رمان طلوع پارت ۹۹

دنبال صوت میرم اما انگاری هر چی جلوتر میرم انرژیم کمتر و کمتر میشه تا جایی که با زانو محکم زمین میخورم….

نفس نفس میزنم و صدای کمک میل داشتن مردی که اسمم رو آوا میزنه لابلای صدای باد گم میشه….

مه شدید باعث میشه سرم رو هر طرفی که بچرخونم چیزی رو نبینم….به سختی و با کمک کف دستام قد بلند میشم….چند قدمی جلو میرم و با مشاهده کردن پاهایی که تو هوا تکون میخورن هراسیده و لرزون یه قدم عقب میرم…..سرم رو بالا میارم و با متوجه شدن چهره ی خونی مردی که به دار آویخته شده جیغ دلخراشی میکشم……

میچرخم و میخوام فرار کنم که یهویی زیر پام خالی میشه و با جیغ بلندتری تو یه گودال بزرگ میفتم….

با سیلی محکمی که تو گوشم میخوره از خواب میپرم و چشمامو‌ باز میکنم…..هنوز گیج و گنگم و درکی از شرایط اطراف ندارم…..

عرق از سر و صورتم میچکه و نفس زنون خیره به بارمانی میشم که بالای سرم وایساده…..

حس میکنم قلبم تو دهنم میزنه…..این چه خوابی بود دیگه….

چشمام رو پنجره و نوری که ازش به داخل میاد مکث میکنه….همونجور که رو مبل دراز کشیده یودم همونجور هم بیدار شدم…..

_ خواب بد دیدی اره؟…

سرم دوباره میچرخه طرفش…..

دهنم خشک خشکه و چهره ی خونی مرد هنوزم جلوی نگاهامه….

سرم رو به معنی اره تکون میدم و از رو مبل کشیده میشم….

_ سرویس تو سالن،پشت آشپزخونه است….

بدون حرف دیگه ای سمتی رو که بهم نشون داده میرم….

در رو یاز میکنم و با شستن دست و صورتم بیرون میام…

هنوزم ذهنم درگیر خوابیه که متوجه شدم….

میخوام طرف مبل برم که با متوجه شدن صداش از اشپزخونه راهمو همون سمت کج میکنم…..

برای اولین بار که آشپزخونه ش رو میبینم….

همه چیزش شیک و امروزیه…..مثل خونه ی امیرعلی نامرد……

ساعت های زیادی رو خوابیدم ولی حس میکنم هیچ جونی تو پاهام نیست….در واقع خواب عجیبی که دیدم همه ی انرژیم رو ازم گرفته و باعث میشه چند قدم جلو برم و رو نزدیکترین صنقلبی پشت میز بشینم‌‌…..

تو فکر و خیال خودمم که یه لیوان چای رو به روم قرار میگیره…..

بهش نگاه میکنم که صنقلبی کناریم رو‌ میکشه و میشینه….

اینقده تو خودم بودم که نمتوجه شدم کی چای درست کرده و کی وسایل صبحونه رو میز چیده….

_ به‌شدت بهت زنگ زدم که بگم میخوام بیام اینجا…منتها خاموش بودی، هر چه هم در زدم باز نکردی، دیگه مجبور شدم کلید بندازم و بیام داخل…….وقتی هم که داخل شدم صوتی جیغات بود که تو خونه میپیچید….

به خنده ادامه میده: دیگه اون سیلی رو هم برا همون خوردی که بیدار شی، چراکه هر چی صدات میزدم فایده ای نداشت….

لب های خشکمو با زبون تر میکنم و میگم: اینجا خونه ی خودتونه،پس نیازی به این کارا نیست…..منم زیاد نمیمونم، به احتمال زیاد همین امروز یا نهایت فردا میرم..

هممدت که ظرف پنیر رو‌ جلوم میذاره میگه: توجه کردی یه بار منو مفرد میبندی یه بار جمع…..جریان چیه؟….

بازم لبهاش به خنده باز میشه و من نمیدونم دلیل این تغییر یهویی که تو راهی شدارش شده چی هست؟…..

اونکه تا دیروز سایه مو با تیر میزد الان چرا خونش رو در اختیارم قرار داده و خودش رو اواره کرده…..

یه کم از چاییم میخورم و رو بهش میگم: اسم کسی رو که به ساره تجاوز کرده میدونی؟….

اخماش تو هم میره و متعجب میگه: چی؟….

_ سوالم کاملا واضح بود….

همونجور اخمو میگه: نه….نمیدونم…..

_ چطور؟….. هم قماش خودت رو نمیشناسی؟….

نیم رخش سمتمه اما فک قفل شده از حرفی که میزنم رو کاملا میببنم…..

میچرخه و حرصی میگه: در مورد اون شب بهت توضیح دادم.‌….درسته؟.‌‌.

هیچ واکنشی نشون نمیدم که ادامه میده: پس منو با لاشیا مقایسه نکن….

پوزخندی میزنم که با دیدنش بیشتر میسوزه…..

چشماشو محکم رو هم فشار میده و میگه: چیکار کنم فراموشش کنی؟….

چقد خوبه که داره میسوزه….خدا رو شکر که تو هر انسانی چیزی به نام عذاب وجدان وجود داره….

تکیه میدم به صنقلبی و شروع میکنم به خوردن بقیه ی چاییم….

بی توجه به سوزش معدم میگم: تا حالا بهت تجاوز شده؟….

جوری سرش طرفم میچرخه و با خشم بهم نگاه میکنه که گردن من به جای اون رگ به رگ میشه….و دروغ چرا ترس بدی هم به جونم میفته…..

_ بفهم چی از اون دهنت در میاد….

استکان رو رو میز میذارم و میگم: میبینی….با حرفش هم میسوزی…..من ولی تا ابد باید به خودم برا اعتمادی که بهت کردم و پا گذاشتم تو خونت لعنت بفرستم….

قد بلند میشم و میخوام از اشپزخونه بیرون برم که میگه: الان چی؟…کجایی به نظرت؟…هااان؟…

خاموشی میکنم چون واقعا چیزی نمیتونم بگم…یعنی حرفی ندارم که بزنم….

بلند میشه و رو به روم قرار میگیره‌…..

_ نمیخوام آزردهت کنم…ازت معذرت خواهی کردم، بازم میکنم….اتفاق اونشامگاه رو پای هر چی میذاری بذار،جز شخصیتم….من اونجوری بزرگ نشدم….باور کن به اندازه ی خودت عذاب کشیدم….هر کاری هم بخوای برات میکنم که جبران شه…..

میخوام حرفی بزنم که آوای چرخش کلید تو قفل و باز شدن در، سر هر دومون رو همون سمت میکشونه…….

آب دهنمو قورت میدم و به چهره ی مبینا و کاوه ای که با دیدهای وق زده نگامون میکنن خیره میشم….