زندگی کردن من مردن تدریجی بود ، آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردن…
نمیدونم چه مدتیه که این جمله افتاده ورد زبونم و هیچ جوره هم ول کنم نیست…..
حقیقته محضه….حیات منم همینه….
از وقتی که حاج اقا راهی شده رو همین نیمکت نشستم و تکون نخوردم….
انگار هیچ جونی ندارم که حتی بلند شم….
خیابون رو به روم خلوته خلوته و جز ماشین بارمان هیچ ماشینی دیگه ای وجود نداره…
لباسای تنم هنوزم خیسه….سرم سنگینه و آب دماغم هم جاده افتاده و نشون از یه سرماخوردگی شمشاهده کرد رو میده…
_ بهت گفتم حرفی نزن تا حمایتت کنم خودت همه چی رو خراب کردی…..
سرمو میچرخونم و بهش نگاه میکنم….خیال میکردم اونی که قراره امشامگاه پیروزگار بشه خودمم اما اشتباه در ذهنش گذراندم….بازم این خودم بودم که باختم….
دیده میگیرم و اون رو نیمکت کنارم میشینه….
_ هوا بهشدت سرد شده…چرا نمیری خونت؟….
_ جایی رو ندارم….
هموقت که این حرفو میزنم اشکای صورتمو هم پاک میکنم….
دیگه غرور به چه دردم میخوره….
_ یعنی چی؟…..
متعجب میپرسه….من قبلا هم به حاج اقا اظهار کرده بودم زندگیم سخت میگذره…اضافه کردم خونه ندارم و تو مسافرخونه زندگی میکنم اما تنها لطفی که مثلا بهم کرد ریختن ده میلیون به حسابم بود….همین….
_ با توام….یعنی چی جایی رو نداری؟…
قلبم الان خاله سوگل رو میخواد….چقد مشتاق دیدارشم…کاشکی زنده بود….کاشکی…
ازمایش دی ان ای…..چقد اونموقع دلم میخواست ساره مادرم نباشه….لابد همونقدم حاج رستایی دوست نداره من نوه ش باشم….
خدا کنه واقعا نباشم….
مسخره ست اما هر کی رو پیدا میکنم پشیمون میشم از پیدا کردنش…..
نفس عمیقی میکشم که به جای اروم کردنم بیشتر قلبمو میسوزونه….آب دهنمو قورت میدم و بی توجه به درد وحشتناک تو گلوم لب میزنم: میدونی الان قلبم چی میخواد؟….دلم بچگی هامو میخواد…اغوش خاله سوگل وقتی که میخوردم زمین رو میخواد….وقتی اونجور نوازشم میکرد همه ی دردامو از یاد میبردم….میدونی چیه و از چی بیشتر میسوزم؟…از اینکه هیچوقت دنبال پول نبودم ولی به بدترین شکل تاوانش رو پس دادم…..فقط میخواستم منم مثل بقیه ی دخترا خانواده داشته باشم….همین….
صورت خیسمو پاک میکنم و ادامه میدم: چندین بار اومده بودم جلو خونه ی حاج اقا….فقط میمیل داشتم از نزدیک ببینمشون….دخترای اون خونه خیلی خوش حالن….برعکس من…..حاج اقا بهم گفت نزدیکشون نشم اظهار کرد آرامش خانوادمو بهم بزنی کاری میکنم از این شهر بری…..اما من فقط میخواستم ببینمشون…..
به مسخره میخندم و میگم: انگاری جزام دارم….به هر کی از خانواده م نزدیک میشم عصبی میشه…..ساره میگفت تا چند روز بهت شیر ندادم تا بمیری اما نمردی….میگفت هر کاری کردم تا سقط بشی اما نشدی….
میچرخمو رو بهش که با گیجی و ناراحتی بهم نگاه میکنه میگم: مولین تو هم اینجوری باهات حرف میزنه…آره؟…بهت میگه نیا خونم؟..میگه نمیخوام ببینمت؟…هااا؟…بگو دیگه؟..این حرفا رو میزنه بهت؟…
صورتمو برمیگردونمو به رو به رو نگاه میکنم و لب میزنم: نه نمیگه….هیچ مامانی این جوری حرف نمیزنه…..به امیرعلی روم نشد این حرفا رو بگم…اما به تو که پسر داییمی میگم…خیلی حسودیم میشه به کسایی که مامان دارن….امیرعلی هر موقع مولینش بهش زنگ میزد هزار بار قربون صدقش میرفت….وقتی هم درک کرد مولین من ساره ست اخلاقش زیر و رو شد….بقیه ی چیزا رو بهونه کرد و از حیاتش انداختم بیرون……..
_امیرعلی کیه دیگه؟….اصن تو…تو چطوری میگی شوهر داشتی؟…
متعجب و گیج میپرسه….و من نمیدونم اصلا چرا دارم باهاش حرف از گذشته میزنم….با کسی که قلبم نمیخواد حتی سر به تنش باشه….
بلند میشم و رو بهش میگم: به حاج اقا بگو برا فردا ولیده م… ادرس ازمایشگاه رو برام بفرسته…
نفس میگیرم و میگم: دیگه…دیگه نمیخوامتون….نمیخوام که باشین…..چون بود و نبودتون برام فرقی نمیکنه….قبل از اینکه پیداتون کنم در به در مسافرخونه ها بودم الانم هستم….اونموقع تو یه ساندویچی نظافت میکردم الان شده نمایشگاه شما…. بهشون بگو جواب ازمایش هر چی که باشه دیگه طرفشون نمیام……
حرفامو میزنم و بی توجه به چهره ی وا راهی شده ش شروع میکنم به مسیر حرکت کردن…..
پشت سر هم عطسه میکنم و با چهره ی آزرده راننده رو به رو میشم…
برا اینکه خیالش رو راحت کنم میگم: اقا کرونا نیست…تو بارون موندم سرما خوردم…
دور میدون میپیچه و میگه: خدا شفاتون بده…هوا سرده و باید بیشتر مواظب باشیم نه اینکه زیر بارون بمونیم…..
_ بله همینطوره…
دیگه تا رسیدن به مسافرخونه نه من حرف میزنم نه اون….
کرایه رو حساب میکنم و پیاده میشم….
با مشاهده کردن ماشین بارمان متعجب میشم….یعنی تا اینجا تعقیبم کرده…..
بی توجه بهش وارد میشم….
لباسامو عوض میکنم و رو تخت دراز میکشم…
دیدهامو رو هم میذارم و بدون اندیشیدن به مشکلات بی شمارم به خواب میرم…..
*
رو صندلی ازمایشگاه نشستم و به در خیره شدم….
نیم ساعتی هست که با وجود حال بدم به ادرسی که حاج اقا فرستاده اومدم اما خودش انگاری یادش راهی شده بیاد….چقدم تاکید داشته که سر وقت بیام….
با مشاهده کردنش که از در داخل میاد میخوام قد بلند شم…ولی اینکار رو نمیکنم و همونجور رو صندلی لم میدم…..از دیشب که اونهمه با خجالت از کار بارمان بیان کردم و اون بی رحمانه بهم گفت دروغ میگم دیگه هیچ حسی بهش ندارم….
با متوجه شدنم جلوتر میاد و سرش رو به معنی سلام تکون میده….بدون اینکه جواب بدم رو میگیرم….
با خوندن اسممون فورا قد بلند میشم….
از ازمایشگاه میزنم بیرون و تو پیاده رو شروع میکنم به قدم زدن….
زیستنم شبیه مارپله شده….هر چقدم که بالا میرم دوباره یه اتفاقی میفته و برمیگردم سر نقطه ی اول….
با صوتی متوجه شدن بوقی پشت سرم میچرخمو با ماشین بارمان رو به رو میشم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن