زیستن کردن من مردن تدریجی بود ، آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردن…
نمیدونم چه مدتیه که این جمله افتاده ورد زبونم و هیچ جوره هم ول کنم نیست…..
حقیقته محضه….زندگی منم همینه….
از وقتی که حاج اقا رفته رو همین نیمکت جای گرفتم و تکون نخوردم….
انگار هیچ جونی ندارم که حتی کشیده شم….
خیابون رو به روم خلوته خلوته و جز ماشین بارمان هیچ ماشینی دیگه ای وجود نداره…
لباسای تنم هنوزم خیسه….سرم سنگینه و آب دماغم هم جاده افتاده و نشون از یه سرماخوردگی شمشاهده کرد رو میده…
_ بهت اضافه کردم حرفی نزن تا حمایتت کنم خودت همه چی رو خراب کردی…..
سرمو میچرخونم و بهش نگاه میکنم….خیال میکردم اونی که قراره امشامگاه پیروز بشه خودمم اما اشتباه فکر کردم….بازم این خودم بودم که باختم….
نگاه میگیرم و اون رو نیمکت کنارم میشینه….
_ هوا بهشدت سرد شده…چرا نمیری خونت؟….
_ جایی رو ندارم….
هموقت که این حرفو میزنم اشکای صورتمو هم پاک میکنم….
دیگه غرور به چه دردم میخوره….
_ یعنی چی؟…..
متعجب میپرسه….من قبلا هم به حاج اقا بیان کرده بودم زیستنم سخت میگذره…اظهار کردم خونه ندارم و تو مسافرخونه زندگی میکنم اما تنها لطفی که مثلا بهم کرد ریختن ده میلیون به حسابم بود….همین….
_ با توام….یعنی چی جایی رو نداری؟…
قلبم الان خاله سوگل رو میخواد….چقد دلتنگشم…کاشکی زنده بود….کاشکی…
ازمایش دی ان ای…..چقد اونموقع قلبم میمیل داشت ساره مادرم نباشه….لابد همونقدم حاج رستایی دوست نداره من نوه ش باشم….
خدا کنه واقعا نباشم….
مسخره ست ولی هر کی رو پیدا میکنم پشیمون میشم از پیدا کردنش…..
نفس عمیقی میکشم که به جای اروم کردنم بیشتر قلبمو میسوزونه….آب دهنمو قورت میدم و بی توجه به درد وحشتناک تو گلوم لب میزنم: میدونی الان دلم چی میخواد؟….قلبم بچگی هامو میخواد…اغوش خاله سوگل وقتی که میخوردم زمین رو میخواد….وقتی اونجور نوازشم میکرد همه ی دردامو از یاد میبردم….میدونی چیه و از چی بیشتر میسوزم؟…از اینکه هیچوقت دنبال پول نبودم اما به بدترین شکل تاوانش رو پس دادم…..فقط میخواستم منم مثل بقیه ی دخترا خانواده داشته باشم….همین….
صورت خیسمو پاک میکنم و ادامه میدم: چندین بار اومده بودم جلو خونه ی حاج اقا….فقط میخواستم از نزدیک ببینمشون….دخترای اون خونه بهشدت خوش حالن….برعکس من…..حاج اقا بهم اظهار کرد نزدیکشون نشم اضافه کرد آهستهش خانوادمو بهم بزنی کاری میکنم از این شهر بری…..ولی من فقط میخواستم ببینمشون…..
به مسخره میخندم و میگم: انگاری جزام دارم….به هر کی از خانواده م نزدیک میشم عصبی میشه…..ساره میاضافه کرد تا چند روز بهت شیر ندادم تا بمیری ولی نمردی….میاضافه کرد هر کاری کردم تا سقط بشی اما نشدی….
میچرخمو رو بهش که با گیجی و آزردهی بهم نگاه میکنه میگم: مامان تو هم اینجوری باهات حرف میزنه…آره؟…بهت میگه نیا خونم؟..میگه نمیخوام ببینمت؟…هااا؟…بگو دیگه؟..این حرفا رو میزنه بهت؟…
صورتمو برمیگردونمو به رو به رو نگاه میکنم و لب میزنم: نه نمیگه….هیچ مولینی این جوری حرف نمیزنه…..به امیرعلی روم نشد این حرفا رو بگم…ولی به تو که پسر داییمی میگم…بهشدت حسودیم میشه به کسایی که مولین دارن….امیرعلی هر موقع مولینش بهش زنگ میزد هزار بار قربون صدقش میرفت….وقتی هم فهمید مامان من ساره ست اخلاقش زیر و رو شد….بقیه ی چیزا رو بهونه کرد و از زندگیش انداختم بیرون……..
_امیرعلی کیه دیگه؟….اصن تو…تو چطوری میگی شوهر داشتی؟…
متعجب و گیج میپرسه….و من نمیدونم اصلا چرا دارم باهاش حرف از گذشته میزنم….با کسی که دلم نمیخواد حتی سر به تنش باشه….
بلند میشم و رو بهش میگم: به حاج اقا بگو برا فردا ولیده م… ادرس ازمایشگاه رو برام بفرسته…
نفس میگیرم و میگم: دیگه…دیگه نمیخوامتون….نمیخوام که باشین…..چراکه بود و نبودتون برام فرقی نمیکنه….قبل از اینکه پیداتون کنم در به در مسافرخونه ها بودم الانم هستم….اونموقع تو یه ساندویچی نظافت میکردم الان شده نمایشگاه شما…. بهشون بگو جواب ازمایش هر چی که باشه دیگه طرفشون نمیام……
حرفامو میزنم و بی توجه به چهره ی وا حرکت کرده ش شروع میکنم به مسیر رفتن…..
پشت سر هم عطسه میکنم و با چهره ی آزرده راننده رو به رو میشم…
برا اینکه خیالش رو راحت کنم میگم: اقا کرونا نیست…تو بارون موندم سرما خوردم…
دور میدون میپیچه و میگه: خدا شفاتون بده…هوا سرده و باید بیشتر مواظب باشیم نه اینکه زیر بارون بمونیم…..
_ بله همینطوره…
دیگه تا رسیدن به مسافرخونه نه من حرف میزنم نه اون….
کرایه رو حساب میکنم و پیاده میشم….
با متوجه شدن ماشین بارمان متعجب میشم….یعنی تا اینجا تعقیبم کرده…..
بی توجه بهش وارد میشم….
لباسامو عوض میکنم و رو تخت دراز میکشم…
چشمامو رو هم میذارم و بدون در ذهنش گذراندن به مشکلات بی شمارم به خواب میرم…..
*
رو صنقلبی ازمایشگاه جای گرفتم و به در خیره شدم….
نیم ساعتی هست که با وجود حال بدم به ادرسی که حاج اقا فرستاده اومدم ولی خودش انگاری یادش حرکت کرده بیاد….چقدم تاکید داشته که سر وقت بیام….
با مشاهده کردنش که از در داخل میاد میخوام کشیده شم…اما اینکار رو نمیکنم و همونجور رو صنقلبی لم میدم…..از دیشب که اونهمه با خجالت از کار بارمان بیان کردم و اون بی رحمانه بهم اضافه کرد دروغ میگم دیگه هیچ حسی بهش ندارم….
با دیدنم جلوتر میاد و سرش رو به معنی سلام تکون میده….بدون اینکه جواب بدم رو میگیرم….
با خوندن اسممون فورا بلند میشم….
از ازمایشگاه میزنم بیرون و تو پیاده رو شروع میکنم به قدم زدن….
حیاتم شامگاهیه مارپله شده….هر چقدم که بالا میرم مجدداً یه اتفاقی میفته و برمیگردم سر نقطه ی اول….
با صوتی گوش دادن بوقی پشت سرم میچرخمو با ماشین بارمان رو به رو میشم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن