_ حالا من بعد از یه ماه اومدم تو گیر دادی بری سر کار؟…..نوبری بخدا…
میگه و ماشین و دور میزنه و میشینه….
حوصله ی جر و بحث جمشاهده کرد رو ندارم باز…اینقده که با امیرعلی هر روزگار بحث و جقلب دارم که دیگه واقعا نمیکشم….
در و با حرص باز میکنم و زبون بسته رو محکم میکوبم بهم….
_ اینجوری نمیشکنه…محکم تر بزن…
میچرخم و میگم: مگه اعصاب برام میذاری….اصن خوب میکنم….
_ خوبه والا…طلبکاری؟…
_ چرا باید بدهکار باشم….چیکار کردم مگه…
پوف کلافه ای میکشه و هممدت که ماشین رو روشن میکنه میگه: خیر سرم اینهمه از اصفهان کوبیدم و اومدم که با هم باشیم….
بدون جواب دادن بهش میچرخم سمت شیشه….رابطه ی من و امیرعلی تو مزخرف ترین مرحله ی ممکن قرار داره…اصن نمیدونم برا چی تمومش نمیکنم….تو این مدت درک کردم که دختری که عقد کرده بسیار دوسش داره….از زنگ زدن های مداوم و خوندن یواشکی پیولیشون فهمیدم…..حس میکنم دارم به همجنس خودم خیانت میکنم هر چند که من قبل از اومدن اون زن امیرعلی بودم….البته زن صیغه ایش…..
دستش که رو پام میشینه به خودم میام و کنارش میزنم…میدونم که از این کارم متنفره اما دوست ندارم بسیار بهم نزدیک شه….
_ تموم نمیکنی نه…..
منتظر این حجم از عصبانیتش بودم….
_ من جلو عقبت رو هزار بار دیدم….چیه که هر بار بهت کف دست میزنم کنار میکشی….
نگاهم رو آدمای خیابونه و میگم: اولا درست حرف بزن…دوما بله خوشم نمیاد…
_ هه….چرا اونوقت…
_ به خودم مربوطه…
_ تکلیفت با خودت مشخص نیست طلوع….حواست هست؟..
میچرخم و رو بهش میگم: مگه برا خودت مشخصه….
کف دستشو دور فرمون محکم فشار میده و میگه: طلاقش میدم…فقط بهم فرصت بده…
چقد از این حرفش بیزارم…
_ بخدا تعجب میکنم امیرعلی…..این چه حرفیه آخه….برا چی همه رو وسط جاده ول میکنی….مگه چاقو زیر گردنت گذاشتن که دختره رو بگیری که حالا میخوای طلاقش بدی…
با این حرفم بیشتر عصبی میشه و با دندونای کلید شده میگه: من بلدم از پس مشکلات خودم بر بیام….تو تکلیف خودتو مشخص کن و با پدربزرگت حرف بزن….یه قرار بذار ببینمش…بنا نیست که بشینم از حیات گذشتم حرف بزنم و بگم زن دارمو میخوام طلاقش بدم….از خودم میگم از شغلم از آیندم از عاشق شدنت….
سرمو میندازم پایین و با انگشتای کف دستم بازی میکنم….
حس میکنم سردرگم ترین آدم دنیام….نه دوست دارم حرفی از ازدواج بزنه نه از حرکت کردن بزنه….نه دیگه میتونم این دروغی که درباره زندگی کردن با خانوادم رو بهش بیان کردم ادامه بدم….تنها قلبیلی که تا الان نفهمیده هم اصفهان زیستن کردنشه…..برا چهارمین باره که میاد تهران و من هر بار به یه بهانه می پیچونمش و آدرس نمیدم….
جلو نمایشگاه نگه میداره….
میدونم داره مراعاتمو میکنه حرفی نمیزنه که دم راهی شدن ناراحت نشم…..
به ارومی لب میزنم: الان میری؟…
سرشو به معنی اره تکون میده و میگه: امشامگاه باید بیمارستان باشم….اگه کاری داشتی یا چیزی میل داشتی بهم زنگ بزن….
_ ممنونم ازت اما….خب….من راضی نیستم اینهمه جاده به خاطر من بیای امیرعلی….تو این جاده ها…خطرناکه بخدا….
تبسمی گوشه ی لبش میشینه و میگه: تو نمیخواد دلواپس باشی عزیزقلبم….
تو حال و هوای خودمم که با کاری که میکنه شوک زده به اطراف نگاه میکنم…..
باورم نمیشه همچین کاری کرده باشه…..ما جلو نمایشگاهیم…
_ اوووف….تو قلبم بود بدجور…اصن مزه لبات یادم حرکت کرده بود…..
اخمامو تو هم میکشم و توبیخ کنان میگم: امیرعلی…..
سرخوش میخنده و میگه: اینبار اگه نمی بوسیدمت سکته میکردم…..
_ واقعا که…..من جلو محل کارمم….اگه کسی دیده باشه چی…..
بیخیال شونه بالا میندازه….
_ بهتر…بذار بدونن صاحب داری…..
اووووف….خدایا…..
هر حرفی بزنم یه جواب براش میاره…..
خداحافظی ارومی میکنم و از ماشین پیاده میشم…..
ماشین امیرعلی حرکت میکنه که ماشین بارمان جاش نگه میداره…..
واقعا بلا بدور……
خدا رو شکر که زودتر پیاده شدم و امیرعلی زودتر رفت…….
پیاده میشه و سمت نمایشگاه میاد…..
خیلی وقتکه نه اون کاری به من داره نه من دیگه باهاش حرفی غیر از بحث های کاری میزنم…..
نزدیکم که میشه آروم سلام میدم…..
_ سلام….الان اومدی؟…
_ بله…..ببخشید دیر شد….
_ خیلی خب….زودتر برو سر کارت…
با هم وارد میشیم و اون سمت چند ماشینی که امروز آ
وردن میره و من سمت طبقه ی بالا….
ساعت از هفت و نیم گذشته و هوا کاملا تاریکه…این دو شیفت کار کردنم مصیبت شده برام……..خسته از کار کردن بیش از حد امروزم پشت میز میشینم…..
کاشکی یکی پیدا میشد یه لیوان بزرگ چایی بهم میداد بلکه یکم از این خستگیم کم شه…..
کف دستامو قفل هم میکنم و به طرف بالا میکشم که همون لحظه آقای سرحدی داخل میاد….
فورا دستامو پایین میارم……و امیدوارم متوجه یقه ی گمسرور مانتوم نشده باشه…
قدش متوسطه اما هیکل پری داره….همواره ی خدا هم چند دکمه ی بالای پیرهنش بازه ….
نمیدونم چرا تا این حد ازش بدم میاد…..البته با این دیدهای ورقلمبیده ی هیزش کمتر خانمی پیدا میشه که ازش خوشش بیاد….
پشت میز رو به روم میشینه و با تبسم میگه: خسته نباشی……
از این صمیمی حرف زدنش بیزارم…..
با این وجود به روی خودم نمیارم و میگم: ممنونم….شما هم همینطور…..
_ سهرابی نیستش….
_ نمیدونم…منم الان اومدم ….
با انگشتاش رو میز ضرب میگیره و کشیده میگه: آهاا…..
چند ثانیه دیگه میشینم و همینکه میخوام بلند شم میگه: چند دقیقه میخواستم باهات حرف بزنم….
علی الرغم میل باطنیم که دوست دارم فورا ازش فاصله بگیرم ولی بار دیگر میشینم و میگم: بفرمایید…..
_ هووم….چند وقته میخواستم یه سوال ازت بپرسم…
کنجکاو بهش نگاه میکنم که میگه: با بارمان نسبتی داری؟…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن