لبخند زد.

-مردکِ گندِ اخلاق و بلاتکلیف. اسیر گراهی شده مگه؟! اتفاقا دلینا باید به حیاتش برسه تا فراز بدونه قرار نیست همیشگی باشه.

چرخید و محبتی که در کلامش بود به دلم جای گرفت.

-برو دختر مراقب خودت باش. رسیدی خبر بده. خب؟!

تبسمی زدم و با تشکری کوتاه از ماشین پیاده شدم.

برای راهی شدن ترمشاهده کرد داشتم.

به خوبی آگاه بودم که حرف‌هایِ مادام همگی دروغ و برای رفع تکلیف بود.

ولی نیاز داشتم بروم، بشنوم و جایی که روحم را کششتاب‌زده ببینم، تا انگیزه‌ام جانی بار دیگر بگیرد.

به آن دست خیابان رفتم و ماشینشان که کامل دور شد و دیگر قابل تشخیص نبود، برای اامان تاکسی کف دست بلند کردم.

-دربست، شوش!

〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️

سومین پارت امروز