رمان طلوع پارت ۹۹

دنبال آوا میرم اما انگاری هر چی جلوتر میرم انرژیم کمتر و کمتر میشه تا جایی که با زانو محکم زمین میخورم….

نفس نفس میزنم و صوتی کمک میل داشتن مردی که اسمم رو آوا میزنه لابلای صدای باد گم میشه….

مه شمتوجه شد باعث میشه سرم رو هر طرفی که بچرخونم چیزی رو نبینم….به سختی و با کمک کف دستام قد بلند میشم….چند قدمی جلو میرم و با دیدن پاهایی که تو هوا تکون میخورن وحشت کرده و لرزون یه قدم عقب میرم…..سرم رو بالا میارم و با مشاهده کردن چهره ی خونی مردی که به دار آویخته شده جیغ قلبخراشی میکشم……

میچرخم و میخوام فرار کنم که یهویی زیر پام خالی میشه و با جیغ کشیدهتری تو یه گودال بزرگ میفتم….

با سیلی محکمی که تو گوشم میخوره از خواب میپرم و چشمامو‌ باز میکنم…..هنوز گیج و گنگم و درکی از شرایط اطراف ندارم…..

عرق از سر و صورتم میچکه و نفس زنون خیره به بارمانی میشم که بالای سرم وایساده…..

حس میکنم دلم تو دهنم میزنه…..این چه خوابی بود دیگه….

چشمام رو پنجره و نوری که ازش به داخل میاد مکث میکنه….همونجور که رو مبل دراز کشیده یودم همونجور هم بیدار شدم…..

_ خواب بد دیدی اره؟…

سرم مجدداً میچرخه طرفش…..

دهنم خشک خشکه و چهره ی خونی مرد هنوزم جلوی نگاهامه….

سرم رو به معنی اره تکون میدم و از رو مبل قد بلند میشم….

_ سرویس تو سالن،پشت آشپزخونه است….

بدون حرف دیگه ای سمتی رو که بهم نشون داده میرم….

در رو یاز میکنم و با شستن کف دست و صورتم بیرون میام…

هنوزم ذهنم درگیر خوابیه که مشاهده کردم….

میخوام طرف مبل برم که با شنیدن صوتش از اشپزخونه راهمو همون سمت کج میکنم…..

برای اولین بار که آشپزخونه ش رو میبینم….

همه چیزش شیک و امروزیه…..مثل خونه ی امیرعلی نامرد……

ساعت های زیادی رو خوابیدم اما حس میکنم هیچ جونی تو پاهام نیست….در واقع خواب عجیبی که دیدم همه ی انرژیم رو ازم گحرکت کرده و باعث میشه چند قدم جلو برم و رو نزدیکترین صنقلبی پشت میز بشینم‌‌…..

تو فکر و خیال خودمم که یه لیوان چای رو به روم قرار میگیره…..

بهش نگاه میکنم که صندلی کناریم رو‌ میکشه و میشینه….

اینقده تو خودم بودم که نفهمیدم کی چای درست کرده و کی وسایل صبحونه رو میز چیده….

_ خیلی بهت زنگ زدم که بگم میخوام بیام اینجا…منتها خاموش بودی، هر چه هم در زدم باز نکردی، دیگه مجبور شدم کلید بندازم و بیام داخل…….وقتی هم که داخل شدم صدای جیغات بود که تو خونه میپیچید….

به خنده ادامه میده: دیگه اون سیلی رو هم برا همون خوردی که بیدار شی، چون هر چی آوات میزدم فایده ای نداشت….

لب های خشکمو با زبون تر میکنم و میگم: اینجا خونه ی خودتونه،پس نیازی به این کارا نیست…..منم زیاد نمیمونم، به احتمال زیاد همین امروزگار یا نهایت فردا میرم..

همزمان که ظرف پنیر رو‌ جلوم میذاره میگه: توجه کردی یه بار منو مفرد میبندی یه بار جمع…..جریان چیه؟….

بازم لبهاش به خنده باز میشه و من نمیدونم قلبیل این تغییر یهویی که تو حرکت کردارش شده چی هست؟…..

اونکه تا دیروزگار سایه مو با تیر میزد الان چرا خونش رو در اختیارم قرار داده و خودش رو اواره کرده…..

یه کم از چاییم میخورم و رو بهش میگم: اسم کسی رو که به ساره تجاوز کرده میدونی؟….

اخماش تو هم میره و متعجب میگه: چی؟….

_ سوالم کاملا واضح بود….

همونجور اخمو میگه: نه….نمیدونم…..

_ چطور؟….. هم قماش خودت رو نمیشناسی؟….

نیم رخش سمتمه اما فک قفل شده از حرفی که میزنم رو کاملا میببنم…..

میچرخه و حرصی میگه: در مورد اون شب بهت توضیح دادم.‌….درسته؟.‌‌.

هیچ واکنشی نشون نمیدم که ادامه میده: پس منو با لاشیا مقایسه نکن….

پوزخندی میزنم که با دیدنش بیشتر میسوزه…..

نگاهاشو محکم رو هم فشار میده و میگه: چیکار کنم فراموشش کنی؟….

چقد خوبه که داره میسوزه….خدا رو شکر که تو هر انسانی چیزی به نام عذاب وجدان وجود داره….

تکیه میدم به صندلی و شروع میکنم به خوردن بقیه ی چاییم….

بی توجه به سوزش معدم میگم: تا حالا بهت تجاوز شده؟….

جوری سرش طرفم میچرخه و با خشم بهم نگاه میکنه که گردن من به جای اون رگ به رگ میشه….و دروغ چرا ترس بدی هم به جونم میفته…..

_ بفهم چی از اون دهنت در میاد….

استکان رو رو میز میذارم و میگم: میبینی….با حرفش هم میسوزی…..من ولی تا ابد باید به خودم برا اعتمادی که بهت کردم و پا گذاشتم تو خونت لعنت بفرستم….

قد بلند میشم و میخوام از اشپزخونه بیرون برم که میگه: الان چی؟…کجایی به نظرت؟…هااان؟…

خاموشی میکنم زیرا واقعا چیزی نمیتونم بگم…یعنی حرفی ندارم که بزنم….

قد بلند میشه و رو به روم قرار میگیره‌…..

_ نمیخوام غمگینت کنم…ازت معذرت خواهی کردم، بازم میکنم….اتفاق اونشامگاه رو پای هر چی میذاری بذار،جز شخصیتم….من اونجوری بزرگ نشدم….باور کن به اندازه ی خودت عذاب کشیدم….هر کاری هم بخوای برات میکنم که جبران شه…..

میخوام حرفی بزنم که صدای چرخش کلید تو قفل و باز شدن در، سر هر دومون رو همون سمت میکشونه…….

آب دهنمو قورت میدم و به چهره ی مبینا و کاوه ای که با نگاهای وق زده نگامون میکنن خیره میشم….